الأحكام التي تقوم على الاستصحاب - الواضح فی اصول الفقہ | Quran Course

الأحكام التي تقوم على الاستصحاب - الواضح فی اصول الفقہ | Quran Course

0% read · 2 min left

الواضح فی اصول الفقہ Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

الأحكام التي تقوم على الاستصحاب

The Ahkaam Which Are Based Upon Al-istishaab

by Muhammad Hussein Abdullah2 min readViewed 226 times

بر فقیه و مجتهد لازم است که استصحاب را به کار گیرد، و بسیاری از احکام از رهگذر آن به دست می‌آید. القرطبی گفت: «به کار بستن استصحاب بر هر کسی لازم است، زیرا که استصحاب نمایانگر آن اصلی است که نبوت و شریعت بر آن بنا شده است. اگر ما به استمرار حالت آن ادله قائل نمی‌شدیم، هیچ معرفتی از آن امور حاصل نمی‌گشت.»

Al-Istishaab is necessary for the Faqeeh and the Mujtahid and many Ahkaam come about through it. Al-Qurtubiy said: “To uphold Al-Istishaab is necessary for everyone because it represents the Asl (origin/basis) that the Prophethood and Sharee’ah is built upon. If we had not held (the view of) the continuance of the condition of those Adillah then no knowledge of those matters would have been attained”.

بنابراین، در همه امور، اصل پابرجاست و استصحاب ادامه می‌یابد، مگر آنکه دلیلی برخلاف آن یا در مخالفت با آن اقامه شود. با این حال، علما استصحاب را در ارتباط با احکام پیشین مسائل، به چهار دسته تقسیم کرده‌اند:

Therefore, in all matters, the Asl (origin) carries through and continues (Istishaab) until a Daleel is established contrary or in opposition to that. However, the ‘Ulamaa categorised Al-Istishaab in regards to the previous Ahkaam for the issues into four categories:

معروف است که اصل، در مورد ذمّهٔ انسان (تعهّد و مسئولیّت شخص)، این است که او به حقّ هیچ کس مشغول نیست، مگر آنکه دلیلی بر آن اقامه شده باشد.

It is known that the Asl (origin) in respect to the Dhimmah of the Insaan (liability/responsibility of the person) is its non-preoccupation in relation to the right of anybody unless a Daleel is established over it.

مثال:

Example:

اگر کسی ادعا کند که شخصی دیگر به او بدهکار است و آن شخص وجود این بدهی را انکار کند، آنگاه بر اساس استصحاب «البراءۃ الاصلیۃ» (برائت اصلی) حکم می‌شود که ذمّهٔ او از این بدهی آزاد است، مگر آنکه مدّعی وجود بدهی را با بیّنه (دلیل شاهدی) ثابت کند. و اگر از کسی که ادعایی علیه او شده خواسته شود که سوگند (حلف) یاد کند، اما او از سوگند خوردن امتناع ورزد، به خاطر این امتناع علیه او حکم صادر نمی‌شود. زیرا اصل و وضعیت اولیه، آزادی از تعهّد است، و یمین (سوگند) تنها بر عهدهٔ مدّعی است؛ و اگر او سوگند یاد کند، آنگاه علیه شخص متّهم یا کسی که ادعایی بر او شده، حکم داده می‌شود (یعنی رأی به زیان او صادر می‌گردد).

If a person claims that he has a debt owed to him from somebody and that person denies the debt, then it would follow the Istishaab of Al-Baraa’ah Al-Asliyah (original innocence) which is the freeing of his Dhimmah (liability) from the debt. This is unless the claimant proves the existence of the debt by way of a Bayyinah (testimonial evidence). And if the one who has the claim made against him is requested to swear an oath (Hilf) but refuses, judgment is not passed against him because of his refusal. That is because the origin or original position is being free of liability and the Yameen (swearing of an oath) is only upon the claimant and then if he does that the one being accused or who has a claim against him is judged against (i.e. the verdict is passed against him).

Please provide the English text you'd like me to translate into Persian. Once you send it, I'll translate it.

