او مقلّدی است که بخشی از دانشِ مربوط به تشریع را داراست، اما نمی‌تواند با آن دانش اجتهاد کند. از این رو، در موردی که حکمی را همراه با دلیلِ آن می‌گیرد، از دیگری تقلید می‌کند. برای نمونه، او فرائضِ وضو را می‌داند و می‌داند که این فرائض از قولِ خداوند (سبحانه و تعالی) گرفته شده‌اند:

He is the Muqallid (follower/imitator) who possesses some of the knowledge considered in relation to the Tashree’ (legislation) however he is unable to undertake Ijtihaad with that knowledge. He therefore makes Taqleed to someone else in the case where he takes the Hukm along with the Daleel (evidence) for the Hukm. So for instance he would know the Furood (obligations) of the Wudoo’ and he would know that these obligations have been taken from the Qawl of Allah (swt):

او یک مقلدِ «امّی» (نابینا) است که برخی از علوم یا حوزه‌های دانشی را که به قانونگذاری مربوط‌اند، در اختیار ندارد. بنابراین، درباره حکمِ عملی یا کاری که می‌خواهد انجام دهد می‌پرسد، و سپس به او گفته می‌شود: حرام است، واجب است، مستحب است، مکروه است یا مباح است. او سپس آن را بدون آنکه دلیلی را که این حکم از آن استنباط و اخذ شده بداند، پیروی می‌کند، و این کار از سوی شریعت جایز شمرده شده است.

He is the Ummiy (blind) Muqallid who does not possess some of the considered sciences or areas of knowledge (‘Uloom) related to the legislation. Consequently, he enquires about the Hukm of the action or the matter that he wants to undertake and then it is said to him: It is Haraam, Waajib, Mandoob, Makrooh or Mubaah. He then follows that without knowing the Daleel from which the Hukm was deduced and taken and this is permitted by the Shar’a.