برخی از علما «عزیمت» و «رخصت» را از انواع حکم تکلیفی دانسته‌اند و آن را به بازگشت این دو به اقتضاء و تخییر مستند کرده‌اند. زیرا عزیمت نمایانگر یک اقتضاء (درخواست انجام یا ترک) است، و از این رو آن فعل ممکن است واجب باشد یا حرام. در حالی که رخصت نمایانگر تخییر (اختیار) است. این دیدگاه قاضی البیضاوی و ابن السبکی است.

Some of the ‘Ulamaa made the ‘Azeemah and the Rukhsah from among the types of the Hukm At-Takleefiy based upon them returning back to Al-Iqtidaa’ and At-Takhyeer. That is because the ‘Azeemah represents an Iqtidaa’ (request to do or leave) and so it (the action) could be Waajib or it could be Haraam. This is whilst the Rukhsah represents At-Takhyeer (choice). This is the opinion of Al-Qaadiy Al-Baydaawiy and Ibn As-Sibkiy.

دیگر علمای اصول آن دو را در شمار احکام وضعی طبقه‌بندی کرده‌اند، زیرا عزیمت بیانگر این است که وضعیت یا حالت عادی مردم سبب استمرار احکام اصلی عام (الأحكام الأصلية العامة) قرار داده شود، و رخصت بیانگر این است که وضعیت استثنایی مردم سبب تخفیف یا آسان‌گیری (در احکام) قرار داده شود. این در صورتی است که سبب (علت) از احکام وضعیہ باشد و نه از احکام تکلیفیہ. این نظر شاطبی و ابوحامد غزالی است.

Other ‘Ulamaa classified them with the categories of the Hukm Al-Wad’iy because the ‘Azeemah is an expression of making the normal condition or situation of the people a cause (Sabab) for the continuation of the general original rulings (Al-Ahkaam Al-Asliyah Al-‘Aammah) and because the Rukhsah represents making the extraordinary situation of the people a cause (Sabab) for the lightening or easing (of the rulings). This is in the case where the Sabab (cause) is from amongst the Ahkaam Al-Wad’iyah and not At-Takleefiyah. This is the opinion of Ash-Shaatibiy and Abu Haamid Al-Ghazaaliy.

این دیدگاه دوم قوی‌تر است، زیرا عزیمت توصیفی (وصف) از حکم تکلیفی در وضعیت عادی و معمولِ مردم است، و نه خودِ حکم تکلیفیِ واقعی که یا حرام است یا واجب. و از آن‌رو که رخصت توصیفی از حکم تکلیفی در وضعیت استثنایی است، و نه خودِ حکم تکلیفیِ واقعی که اباحه پس از تحریم یا اباحه پس از وجوب است (یعنی جواز پس از آنکه در اصل حرام بوده، یا جواز پس از آنکه در اصل واجب بوده).

This second opinion is the stronger because the ‘Azeemah represents a Wasf (description) of the Hukm At-Takleefiy in the normal or regular situation of the people whilst is does not represent the actual Hukm At-Takleefiy which is either Haraam or Waajib. And it is because the Rukhsah represents a description of the Hukm At-Takleefiy in the extraordinary situation whilst it does not represent the actual Hukm At-Takleefiy which is Ibaahah after Tahreem or Ibaahah after Wujoob (i.e. permissibility after originally being Haraam or permissibility after originally being Waajib).

العزیمۃ از نظر لغوی به معنای: تصمیم قاطع گرفتن بر انجام کاری و عزم راسخ برای به سرانجام رساندن آن است، یعنی انسان با اطمینان و عزمی استوار به سوی آن حرکت می‌کند. اما از نظر اصطلاح:

Al-‘Azeemah linguistically means: Being resolved upon a certain matter (or determined to see it through) which means that he moves towards it in sure and determined manner. According to the Istilaah (terminological definition):

عزیمہ وہ احکام ہیں جو عمومی طور پر مشروع کیے گئے ہیں اور بندوں کو ان پر عمل کرنے کا حکم دیا گیا ہے، جیسے نماز کا وجوب یا مردار کی حرمت۔

Al-‘Azeemah are the Ahkaam that have been legislated in a general manner and the ‘Ibaad (servants/people) have been enjoined to act in accordance to them like the Wujoob of the Salaah or the Tahreem of Al-Maitah (carrion).

الرُّخصة لغةً: التَّيسير والتَّسهيل.

Ar-Rukhsah linguistically means: Ease and facility.

بر اساس اصطلاح، رخصت عبارت است از احکامی که به‌عنوان تخفیفی نسبت به عزیمت، به سبب عذری (uzr) تشریع شده‌اند. حکم عزیمت باقی می‌ماند، ولی بندگان ملزم نیستند که به حکم عزیمت عمل کنند.

In accordance to the Istilaah: The Rukhsah represents the Ahkaam that have been legislated as a lightening of the ‘Azeemah due to an ‘Udhr (excuse). The Hukm of the ‘Azeemah remains whilst the ‘Ibaad (servants/people) are not compelled to act in accordance to the Hukm of the ‘Azeemah.

Examples: نمونه‌ها:

Examples:

وجوب روزه گرفتن ماه رمضان یک عزیمه است، در حالی که افطار کردن توسط بیمار یک رخصت است.

The obligation to fast the month of Ramadhaan is an ‘Azeemah whilst breaking the fast by the sick person is a Rukhsah.

شستنِ عضوِ بدن در وضو عزیمت (حکمِ اصلی) است، در حالی که مسح کردنِ روی عضوِ زخمی، مجروح یا شکسته، رخصت (تخفیف) به شمار می‌رود.

Washing the body part (limb) in the Wudoo’ is an ‘Azeemah whilst wiping over the injured, wounded or broken limb represents a Rukhsah.

ایستادن در نماز عزیمت است، در حالی که نشستن هنگام ناتوانی از ایستادن رخصت به شمار می‌رود۔

Standing in the prayer is an ‘Azeemah whilst sitting when incapable of standing represents a Rukhsah.

حرام بودن خوردن مردار (الْمَیْتَة) یک «عزیمه» است، در حالی که اجازه‌ی خوردن آن برای کسی که از روی ضرورت به خوردن آن مجبور شده، یک «رخصت» به شمار می‌رود.

The prohibition of eating carrion (Al-Maitah) is an ‘Azeemah whilst the permission for the one compelled out of necessity to eat it represents a Rukhsah.

نوشیدنِ خمر حرام است و این، عزیمت است، در حالی که اجازه برای کسی که از روی ضرورت ناچار به نوشیدن آن شده، رخصت است.

The prohibition to drink Khamr is an ‘Azeemah whilst the permission for the one compelled out of necessity to drink it is a Rukhsah.

بنابراین، «عزیمت» آن حکمی است که تشریع آن عام است و برخی از مکلَّفان را مشخص نمی‌کند و دیگران را نادیده نمی‌گیرد، و اختیار عمل به آن و عمل به غیر آن را فراهم نمی‌آورد، بلکه مکلَّف را ملزم می‌کند که تنها بر اساس همان عمل کند.

Therefore, the ‘Azeemah is that which its legislation is general and does not specify some of the Mukallafeen whilst ignoring others, and it does not provide the choice of acting by it and acting by something other than it, but rather compels the Mukallaf to work in accordance to it alone.