Another example:

اگر شریک ادعا کند که از تجارتی که انجام شده سودی به دست نیاورده است، سخن او پذیرفته می‌شود، زیرا سود امری است که پس از عدم اصلی پدید می‌آید، مگر آن‌که دلیلی (بینه) آورده شود که به دست آمدن سود را تأیید کند.

If the partner claims that he has not received profit from the trade that has been conducted, he is believed in his speech because the profit is a newly added matter upon the original non-existence unless a Bayyinah (evidence) is brought confirming the gaining of profit.

اگر اجماع بر حکمِ مسئلهٔ معیّنی منعقد شود و آن صفتی که در مسئله وجود دارد تغییر کند، آیا حکمِ مسئله همچنان باقی می‌ماند؟ علما در این باره اختلاف کرده‌اند.

If Ijmaa’ occurs upon a Hukm of a particular Mas’alah (issue) and that Siffah (descriptive element/attribute) that is in the issue changes, then does the Hukm of the issue remain as it is? They (the ‘Ulamaa) have differed in respect to that.

مثال:

Example:

اگر کسی نے نبودِ آب کی وجہ سے تیمم کیا ہو اور نماز کے دوران اسے آب مل جائے تو اس کا حکم کیا ہے؟ اور نماز کو مکمل کرنے یا ترک کرنے کے سلسلے میں اسے کیا کرنا چاہیے؟

What is the Hukm if the one who has made Tayammum due to the absence of water discovered water during his prayer? And how should he act in respect to completing his Salaah or not completing it?

الف – ابوحنیفه بر این باور است که اگر در نماز آب را ببیند، نمازش باطل می‌شود و وضو برای او واجب است تا نمازش را ادامه دهد. ابوحامد الغزالی، ابوالطیب الطبری، ابن الصباغ و دیگر فقها نیز با این نظر موافق بودند. ب – اما الشافعی، نمازش را صحیح می‌داند و دیدن آب در حین نماز هیچ تأثیر یا اثری بر نمازش ندارد. این نظر را داود الظاهری، الآمدی و ابن الحاجب و دیگران نیز تأیید کرده‌اند.

A – Abu Haneefah views that his Salaah is invalidated upon the sighting of the water and Wudoo’ is necessary for him and to resume his Salaah. Abu Haamid Al-Ghazaaliy, Abu At-Tayyib At-Tabari, Ibn As-Sabaagh and other Fuqahaa’ also agreed with this opinion. B – As for Ash-Shaafi’iy then he viewed that his Salaah is Saheeh (valid) and the sighting of the water during his prayer has no impact or effect upon his Salaah. This opinion was also upheld by Dawood Azh-Zhaahiriy, Al-Aamadiy and Ibn ul-Haajib amongst others.

التَّرجِیح (برتری‌دادن یک دلیل بر دیگری):

At-Tarjeeh (outweighing):

- بطلان تیمّم کسی که به سبب نبودن آب تیمّم کرده، در صورت وجود آب، با نص ثابت می‌شود نه با إجماع. - هنگامی که کسی که تیمّم کرده وارد نماز می‌شود، در حالتی است که بر آن ادامه می‌دهد (استصحاب) یعنی حالت نبودن آب؛ پس نمازش را با تمام شرایط صحتش آغاز کرده و جز با آنچه نماز را باطل می‌کند از نماز خارج نمی‌شود. دیدن آب نماز را نمی‌شکند و باطل نمی‌کند، و نماز یک عمل پیوسته است که با تکبیرةالإحرام آغاز و با سلام پایان می‌یابد. بنابراین، نماز او تا زمانی که شرایط صحتش را دارا بوده، برای او معتبر است.

- The invalidity of At-Tayammum when water is present of the one who has made Tayammum due to the absence of water is established by the text and not by Ijmaa’. - When the one who made Tayammum entered into the state of the Salaah he was continuing upon (Istishaab) the case of the absence of the water and so he began his Salaah having met the conditions of its validity in full (completely) and he does not exit from his Salaah apart from by that which invalidates it. Seeing water does not break or invalidate the prayer and the prayer is one continuous action beginning with the Takbeer Al-Ihraam and ending with Salaam. Therefore, his performance of the Salaah counts for him as long as he had fulfilled the conditions for its validity.