ال آرائ التي اعتُمدت في باب النسخ مبنيةٌ على الأدلة الشرعية من الكتاب والسنة. ولذلك تجنّبنا الخوض في بعض الآراء الشاذة التي لا تستند إلى دليل نقليّ أو عقليّ. Note: The rules require translating into Persian, so here is the correct output: آرائی که در باب نسخ پذیرفته شده، بر پایه ادلهٔ شرعی از کتاب و سنت استوار است. از این رو، از پرداختن به برخی آرای شاذ که مستند به دلیل نقلی یا عقلی نیستند، خودداری کرده‌ایم.

The opinions that have been adopted in respect to the Naskh are based upon the Adillah Ash-Shar’iyah from the Kitaab and from the Sunnah. Consequently, as such we have avoided delving into some of the irregular (Shaadh) opinions that are not based upon a Daleel Naqliy or ‘Aqliy (textual or rational evidence).

در ادامه، به‌طور خلاصه برخی از نظرات علمای پیشین درباره النسخ آمده است:

The following are in summary some of the opinions of the previous ‘Ulamaa in respect to An-Naskh:

اولین کسی که نسخ را به صورت مکتوب مورد بحث قرار داد، الإمام الشافعی بود و این کار در کتاب «الرسالة» او انجام شد که در حوزه علم اصول الفقه نگاشته شده است.

Al-Imaam Ash-Shaafi’iy was the first to discuss An-Naskh in writing and that was in his ‘Ar-Risaalah’ which was written in the subject area of Usool ul-Fiqh.

او نسخ را به معنای لغو شدن متن نمی‌داند، بلکه آن را بی‌اثر شدن حکم متن می‌داند. الشافعی گفت: «قرآن جز با قرآن نسخ نمی‌شود» و برای این سخن به دو آیه‌ای که پیش‌تر ذکر کردیم استدلال کرد. و او گفت: «لازم است سنتی وجود داشته باشد که ناسخ را از منسوخ روشن و متمایز کند، زیرا نسخ نوعی بیان شرعی اسلامی است. این امر به دلیلی از سنت نیازمند است و لازم است که آن دلیل، در مورد دو متن، ناسخ را از منسوخ روشن و جدا کند، در حالی که این سنت است که آن را روشن می‌کند.»

He does not consider An-Naskh as the cancelling of the text but rather he regards it as making redundant the Hukm of the text. AshShaafi’iy said: “The Qur’aan is not abrogated except by the Qur’aan” and he used as evidence the two Aayahs that we used earlier. And he said: “It is necessary for there to be a Sunnah that makes clear and distinguishes the Naasikh (abrogator) from the Mansookh (abrogated) and that is because the Naskh (abrogation) is a type of Islamic Shar’iyah explanation (Bayaan). That requires an evidence from the Sunnah and it is necessary for the latter to be made clear and distinguished from the former in respect to the two texts whilst it is the Sunnah that makes that clear”.

الشافعی با اکثریت فقها مخالف است، زیرا او بر این باور است که احکام سنت جز با سنتی مانند آن نسخ نمی‌شود. بر همین اساس، از نظر او قرآن سنت را نسخ نمی‌کند، و به همین دلیل می‌گوید: «سنت رسول الله ﷺ جز با سنت رسول الله ﷺ نسخ نمی‌شود». دلیل این دیدگاه، چنان‌که الشافعی توضیح داده، این بود که مبادا سنت کهنه و بی‌اعتبار شود. با این حال، چنان‌که پیش‌تر توضیح داده‌ایم، قرآن سنت را نسخ می‌کند. افزون بر این، پیروان الشافعی با دیدگاه امام خود مخالفت کرده و نسخ سنت به وسیله قرآن را جایز دانسته‌اند.

Ash-Shaafi’iy disagrees with the majority of the Fuqahaa as he establishes that the Ahkaam of the Sunnah are not abrogated except by a Sunnah like it. As such the Qur’aan does not abrogate the Sunnah in his view and due to that he says: “The Sunnah of the Messenger of Allah is not abrogated except by the Sunnah of the Messenger of Allah”. The reasoning behind this view, as AshShaafi’iy explained, was the fear attached to the Sunnah becoming obsolete. However, as we have explained previously the Qur’aan does abrogate the Sunnah. In addition, the followers of Ash-Shaafi’iy disagreed with the view of their Imaam and permitted the abrogation of the Sunnah by the Qur’aan.

