مصلحہ کو «مصلحہ» اس لیے کہا گیا ہے کہ اس پر حکم کی بنیاد رکھنا اس چیز کے مطابق ہوتا ہے جسے سب سے زیادہ ممکن سمجھا جاتا ہے کہ وہ فائدوں کو حاصل کرے یا نقصانات کو دور کرے۔ اور اسے «إرسال» (یعنی «مرسل») کے ساتھ اس لیے موسوم کیا گیا ہے کہ شارع کی جانب سے اس کے معتبر ہونے یا اس کے باطل قرار دیے جانے کے لیے کوئی دلیلِ شرعی موجود نہیں ہوتی۔ جو لوگ اس سے استدلال کرتے ہیں، ان کے نزدیک اس کی اہمیت درج ذیل امور میں دیکھی جا سکتی ہے:

The Maslahah has been called a Maslahah because the building of a Hukm upon it is in accordance to what is thought to be most likely to bring or attain the benefits or repel the harms. And it has been described with Irsaal (i.e. Mursal) because it is devoid of a Daleel Shar’iy for its consideration or its cancellation from the side of the Shaari’. Its significance for those who use it is seen in the following matters:

المصالح المرسلہ، نزد آنان که اسے اختیار کرتے ہیں، اجتہاد کا ایک وسیع میدان ہے، جس کی بنا پر مجتہدین ایسے بہت سے احکام قائم کر سکتے ہیں جن پر نہ کوئی نص ہو اور نہ اجماع۔ یہ بات ان نئے پیش آمدہ مسائل پر لاگو ہوتی ہے جو بندوں (لوگوں) کے معاملات اور زمین کے مصالح سے متعلق ہوں۔

1 - Al-Masaalih Al-Mursalah, for those who have adopted it, represents a wide scope for Ijtihaad where it is possible for the Mujtahideen to establish a great number of Ahkaam upon it, for that which has no text or Ijmaa’ for it. This applies to the newly arising issues related to the affairs of the ‘Ibaad (servants, people) and the Masaalih (interests) of the land.

۲- آن فقها (که این اصل را پذیرفته‌اند) از زمان صحابه تا زمان ما، در دوره‌هایی که شریعت اسلامی منبع قانون‌گذاری بود، احکام بسیاری بر پایه آن بنا کرده‌اند. از جمله، همان‌گونه که پیش‌تر یادآور شدیم، اتفاق صحابه در زمان ابوبکر الصدیق (رضی الله عنه) بر جمع‌آوری مصحف، و سپس اتفاق آنان در زمان عثمان بن عفان (رضی الله عنه) بر نسخه‌برداری از مصحف و نابود کردن آنچه با لهجه‌های مختلف نوشته شده بود.

2 - Those Fuqahaa (who have adopted it) have built a lot of Ahkaam upon it through different time periods since the era of the Sahaabah until our recent time, within the times when the Islamic Sharee’ah represented the source of legislation. This included, as we have mentioned previously, the agreement of the Sahaabah in the time of Abu Bakr As-Siddeeq (ra) to compile the Mushaf and then their agreement to make a copy of the Mushaf in the time of ‘Uthmaan Ibn ‘Affaan (ra) and to destroy what had been written with different dialects.

۳- حوادث و وقایع نو پیوسته رخ می‌دهند و مصالح، به‌موازات آن و نیز با تغییر زمان‌ها و شرایط، دگرگون می‌شوند. در جامعه، نیازها و امور ضروری یا اقتضائات پدید می‌آیند که با آنچه پیش‌تر وجود داشته متفاوت است، و این امر احکامی ویژه را ایجاب می‌کند. از این رو، به باور ایشان، لازم است این امور مورد توجه قرار گیرد و برای مجتهدان راه گشوده شود تا احکام مسائلی را که بر اساس مصالح پیش می‌آید استنباط و استخراج کنند. اگر چنین نمی‌شد، منافع مردم در چارچوب شریعت محدود می‌ماند و نیازهای تقنینی جامعه برآورده نمی‌گشت. بنابراین، مصالح مرسله منبع این احکام نو خواهد بود.

3 - New incidents and occurrences are continuously occurring and the Masaalih (interests) change in accordance to that, in addition to the changing times and conditions. Needs and essential matters or necessities appear in the society that differ from those that existed previously and this calls for particular Ahkaam. For that reason, in their view, it is necessary to take these matters into consideration and open up room for the Mujtahideen to deduce and extract the Ahkaam for the issues that occur in accordance to the Masaalih. If this was not done, then the interests of the people would be constrained by the Sharee’ah and the legislative needs of the society would not be met. The Masaalih Al-Mursalah would as such represent the source for these new Ahkaam.