الله تعالی حضرت محمد ﷺ را همراه با شریعت اسلامی به عنوان رحمتی برای بشریت فرستاد. او (سبحانه و تعالی) فرمود:

Allah (swt) sent Muhammad (saw) with the Islamic Sharee’ah as a mercy for mankind. He (swt) said:

و فرمود الله تعالى:

And Allah Ta’Aalaa said:

خداوند متعال (سبحانه و تعالی) پیامبرش را با اسلام فرستاد، به عنوان رحمتی برای بشریت، تا ایشان را از پرستش غیر خدا به پرستش خداوند بیرون آورد، و روابطشان را با بهترین نظام‌ها سامان داد.

Allah (swt) sent His Messenger with Islaam, as a mercy to mankind, to bring them out from worshipping other than Allah to worshipping Allah and He (swt) organised their relationships with the best of systems.

هدف و مقصد شریعت در مجموع، بنابراین، رحمت برای بشریت است. از آن رو که شریعت نمایانگر رحمت است. این بدان معناست که شریعت در مجموع آمده تا مصالح (منافع و سودها) را فراهم آورد و تأمین کند و مفاسد (عناصر زیانبار و فاسد کننده) را در ارتباط با مردم به طور کلی، هنگامی که بر آنان اجرا شود، دفع کند. ادلّه (دلایل) در خصوص اینکه رحمت، هدف یا مقصود کلی شریعت در مجموع را نمایندگی می‌کند، صریح هستند. با این حال، در این ادلّه کلی هیچ نشانه‌ای وجود ندارد که بیانگر آن باشد که رحمت، هدف یا مقصود هر یک از احکام جداگانه یا هر یک از متون شرعی به تنهایی است.

The aim and purpose of the Sharee’ah as a whole is therefore a Rahmah (mercy) for mankind. As the Sharee’ah represents a Rahmah. This means that the Sharee’ah as a whole came to bring and secure Masaalih (benefits/interests) and to repel Mafaasid (unbeneficial and corrupting/bad elements) in relation to the people generally when it is applied upon them. The Adillah (evidences) are explicit in respect to the Rahmah (mercy) representing the overall aim or objective of the Sharee’ah as a whole. That is whilst there isn’t any indication within these general evidences to indicate that the Rahmah represents the aim or objective of every single individual ruling in itself or of every text from amongst the Sharee’ah texts.

در نتیجه، مقصد کلی شریعت، تحقق و دست‌یابی به مصالح بندگان است؛ امّا این مصالح، آنچه انسان بر اساس هوا و هوس‌های خود مصلحت می‌پندارد نیست، بلکه مصلحت آن است که با معیار شرع مصلحت شمرده شود، نه با معیار هوا و هوس. علمای اسلام این مصالح را در سه دسته طبقه‌بندی کرده‌اند:

Consequently, the overall Maqsad (aim) of the Sharee’ah is the realisation or accomplishment of the interests of the ‘Ibaad (servants/people) however these Masaalih (interests/benefits) are not what the human views to be representative of a Maslahah or benefit in accordance to his whims or desires but rather the Maslahah is that which is a Maslahah according to the scale of the Shar’a and not the scale of whims and desires. The ‘Ulamaa have classified these Masaalih into three categories:

منظور از این‌ها، مصالحی است که زندگی مردم، برپایی جامعه و ثبات آن بر آن‌ها استوار است. اگر این مصالح تأمین و محقق نشوند، نظام زندگی مختل خواهد شد و هرج‌ومرج و فساد فراگیر خواهد گشت. مردم در این دنیا با سختی و رنج روبه‌رو خواهند شد و در آخرت به عذاب گرفتار خواهند آمد. این ضروریات (امور ضروری) پنج‌تاست: حفظ الدین، حفظ النفس، حفظ العقل، حفظ النسل و حفظ المال (پاسداری از دین، جان، عقل، نسل و دارایی). اسلام برای حفظ هر یک از این ضروریات، احکامی را تشریع کرده است.

