الله (سبحانه و تعالی) فرمود:

Allah (swt) said:

در تفسیر این آیه، میان علما در تأویل متشابه اختلاف نظر یا نزاعی پدید آمده است؛ و این اختلاف به «واو» در سخن خداوند متعال مربوط می‌شود:

A difference of opinion or dispute has arisen in respect to interpreting the Mutashaabih from the Tafseer of this Aayah. So sin respect to the ‘Waw’ in His Qawl:

برخی این «واو» را «واو الاستئناف» (واوِ آغاز سخنِ تازه) دانسته‌اند. ایشان «وَالرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ» را جمله‌ای آغازین دانسته‌اند که از یک «مبتدا» تشکیل شده و «خبر» آن این است:

Some have considered this ‘Waw’ to be a ‘Waw ul-Isti’naaf’ (of resumption i.e. beginning something new). They considered: “And those firm in knowledge” to be a starting sentence made up of a ‘Mubtada’ whilst its ‘Khabar’ (news) is:

بنابراین، لازم است در ذکر لفظ الجلالہ (یعنی نامِ الله) که در پایانِ این عبارت آمده، توقف کنیم.

Accordingly, it is necessary to halt at the mention of the Lafzh Al-Jalaalah (i.e. Allah’s name) that came at the end of the statement:

بدین ترتیب و بر اساس این تفسیر، تنها خداوند (سبحانه و تعالی) تأویل متشابهات را می‌داند.

In this way and according to this Tafseer it is Allah (swt) alone who knows the Ta’weel (interpretation) of the Mutashaabih.

اما برخی دیگر بر این عقیده بودند که «واو» پیش از «الراسخون فی العلم» «واو عطف» است؛ یعنی واو پیوند و اتصال. بنابراین، تأویلِ متشابهات را تنها خداوند می‌داند و راسخان در علم نیز آن را می‌دانند. در حالی که جمله

Others however held the view that the ‘Waw’ that is before the ‘Raasikheen’ (those firm in knowledge) is a ‘Waw Al-‘Atf’ (a Waw of connection and linkage). As such, it is Allah who knows the Ta’weel of the Mutashaabih and the Raasikhoon (those firmly grounded) in ‘Ilm (knowledge) also know it. That is while the sentence:

این جمله در محلِّ نصبِ حال برای «الراسخین» است (یعنی وضعیت و حالتِ آنان را بیان می‌کند، حالِ کسانی که در علم استوار و ریشه‌دار هستند).

That this sentence is in the Mahal Nasb Haal relating to the Raasikheen (i.e. it is describing their state and condition, the condition of those who are grounded firmly in knowledge).

بر اساس این فهم، متشابه از آن جهت متشابه است که معنای آن برای شنونده مبهم است، و متشابه آن نیست که معنایش قابل فهم نباشد. این به آن دلیل است که در قرآن چیزی وجود ندارد که معنایش قابل فهم نباشد، و اگر قرآن چیزی را در بر می‌داشت که قابل فهم نیست، آنگاه از اینکه «بَیانٌ لِلنَّاسِ» (روشنگری برای مردم) باشد خارج می‌شد، و این با سخن خداوند تبارک و تعالی در تضاد است.

According to this understanding the Mutashaabih is Mutashaabih due to the ambiguity of its meaning to the one who hears it whilst the Mutashaabih is not that which its meaning is not understandable. That is because there is nothing in the Qur’aan which its meaning is not understandable and because if the Qur’aan contained something that cannot be understood then it would take it out from being a ‘Bayaanul Lin-Naas’ (explanation for mankind) which is in opposition to the Qawl of Allah Ta’Aalaa:

در مورد حروف مقطعه‌ای که در آغاز برخی سوره‌ها آمده‌اند، مانند «آلم» و «كهيعص» و دیگران، برخی از علما بر این باورند که این حروف معنایی دارند، زیرا آنان این حروف را نشانه‌ها و نام‌هایی برای همان سوره‌ها دانسته‌اند. از این رو گفته می‌شود: «سوره آلف لام میم آل عمران»، برای نمونه.

As for the Huroof (letters) at the beginning of the Suwar like ‘آلم ‘and ‘كهيعص ‘and others then they possess a meaning because some have considered them to represent the names of the Suwar and identifiers for them. So it is said: ‘Soorah Alif Laam Meem Aali ‘Imraan’ for example.

