برخی از علما «البطلان» و «الفساد» را دو واژه با یک معنا دانسته‌اند، اما واقعیت این است که «الفساد» با «البطلان» تفاوت دارد. زیرا «البطلان» نشان‌دهنده عدم انطباق با حکم شارع در اصل موضوع است، یعنی اصل آن از سوی شریعت حرام است؛ مانند شراب (الخمر) یا فروش مَلاقیح، یعنی آنچه در شکم جانداران زنده و مربوط به باردارشدن است. بنابراین این امر نشان‌دهندهٔ عدم انطباق یا ناسازگاری با حکم شارع از جهت نبودن یکی از ارکان عقد یا نبودن یکی از شرط‌های لازم، و نیز نقض اصل عمل یا عقد است، مانند شرط وضو برای نماز.
Some of the ‘Ulamaa considered Al-Butlaan and Al-Fasaad as two terms with the same meaning however the reality is that the Fasaad differs from the Butlaan. That is because the Butlaan represents the non-agreement to the command of the Shaari’ in respect to the Asl (origin) of the matter i.e. its Asl (origin) is forbidden by the Shar’a. That is like Al-Khamr or the sale of Malaaqeeh which is what is found in the bellies of living creatures related to impregnation. This therefore represents the non-agreement or non-conformity with the command of the Shaari’ in terms of the absence of a Rukn from the Arkaan of the contract or the absence of a Shart from the Shuroot violating the origin (Asl) of the action or contract, like the condition of Wudoo’ in respect to the Salaah.
در مورد فساد، از نظر اصل، آن با حکم شارع موافق است، اما شامل وصفی می‌شود که از اصل عمل یا عقد نیست و با حکم شارع مخالف است. مثال آن عقد نکاح است که در آن مهر تعیین نشده است؛ این عقد فاسد است اما باطل نیست. فساد با تعیین مهر برطرف می‌شود. فساد در عقود نشانگر نقصی است که امکان تکمیل آن وجود دارد تا عقد صحیح شود، در حالی که بطلان در عقود مستلزم عقدی جدید است که ارکان و شروط لازم را داشته باشد.
اما فساد در عبادات قابل تصور نیست، زیرا عبادات یا صحیح‌اند یا باطل. دلیل آن این است که کسی که شروط و ارکان آن را رعایت می‌کند می‌بیند که همه آن‌ها به اصل عمل متصل و مرتبط‌اند. بنابراین طهارت شرط نماز است و اگر این شرط محقق نشود، عمل تهی و باطل خواهد بود. همچنین سجده رکنی از ارکان نماز است و اگر انجام نشود، نماز باطل خواهد بود.
As for the Fasaad, then in respect to the Asl (origin) it is in agreement with the command of the Shaari’ however it includes a Wasf (description) that is not from the Asl of the action or the contract that is contrary to the command of the Legislator. This would be like the marriage contract in which the Mahr (dowry) has not been specified as this would make it Faasid but not Baatil. The Fasaad (corruption) would then be removed through the specification of the Mahr. The Fasaad in respect to the contract represents a deficiency that is possible to complete so that the contract can become Saheeh whilst the Butlaan in respect to the contract necessitates a new contract that meets the required and necessary pillars and conditions. Al-Fasaad in respect to the ‘Ibaadaat are not conceivable as the ‘Ibaadaat are either Saheeh or Baatil (valid or invalid). That is because the one who follows their conditions and pillars finds that they are all connected and related to the Asl (origin) (of the action). As such, the Tahaarah (being in a purified state) is a Shart for the Salaah and if this is not fulfilled then the action would be void and invalid (Baatil). Similarly, the Sujood (prostration) is a Rukn of the Salaah and if it does not take place then the Salaah would be Baatil.
اما در مُعاملات، هم البُطلان و هم الفساد قابل تصوّر است. بنابراین، اگر شرطی اساسی (اَساسی) از شرایط عقد که مخالف با اَصلِ عقد است حاصل نباشد، عقد باطل (بی‌اعتبار و نامعتبر) خواهد بود. اما اگر آن شرط مخالف با اَصلِ عقد نباشد، آنگاه عقد فاسد (تباه‌شده) خواهد بود.
As for the Mu’aamalaat (transactions) then Al-Butlaan and Al-Fasaad are both conceivable. Therefore, if a fundamental (Asaasiy) condition of a contract that violates the Asl (origin) of the contract was missing then the contract would be Baatil (void and invalid). If the condition however was not violating the Asl of the contract, the contract would then be Faasid (corrupted).
احناف نے کہا: وہ عقد جو صحیح نہ ہو دو اقسام میں تقسیم ہوتا ہے: باطل اور فاسد۔ اگر خرابی یا خلاف ورزی عقد کے رکن میں واقع ہو تو وہ باطل ہوتا ہے اور اس باطل معاملے پر اس کے نتیجے کے طور پر کوئی اثر مرتب نہیں ہوتا، جیسے مردار کی بیع۔ اس کی وجہ یہ ہے کہ مردار کی ملکیت اس سے حاصل نہیں ہوتی، نہ ہی اس کی قیمت یا بدل کی ملکیت حاصل ہوتی ہے، اور مردار یا اس کی قیمت سے فائدہ اٹھانا جائز نہیں ہوتا۔
The Hanafiyah said: The Aqd (contract) that is not Saheeh is divided into two categories: The Baatil and the Fasaad. If the deficiency or violation occurred in the pillar of the contract it would be Baatil and no effects will be built upon this invalid transaction as a consequence of it, like the sale of carrion (Al-Maitah) for example. That is because the ownership of the carrion does not result from it nor does the ownership of its price or value and there is no permissibility in respect to benefitting through the Maitah (carrion) or its price.
اما اگر آن عیب، تخلف یا نقص (خَلَل) در یکی از شرایط عقد رخ داده باشد، آنگاه آن عقد فاسد خواهد بود و برخی آثار بر آن مترتب می‌شود، مانند انعقاد ازدواج بدون تعیین مهر. زیرا آثار نکاح صحیح بر آن بنا می‌شود، در حالی که فساد (یا عنصر فاسد) با تعیین مهر برطرف می‌گردد.
If, however, the flaw, violation or deficiency (Khalal) occurred in one of the conditions of the contract then the ‘Aqd would be Faasid and some effects would be consequential to it like the contraction of the marriage without the specification of the Mahr. That is because the consequences of the Saheeh (valid) marriage are built upon it whilst the Fasaad (corruption or corrupted element) is removed by specifying the Mahr.