By these it is meant the Masaalih upon which the life of the people, the establishment of the society and its stability rests. If these Masaalih are not fulfilled or realised the system of life will become flawed and chaos and corruption will prevail. They will face hardship and suffering in this Dunyaa and punishment in the Aakhirah (hereafter). These Darooriyaat (essential matters) number five: Hifzh ud-Deen, Hifzh un-Nafs, Hifzh ul-‘Aql, Hifzh un-Nasl and Hifzh ul-Maal (preservation of the Deen, life, mind, progeny/lineage and property). Islaam has legislated Ahkaam for the preservation of each of these Darooriyaat (essential matters).

شریعت اسلامی هیچ‌کس را مجبور یا ناچار به ورود در اسلام نمی‌کند. الله (سبحانه و تعالی) فرموده است:

The Islamic legislation does not force or compel anyone to enter into Islaam. Allah (swt) said:

و این حکم پس از آن بود که مشرکان عرب به اسلام درآمدند. اما در مورد مسلمانی که از اسلام مرتد می‌شود، با او گفتگو می‌شود و از او خواسته می‌شود که توبه کند، و این کار به مدت سه روز ادامه می‌یابد. سپس، پس از آن، اگر بر ارتداد خود پافشاری کند، کشته می‌شود. رسول خدا ﷺ فرمود:

And this was applicable after the Arab Mushrikeen entered into Islaam. However, in respect to the Muslim that apostatises from Islaam, he is discussed with and his repentance is sought for three days. Then, after that, if he persists upon his apostasy, he is killed. The Messenger of Allah (saw) said:

این به آن دلیل است که عقیدهٔ اسلامی با فطرت (سرشت ذاتی) انسان هماهنگ است و بر پایهٔ عقل (خرد) بنا شده است. از این رو، مرتد (کسی که از این عقیده برمی‌گردد) همچون نمودی از بیماری می‌شود که باید ریشه‌کن شود تا جامعهٔ اسلامی را آلوده نکند. این امر به حفظ دین مربوط می‌شود.

That is because the Islamic Aqeedah is in harmony with the Fitrah (intrinsic nature) of the human being and built (or based) upon the mind (rationality). As such, the Murtadd (apostate) from this Aqeedah becomes like a manifestation of sickness that must be uprooted so that it does not infect the rest of the Islamic society. This relates to the preservation of the Deen.

اسلام «الفتنة» در دین را بدتر و شدیدتر از قتل دانسته است. خداوند متعال فرموده است:

Islaam has considered Al-Fitnah (strife) in the Deen to be worse and more severe than killing. Allah Ta’Aalaa said:

بنابراین اسلام برای حفظ دین، امور زیر را تشریع کرده است: دعوت به آن، دفع تعدی و تجاوز علیه آن، و وجوب جهاد با کسانی که بخواهند آن را نفی کنند. خداوند سبحانه و تعالی می‌فرماید:

As such Islaam has legislated the following for the preservation of the Deen: The Da’wah (invitation) to it, repelling the assault or aggression against it and the obligation of Al-Jihaad against those who wish to negate it. Allah (swt) says:

برای حفظ نفس (جان)، اسلام هر آنچه را که برای بقا و ادامه‌ی آن لازم است قانونگذاری کرده است، مانند خوراک، نوشیدنی، و مجازات کسی که به آن تعدی کند. خداوند (سبحانه و تعالی) می‌فرماید:

For the preservation of the Nafs (life) Islaam legislated all that which is required for its continuance or survival like food, drink and punishing the one who aggresses against it. Allah (swt) says:

همچنین (شریعت) خودکشی را حرام کرده و زندگی را در معرض نابودی قرار دادن را ممنوع ساخته است.

It has also prohibited exposing the life to destruction by making suicide Haraam.

