از جمله دلایلی که آنان برای اثبات استحسان به عنوان حجت (منبع قانونی استدلال) آورده‌اند، این‌هاست:

The following are from amongst the evidences that they have brought to support Istihsaan as a Hujjah (legal source of proof/evidence):

از قرآن:

From the Qur’aan:

قول الله تعالى:

The Qawl of Allah Ta’Aalaa:

و قولِه سبحانه:

And His Qawl Subhaanahu:

نسبت به آیه اول، وجه استدلال آنان این است که آیه مشتمل بر ستایش و تحسین کسی است که از بهترین سخن پیروی می‌کند. وجه استدلال آیه دوم، فرمان تعالی‌اش به پیروی از بهترین آنچه نازل کرده است. پس اگر استحسان حجت نباشد، این ستایش و تحسین و این مطلب چه معنایی دارد؟

In respect to the first Aayah the angle that they have used for proof is that it contains praise and commendation for the one who follows the best speech. The angle of the second Aayah is His Ta’Aalaa’s command to follow the best of what He revealed. If Istihsaan is not a Hujjah (proof) then why does this praise, commendation and matter exist.

اما الإجماع

As for the Ijmaa’:

پس این امر در اجماع تمام فقها بازتاب یافته است، مبنی بر جواز ورود به حمام بدون تعیین مدت زمانی که در آن سپری می‌شود، مقدار آبی که مصرف می‌شود، و بدون مشخص کردن مبلغی که پرداخت شده است... این در حالی است که با شروط و ارکان عقد در اسلام مغایرت دارد.

Then this is represented in the Ijmaa’ of all of the Fuqahaa in respect to the permissibility to enter the bathroom without specification of the amount of time to be spent in it, the quantity of water used and without specifying the amount that has been paid... This is whilst it is contrary to the conditions and pillars of the ‘Aqd (contract) in Islaam.

به همین ترتیب، اجماع فقها بر جواز نوشیدن آب از دست کسانی که آن را عرضه می‌کنند وجود دارد، بدون آنکه مقدار آب مشخص شده باشد.

Similarly, there is the Ijmaa’ of the Fuqahaa upon the permission to drink water from the hands of those who provide it without specifying the amount of water.

آنان که قائل به استحسان بودند کوشیدند معنای آن را روشن کنند، ویژگی‌هایش را مشخص سازند و توضیح دهند که استحسان بیانی یا نظری مبتنی بر خواسته‌ها و هواهای نفسانی نیست، بلکه تنها عبارت است از عدول از یک قیاس به قیاسی دیگر، یا استثنا از یک قاعده‌ی کلیه‌ی فراگیر، یا تخصیص یک اصل عام به سبب دلیلی که آن عدول، استثنا یا تخصیص را ایجاب می‌کند.

Those who held the view of Istihsaan attempted to clarify its meaning, specify its features and explain that it does not represent a statement or opinion based on desires and whims but rather it only represents the departure of one Qiyaas to another Qiyaas, or an exemption from a Qaa’idah Kulliyah (comprehensive principle), or the specification from a general Asl (origin) due to a Daleel that requires that departure or the exemption or specification.