(شیخان از ابوہریرہ رضی اللہ عنہ)

(The two Sheikhs from Abu Hurairah (ra))

از نظر لغوی، «الترجیح» به معنای «التمییل» (میل دادن) و «التغلیب» (مقدم داشتن یا برتری دادن چیزی بر چیز دیگر) است. اما «الترجیح» در اصطلاح اصولیین:

Linguistically At-Tarjeeh means At-Tamyeel (to incline) and At-Taghleeb (to be put before or above s.th.) At-Tarjeeh in the Istilaah of the Usooliyeen:

ترجیح دادنِ یکی از دو دلیل بر دیگری، به منظورِ عمل کردن به آن، به سبب وجودِ عاملی متمایزکننده در دلیلِ راجح (دلیلِ برتر).

Giving strength to one of the two Daleels over the other in order to work with it due to the existence of a distinguishing factor within the Daleel Ar-Raajih (outweighing evidence).

مثالی از التَّرجیح:

Example of At-Tarjeeh:

- عائشہ (رضی اللہ عنہا) اور ام سلمہ (رحمہا اللہ) سے روایت ہے: «کہ نبی ﷺ رمضان کے روزے (کے دن) میں جنابت کی حالت میں صبح کرتے، جو ہم بستری کے بعد ہوتی نہ کہ احتلام کی وجہ سے، پھر روزہ رکھ لیتے۔» [بداية المجتهد ونهاية المقتصد، ابن رشد القرطبي]

- ‘Aa’ishah (ra) and Umm Salamah (rah) related: “That the Nabi (saw) used to awaken in a state of major impurity (Janaabah) after having engaged in sexual intercourse and not a wet dream and then fast (the fast of) Ramadan” (Bidaayat ul-Mujtahid Wa Nihaayat ul-Muqtasid, Ibn Rushd Al-Qurtubi.

او ﷺ فرمایا:

- He (saw) said:

حدیث اول نشان می‌دهد که پیامبر خدا ﷺ در ماه رمضان پیش از طلوع فجر با همسرانش نزدیکی می‌کرد، سپس در حالی که جنابت داشت، پس از طلوع یا آغاز فجر، روزه می‌گرفت.

The first Hadeeth indicates that the Messenger of Allah (saw) used to have intimate relations in Ramadan before the rise of Fajr and remain in a state of major impurity (Janaabah) after the rising or start of Fajr, and then fast.

حدیث دوم نشان می‌دهد که کسی که در حالت جنابت است و فجر طلوع می‌کند، روزه‌اش صحیح نیست.

The second Hadeeth indicates that there is no fasting for the one who is in a state of major impurity (Janaabah) when Fajr comes.

التَّرجِيح (ترجیح):

At-Tarjeeh (the outweighing):

حدیثِ اوّل بر حدیثِ دوم ترجیح دارد، زیرا راویانِ آن عائشه و امّ سلمه (رضی الله عنهما) بودند که همسرانِ رسولِ خدا ﷺ بودند. از این رو آنان نسبت به کارهای رسولِ خدا ﷺ در آنچه به زندگیِ زناشویی مربوط است، آگاه‌تر بودند از راویِ حدیثِ دوم (ابوهریره).

The first Hadeeth outweighs because its narrators are ‘Aa’ishah and Umm Salamah (rah) who were the wives of the Messenger of Allah (saw). They were therefore more aware of the actions of the Messenger of Allah (saw) in regards to that which is related to the marital life than the relator of the second Hadeeth (Abu Hurairah).

بنابراین، آن ویژگی ممتاز یا صفتی که حدیث نخست را از حدیث دوم قوی‌تر کرده، این است که راوی آن نسبت به وضعیت خاص پیامبر ﷺ آگاهی بیشتری داشته است، تا راوی حدیث دوم.

Therefore, the distinguishing factor or attribute that made the first Hadeeth stronger than the second Hadeeth is due to the narrator being more aware of the particular situation of the Nabi (saw) than the narrator of the second Hadeeth.

Please send the English text you'd like translated into Persian. Once you share it, I'll translate it following the rules you've set.

Another example:

ابو رافع روایت کرده است که پیامبر ﷺ با میمونه ازدواج کرد در حالی که حلال بود، یعنی در حالت احرام حج نبود، همان‌طور که احمد و ترمذی ثبت کرده‌اند.

- Abu Raafi’ related that the Nabi (saw) married Maymoonah whilst he was Halaal, meaning not in a state of Ihraam for Hajj, as recorded by Ahmad and At-Tirmidhi.

- ابن عباس رضی اللہ عنہ سے روایت ہے کہ نبی ﷺ نے میمونہ رضی اللہ عنہا سے سرف کے مقام پر احرام کی حالت میں نکاح کیا، جیسا کہ اسے ایک جماعت نے روایت کیا ہے۔ ابو رافع کی روایت ابن عباس کی روایت پر اس لیے راجح ہے کہ ابو رافع رسول اللہ ﷺ اور میمونہ رضی اللہ عنہا کے درمیان سفیر تھے۔