برای حفظ عقل، اسلام نوشیدن خمر و مصرف مواد مخدر (مسکرات) را حرام کرده است. در عین حال، اسلام به کسب دانش، تفکر و اجتهاد تشویق کرده و بر آن تأکید ورزیده است؛ و اینها همه اموری هستند که توانایی فکری انسان را پرورش می‌دهند. اسلام از کسانی که دانا هستند و به دانش دست می‌یابند، ستایش می‌کند:

For the preservation of the mind Islaam has prohibited the drinking of Khamr or consumption of drugs (intoxicants). At the same time, it has encouraged and urged the pursuit of knowledge, contemplation and Ijtihaad, which are all matters that develop the intellectual capability within the person. Islaam commends those who are knowledgeable and attain knowledge:

برای حفظ آن، اسلام زنا را حرام کرده و برای مرتکب آن مجازات تعیین نموده است. همچنین قذف (تهمت زدن به پاکدامنی دیگران) را حرام کرده و مجازات کسی را که چنین اتهام یا ادعایی وارد می‌کند (قاذف) مقرر داشته است. اسقاط جنین را، جز به عذر شرعی، حرام دانسته و ازدواج و فرزندآوری فراوان را تشویق کرده است.

For its preservation Islaam has legislated the prohibition of Zinaa and a punishment for its perpetrator. It has also prohibited Al-Qadhf (accusations against chastity) and legislated the punishment for the one who makes such accusations or claims (Al-Qaadhif). It prohibited abortion for other than a Shar’iy ‘Udhr (excuse) and encouraged marriage and the reproduction of many offspring.

اسلام دزدی را حرام کرده و برای دزد حدِّ معیّن (مجازاتِ مقرّرِ شرعی) قرار داده است، و این در راستای حفظِ مال است. همچنین تخریبِ اموال را ممنوع کرده، و برای حفظِ ثروتِ سفیه و مجنون، قوانینِ محدودکننده‌ای وضع کرده است. مالکیتِ شخصی را روا شمرده و رشدِ ثروت را تشویق کرده است.

Islaam has legislated the prohibition of stealing and the Hadd (set punishment) for the thief in regards to the preservation of the property. It has also prohibited the damaging of property, provided restrictive legislation to safeguard the wealth of the Safeeh (foolish) and Majnoon (not of sound mind), made (private) ownership permissible and encouraged wealth growth.

این‌ها اموری‌اند که مردم به آن‌ها نیاز دارند تا سختی یا دشواری (حرج) را از ایشان برداشته شود و بار تکلیف بر دوش آنان سبک گردد. خداوند (سبحانه و تعالی) می‌فرماید:

These are the matters that the people need to lift the hardship or difficulty (Haraj) from them and to lighten the burdens of the Takleef upon them. Allah (swt) said:

در باب عبادات، تکلیف (مسئولیت شرعی) بر اساس توانایی انسان است، و رخصت‌ها (اجازه‌های ویژه) به‌عنوان تخفیف برای آنان تشریع شده‌اند، در جایی که سختی بر ایشان وجود دارد، در برابر عزیمت (حکم اصلی که پیش از رخصت واجب است). در نتیجه، افطار در ماه رمضان برای مسافر مباح شده است، و نشستن در نماز برای کسی که توان ایستادن ندارد، و همچنین دیگر احکام از این دست.

So in relation to the ‘Ibaadaat the Takleef is in accordance to their capability whilst Rukhas (special permissions) have been legislated for them as a lightening for them in the case where there is a hardship upon them in respect to the ‘Azeemah (the obligation before the Rukhsah). Consequently, it made the Iftaar (breaking of fast) in Ramadhaan Mubaah for the traveller and the prayer sitting for the one incapable of standing amongst other such rulings.

و در خصوص خوراکی‌ها، الطیبات (چیزهای پاکیزه) برای ایشان حلال شد و الخبائث (چیزهای ناپاک و بد) حرام گردید، و کسی که ناچار شده (مضطر) است، اجازه یافته تا از آنچه بر او حرام شده بخورد. خداوند (سبحانه و تعالی) می‌فرماید:

And in respect to the foodstuffs, the Tayyibaat (good things) were made Halaal for them and the Khabaa’ith (dirty/bad things) were made Haraam, whilst the one who is compelled to (Mudtarr) has been permitted to eat that which has been made Haraam upon him. Allah (swt) said:

و دیه (خونبها) برای قتل خطایی بر عاقله (خویشاوندان قاتل) واجب شده است، تا بار آن از دوش قاتل سبک شود.