این در حالی است که دیگران، که به دیدگاه صحیح‌تر نزدیک‌اند، چنین تفسیر کرده‌اند که خداوند برخی از سوره‌ها را با این حروف آغاز کرده تا توجه عرب‌ها را به قرآن کریم جلب کند؛ قرآنی که آنان را به چالش می‌کشید و آنان از آوردن سوره‌ای همانند آن ناتوان بودند. این در صورتی است که این حروف تنها از حروفی تشکیل شده باشند که گفتار و نثر آنان بر پایه آن‌ها تنظیم و سامان یافته است (یا از آن‌ها ترکیب شده است). این تفسیر ترجیح دارد (یا قوی‌تر است) زیرا بیشتر سوره‌هایی که با این حروف آغاز شده‌اند، پس از آن آیه یا آیاتی دارند که از قرآن سخن می‌گویند و توجه را به آن جلب می‌کنند. خداوند تعالی در سوره البقره فرموده است:

That is whilst others, in what is closer to the correct view, have interpreted that Allah began some of the Suwar with them in order to grab the attention of the Arabs towards the Qur’aan Al-Kareem that was challenging them and which they were incapable of producing a Soorah like it. That is in the case where it is only made up of the letters through which their speech and prose are regulated and organised (or composed of). This interpretation is outweighed (or stronger) because most of the Suwar that have begun with these letters are followed by an Aayah or Aayaat that talk about the Qur’aan and draw attention to it. Allah Ta’Aalaa said in Soorah Al-Baqarah:

و در سورهٔ آل عمران:

And in Soorah Aali ‘Imraan:

در سورۃ یٰس:

In Soorah Ya Seen:

در سورۂ ص:

In Soorah Saad:

و در سوره‌ی ق:

And in Soorah Qaaf:

همین حکم دربارهٔ دیگر سوره‌هایی که با حروف آغاز می‌شوند نیز صادق است. آن‌ها حتی اگر بلافاصله پس از حروف ذکر نشده باشد، در میانه یا بخش پایانی سوره به قرآن اشاره دارند. بنابراین قرآنِ معجِز از همان حروفی ساخته شده که در زبان شما، ای عرب، به کار می‌رود! (پس آیا پند نمی‌گیرید و تأمل نمی‌کنید؟!)

The same applies to the other Suwar which begin with letters. They contain a mention of the Qur’aan in the middle or latter part of the Soorah even if it is not mentioned immediately following the letters. The Mu’jiz (inimitable/miraculous) Qur’aan is therefore made up from the same letters that are used in your language O Arabs! (So will you not take heed or reflect?!)

اما افعال و صفاتی که در آیات به الله تعالی نسبت داده شده‌اند، بر اساس آنچه که شایسته ذات الهی است تفسیر می‌شوند. برای نمونه، در مورد گفتار او تعالی:

As for the actions and attributes attributed to Allah Ta’Aalaa within the Aayaat, then they are interpreted in accordance to that which is fitting to Allah (swt). So for example in respect to His Qawl Ta’Aalaa:

این (آیه) به معنای امرِ پروردگارت تفسیر شده است؛ یعنی دوری جستن از هرگونه شباهت میان الله و آفریده‌هایش، زیرا هیچ چیزی همانند یا همتای او نیست، تعالی.

It is interpreted to mean the ‘Amr’ command of your Rabb (lord). That is to eliminate and distance making any resemblance between Allah and His creation, as there is nothing like or comparable to Him Ta’Aalaa:

با توجه به گفتار او (سبحانه و تعالی):

In respect to His Qawl (swt):

پس آن را به معنای «قوّة» (قدرت) الهی تأویل می‌کنند… و به همین ترتیب… زیرا معنای این الفاظ (عبارات لفظی) بر این معانی مجازی گشوده است. و این به آن دلیل است که مجاز در سخن (یا زبان) عرب بسیار بیشتر از حقیقت یافت می‌شود.

Then it is interpreted with the meaning of the ‘Quwwah’ (power) of Allah... and so on… That is because the meaning of these Alfaazh (worded expressions) is open to these metaphorical (Majaaziy) meanings. That is because the Majaaz (metaphorical) is present within the speech (or language) of the Arabs much more than the Haqeeqah (literal).

در مورد قسم خوردن به برخی از مخلوقات (المخلوقات)، مانند:

As for the swearing by some of the creations (Al-Makhlooqaat) like:

با توجه به این و دیگر نمونه‌های مشابه، این آیات، برانگیزاننده و ترغیب‌کننده‌ی ذهن انسان است تا در آنچه خداوند متعال به آن سوگند یاد کرده است بیندیشد؛ زیرا این چیزها به سبب بزرگی نمود و جلوه‌شان در زندگی انسان، و نیز به عنوان نشانه‌ای از قدرت و توانایی او (جل جلاله)، و همچنین به خاطر شگفتی آفرینش و نظم شگفت‌انگیز آن، مورد سوگند قرار گرفته‌اند. هدف این است که ایمان مؤمن افزایش یابد و توجه کافر به برتری و زیبایی آفرینش او جلب شود تا ایمان به وجود آفریدگار و تدبیرکننده‌ی هستی (الخالق المدبّر) برانگیخته شود.

In respect to this and other such examples then they represent an encouragement and urging for the human mind to examine that which Allah Ta’Aalaa has made an oath upon, due to the greatness of their manifestation within human life and as an indication of His power and capability (swt), in addition to the amazingness of His creation and its organisation. That is to increase the believer in his Imaan and to draw the disbeliever’s attention to the excellence of His creation to encourage Imaan in the existence of the Creator and Arranger/Disposer (Al-Khaaliq Al-Mudabbir).