الألفاظ من حيث دلالتها على المعاني تنقسم إلى ثلاثة أقسام:

The Alfaazh (wordings) in respect to their Dalaalaat (the indications they indicate to) in terms of meanings are divided into three categories:

این دلالتِ لفظ است بر تمامِ معنای وضع‌شده‌اش (یا همان امرِ نامیده‌شده)، مانند دلالتِ لفظِ «إنسان» بر حیوانِ ناطقِ معروف (که معنای آن است). لفظ مطابقِ معنایش آمده است، بدون هیچ افزایش یا کاستی. این در مورد لفظِ مفرد است. اما در مورد جمله، یعنی مرکّب، مثالش این فرمودۀ خداوند تعالی است:

It is the Dalaalah (indication) of the Lafzh (wording) upon its complete naming (or the named matter) like the Dalaalah of the Lafzh: ‘Insaan’ applied upon the well-known speaking animal/creature (of its naming). The Lafzh (wording) came in conformity to its meaning without any addition or deduction. This is in respect to the Mufrad (singular) Lafzh. As for the sentence, meaning the Murakkab (construct), an example is the Qawl of Allah Ta’Aalaa:

الألفاظ بمنطوقها الصریح تدلّ على معنى لا یقبل التأویل ولا یحتاج إلى اجتهاد. وعلیه، فإذا طابق اللفظ المعنى مطابقةً تامةً من غیر زیادة ولا نقصان، فهو دلالة المطابقة. ودلالة المطابقة من قبیل دلالة المنطوق، فیؤخذ المعنى من الألفاظ المنطوقة الصریحة لا من غیرها.

The wordings (Alfaazh) in their Mantooq (expressed explicit meaning) guide to a meaning that is not open to Ta’weel (interpretation) and does not require Ijtihaad. Consequently, if the Lafzh corresponds and conforms to the meaning completely without addition or deduction then it is the Dalaalah Al-Mutaabaqah. The Dalaalah Al-Mutaabaqah is from the category of the Dalaalah Al-Mantooq (what is indicated by the expressed wording). The meaning is therefore taken from the expressed Alfaazh (wordings) and not beyond that.

این دلالتِ لفظ بر جزءِ مسمّا است. مانند دلالتِ لفظِ «حِمار» (خر) بر حیوان. زیرا لفظ به جزئی از آنچه زیرِ آن نام قرار می‌گیرد راهنمایی می‌کند، و آن حیوانی است که خر را در بر می‌گیرد، و انسان، اسب، شیر و جز آن. دلالةُ التَّضَمُّن نیز از دستهٔ دلالتِ «منطوق» است، و منطوق آن است که از لفظ در جایگاه تلفظ یا بیانِ آن (یعنی هنگامی که گفته می‌شود) فهمیده می‌شود.

It is the Dalaalah of the Lafzh indicating a part of the named matter. That is like the Dalaalah (indication) of the Lafzh ‘Himaar’ (donkey) in respect to the animal. That is because the Lafzh (wording) guides to a part of what falls under the named thing and that is the animal that includes the donkey, the human, the horse, the lion and so on… The Dalaalat ut-Tadammun is also of the Mantooq category of Dalaalah and the Mantooq is that which is understood from the Lafzh in the place of its pronunciation or expression (i.e. when it is said).

این همان دلالة اللفظ بر لازم معناهُ است؛ مانند دلالتِ شیر بر شجاعت، یا دلالتِ شتر‌مرغ بر جبن. شاعر در وصف شخصی گفته است:

It is the Dalaalah of the Lafzh upon its necessary accompanying meaning like the Dalaalah (indication) of a lion indicating bravery or the ostrich indicating cowardice. The poet said in his description of a person:

منظور از واژه «أسد» (شیر) و واژه «نعامة» (شترمرغ) آن نیست که آنها دو نوع از میان انواع جانورانی باشند که روی زمین زندگی می‌کنند. بلکه معنای مورد نظر از آنها «شجاعت» و «ترس‌ورزی» است. این معانی از لفظ «أسد» یا «نعامة» گرفته نمی‌شود، بلکه از معانی این واژه‌ها برداشت می‌شود.

It is not intended here by the Lafzh ‘Asad’ (lion) and the Lafzh ‘Na’aamah’ (Ostrich) what they have indicated to as being two kinds from amongst the kinds of animals that live upon the earth. Rather, the intended meaning of them is ‘courage’ and ‘cowardice’. These meanings are not taken from the Lafzh (worded expression) of ‘Asad’ (lion) or ‘Na’aamah’ (Ostrich) but rather they have been taken from the meanings of these wordings.

دلالة الالتزام إذن تمثل المعنى الذي في الذهن والذي يلازم بالضرورة معنى اللفظ.

The Dalaalat ul-Iltizaam therefore represents the meaning that is in the mind that necessarily accompanies the meaning of the Lafzh.

از دلالة الالتزام، دلالة الإشارة، دلالة النص، مفهوم الموافقة، مفهوم المخالفة و دلالة الاقتضاء

From the Dalaalat ul-Iltizaam the Dalaalat ul-Ishaarah, Dalaalat un-Nass, Mafhoom Al-Muwaafaqah, Mafhoom Al-Mukhaalafah and Dalaalat ul-Iqtidaa’.

برای مجتهد، فهم این دلالات (دلالت‌های الفاظ) از نصوص شرعی همچون آب برای زندگی ضروری است. این به آن دلیل است که استنباط احکام از نصوص، از جمله این دلالات، نیازمند مطالعه‌ای دقیق و صحیح، بررسی کامل و ژرف‌نگری است.

Understanding these Dalaalaat (indications) from the Shar’iyah texts is essential to the Mujtahid like water is essential to life. That is because the deduction of the Ahkaam (rulings) from the texts, including these Dalaalaat (indications), requires a precise and accurate study, thorough examination and depth.

برای نمونه، در مورد این سخن پیامبر خدا ﷺ:

For example, in respect to the statement of the Messenger of Allah (saw):

این حدیث از طریق منطوق خود بر وجوب زکات در گوسفندانی که در چراگاه‌ها می‌چرند (چرای آزاد و طبیعی) دلالت می‌کند و راهنمایی می‌کند. این حکم از منطوق حدیث فهمیده می‌شود و هم مجتهد و هم غیرمجتهد می‌توانند آن را دریابند. اما مفهوم مخالف آن، یعنی عدم وجوب زکات در گوسفندانی که با علوفه تغذیه می‌شوند، تنها مجتهدی می‌تواند آن را درک کند که به دلالت التزام (معنای لازمی که به‌طور ضمنی فهمیده می‌شود) آگاه باشد.

Its Mantooq (expressed meaning) indicates and guides to the obligation of Az-Zakaah upon the sheep that live upon the pastures (naturally/free grazing). That Hukm (ruling) is understood from the Mantooq of the Hadeeth and can be understood by the Mujtahid and the non-Mujtahid. As for the Mafhoom Al-Mukhaalafah (opposing meaning) which is the non-obligation of the Zakaah upon the sheep that are foddered, then only the Mujtahid who comprehends the Dalaalat ul-Iltizaam (necessarily understood meaning) can understand that.