And the Diyah (blood money) has been legislated upon the ‘Aaqilah’ (relatives of the killer) in relation to the unintentional killing as a lightening (of the burden) upon the killer.

در حوزهٔ «عقوبات» (کیفرها / قانون جزا) این اصل وضع شده است:

Within the area of the ‘Uqoobaat’ (punishments/penal-code) the following principle has been legislated:

این‌ها اموری است که وضعیت مردم را بهبود می‌بخشد و با الزامات حس عزت، کرامت و اخلاق فاضله و والا همخوانی دارد. در نتیجه، در زمینه عبادات، پاک‌سازی بدن، لباس و مکان تشریع شد، افزون بر آنکه احتیاط در برابر نجاسات تشریع گردید و از مسلمانان خواسته شد که در هر مسجدی به زیبایی ظاهر خود توجه کنند (یعنی لباس نیکو بپوشند). در زمینه معاملات، غش (تقلب و فریب در معامله)، کلاهبرداری، حیله‌گری، اسراف و بخل حرام شده است. افزون بر این، هرگونه سروکار داشتن با هر نوع نجاست و ماده زیان‌بار ممنوع است. شریعت از اینکه کسی در معامله‌ای که برادرش در آن است داد و ستد کند و نیز از تعیین قیمت‌ها و مسائل دیگر منع کرده است. همین حکم در مورد عقوبات (کیفرها و قوانین جزایی) نیز جاری است؛ و در جهاد، کشتن راهبان، کودکان و زنان حرام شده است، همان‌گونه که مُثله کردن، خیانت، کشتن فرستادگان (سفیران) و سوزاندن مرده یا زنده نیز ممنوع گردیده است.

These are the matters that improve the condition of the people conforming with the requirements of a sense of honour, dignity and noble virtuous morals. Consequently, in respect to the ‘Ibaadaat the purification of the body, clothing and place was legislated in addition to legislating caution in respect to the Najaasaat (impurities) and for the Muslims to pay attention to their adornment at every Masjid (i.e. where nice clothing.) In regards to the Mu’aamalaat Al-Ghish (swindling/cheating), fraud, deceit, Israaf and stinginess has been made Haraam. In addition, dealing with every kind of Najas (impurity) and Daarr (harmful matter) is prohibited. The Shar’a forbade a person conducting a trade over the trade of his brother and fixing prices amongst other matters. Similar to that applies in respect to the ‘Uqoobaat (punishments/penal code) whilst the killing of monks, children and women have been made Haraam in Al-Jihaad, just as mutilation, treachery, killing of messengers (envoys) and burning the dead or living has been forbidden.

در ارتباط با اخلاق، اسلام از انسان خواسته که به صداقت (راستگویی)، امانت‌داری، صبر، پایداری و نیکوکاری متصف باشد، و از دروغ، فریب‌کاری، نیرنگ، ترسویی و سخنان زشت و بی‌حیایی نهی کرده است. رسول خدا ﷺ فرمود:

In relation to the Akhlaaq (morals) Islaam has demanded the person to be characterised with truthfulness (honesty), trustworthiness, patience, perseverance and righteousness whilst it has forbidden lying, cheating, deceiving, cowardice and lewd speech. The Messenger of Allah (saw) said:

و از رسول الله ﷺ درباره‌ی آنچه بیشترین نقش را در واردکردن انسان به الجنة (بهشت) دارد پرسیده شد، و ایشان ﷺ فرمودند:

And the Messenger of Allah (saw) was asked about that which most enters (its possessor) into Al-Jannah (paradise) and he (saw) said:

اخلاقِ حسنہ، یعنی نیک اخلاق و فضائل، خود ہی معاشرے کے افراد کے درمیان محبت، احترام اور اعتماد پیدا کرنے کے ذمہ دار ہیں۔

The Akhlaaq Al-Hasanah (good morals/virtues) as such are responsible for generating affection, respect and trust or confidence amongst the individuals of the society.