تعریفِ نسخ نزد ابن حزم این است: «آن بیانی است که پایانِ زمانِ حکمِ نخست را نشان می‌دهد». به نظرِ او بیان بر دو گونه است: بیانی که تفصیلِ مُجمَل را بیان می‌کند، و بیانی که تخصیصِ عامّ را دربر دارد. بر همین اساس، به باورِ او دو متن چنین عمل می‌کنند: متنِ ناسخ و متنِ منسوخ.

The definition of An-Naskh according to Ibn Hazm is: “It is the Bayaan (explanation) that the time of the first matter has come to and end”. In his view the Bayaan (explanation) is divided into two categories: The Bayaan that provides Tafseel (detail) for the Mujmal (undetailed) and the Bayaan that includes Takhsees (specification) for the ‘Aamm (general). It is in this way that according to him the two texts function: The Naasikh (abrogating) text and the Mansookh (abrogated) text.

و او می‌گوید: «نسخ نوعی از انواع استثناء است، زیرا زمانی را از حکم خارج می‌کند و آن را با حکمی که در زمان‌های دیگر نیست مشخص می‌سازد. برای مثال، سخن پیامبر ﷺ: "من شما را از زیارت قبرها نهی کرده بودم، اما اکنون آنها را زیارت کنید". این متن پایان زمان نهی از زیارت قبرها را بیان می‌کند و معنای آن به مشخص شدن زمان با متنی برمی‌گردد که پیامبر ﷺ به آن راهنمایی کرد و در آن از زیارت قبرها نهی فرمود».

And he says: “The Naskh (abrogation) is a type from amongst the types of exception because it exempts a time and specifies it with an action that is not in other times. So for example his speech (saw): “I had forbidden you from visiting the graves but (now) visit them”. This text explains the end of the time of the forbiddance of visiting the graves and its meaning relates to the specification of time with the text that the Nabi (saw) guided to in which he forbade the visiting of the graves”.

ابن حزم نیز بر این باور بود که قرآن با خبر آحاد نسخ می‌شود، زیرا او تمام سنت را قطعی می‌دانست. بر این اساس، از نظر او خبرهای آحاد نیز همچون قرآن قطعی‌اند و در نتیجه هر یک می‌تواند دیگری را نسخ کند.

Ibn Hazm also viewed that the Qur’aan is abrogated by the Khabar Al-Aahaad because he viewed all of the Sunnah as being Qat’iy. As such (in his view) the Khabar Al-Aahaad are Qat’iy like the Qur’aan and therefore each can abrogate the other,

ابو مسلم الاصفهانی بر این باور بود که در قرآن نسخ وجود ندارد، زیرا قرآن در مجموع محکم است و هیچ تبدیلی (جایگزینی) در کلمات الله راه ندارد. او آیاتی را که دیگران به عنوان دلیل نسخ آورده‌اند مطرح کرد، سپس کوشید تناقض میان ناسخ و منسوخ را برطرف سازد و نشان دهد که در آن‌ها نسخی وجود ندارد.

Abu Muslim Al-Asfahaaniy viewed that there is no Naskh in the Qur’aan because the Qur’aan as a whole is Muhkam and that there is no Tabdeel (substitution) for the words of Allah. He presented the Aayaat that others have brought stating that they show abrogation and then attempted to remove the contradiction between the Naasikh and the Mansookh and then show that there is no abrogation within them.

اینها سه دیدگاه از سه تن از علمای اسلام درباره النسخ را نشان می‌دهند: الشافعی، ابن حزم و الاصفهانی.

These then represent three opinions of three of the ‘Ulamaa in respect to An-Naskh: Ash-Shaafi’iy, Ibn Hazm and Al-Asfahaaniy.

همچنین در فروع «النسخ» اختلاف‌نظرهایی وجود دارد، مانند موضوع:

There are also different opinions in the branches of An-Naskh like the subject of: