نصوص شرعی به زبان عربی نازل شد و به دست ما رسید، و احکام شرعی را جز از راه آن نمی‌توان استنباط کرد. از این رو، برای مجتهد ضروری است که با دانش‌های مربوط به زبان عربی، یعنی قواعد آن و فقه آن (یعنی قواعد و درک دقیق معانی)، آشنا باشد. این کار به این منظور است که او با آنچه از دانش‌های زبانی که ناگزیر به آن نیاز دارد آشنا شود، تا بتواند اجتهاد کند، استنباط نماید و متون را بفهمد.

The Shar’iyah Nusoos (texts) were revealed and came to us in the Arabic language and it is not possible to deduce the Ahkaam Ash-Shar’iyah except by it. For that reason, it is essential for the Mujtahid to be aware of the areas of study related to the Arabic language; its principles (Qawaa’id) and its Fiqh (rules and understanding). That is so that he can be familiar with what he necessarily requires of the linguistic areas of knowledge that will enable him to perform Ijtihaad, make deductions and understand the texts.

علمای اصول الفقه در کتاب‌های خود بخشی را به بیان برخی مسائل مربوط به زبان عربی اختصاص داده‌اند که برای کسی که اصول الفقه می‌آموزد ضروری است. این کار برای آن است که برخی از اصطلاحات زبانی که بارها در مباحث اصول الفقه ذکر می‌شوند فهمیده شوند؛ مانند: الحقیقة و المجاز، الحقیقة العرفیة و الحقیقة الشرعیة، و الاشتراک و الترادف، در کنار دیگر اصول و تعریف‌های زبانی.

The ‘Ulamaa of Usool ul-Fiqh have included within their books a presentation of some of the issues related to the Arabic language that are necessary for the one who is studying Usool ul-Fiqh. That is so that some of the linguistic terminologies that are frequently mentioned within the principles of Usool ul-Fiqh can be understood like for example: The Haqeeqah and the Majaaz, the Haqeeqah Al- ‘Urfiyah and Haqeeqah Ash-Shar’iyah, and the Ishtiraak and the Taraaduf amongst other linguistic principles and definitions.

از این رو، دیدم که تکمیل‌کننده فایده این کتاب آن است که برخی از مباحث زبان عربی را به شکلی مختصر ارائه کنم، در حالی که هر کس بخواهد بر آن بیفزاید، می‌تواند به پژوهش‌ها و آثاری مراجعه کند که در کتاب‌های متخصص در این زبان انجام شده‌اند.

For that reason, I have seen that it completes the benefit of this book, to present some of the studies of the Arabic language in a brief manner whilst whoever wishes to increase upon that can do so by referring to the studies and works that have been undertaken in the books specialising in the language.