فصل دوم

فصل دوم - الواضح فی اصول الفقہ | Quran Course

پس از آنکه در فصل نخست، تعریف اصول فقه، منشأ، تاریخ، رجال، روش‌ها، مسیرها و کتاب‌های آن را بیان کردیم، اکنون به مهم‌ترین بخش‌های آن می‌پردازیم، یعنی مبحث «الأدلة الإجمالية»، که همان منابع تشریع اسلامی است و احکام عملی شرعی از آن‌ها استنباط می‌شود.

After having presented the definition of Usool ul-Fiqh in the first chapter; its origins, history, men, methods, paths and its books, we now move on to the most important of its subject areas and this is the subject of the Adillah Al-Ijmaaliyah, which are the sources of the Islamic legislation and from which the practical Shar’iyah rulings are derived.

از مهم‌ترین ادلهٔ اجمالیه این‌ها هستند: قرآن کریم، سنت نبوی، و آنچه قرآن و سنت به آن راهنمایی می‌کنند از منابعی مانند القیاس و الإجماع. این حوزه همچنین شامل منابع دیگری است از جمله: الاستحسان، المصالح المرسلة، العرف، الاستصحاب، مذهب الصحابي، و شرع مَن قبلنا.

The most important of the Adillah Al-Ijmaaliyah are: The Qur’aan Al-Kareem, the Sunnah An-Nabawiyah and what the Qur’aan and the Sunnah guide to in terms of sources like Al-Qiyaas and Al-Ijmaa’. This subject area also includes other sources like: Al-Istihsaan, Al Masaalih Al-Mursalah, Al-‘Urf, Al-Istishaab, Madh’hab As-Sahaabiy and Shar’u Min Qablinaa.

ما هر یک از دلیل‌ها را از میان این ادلّهٔ اجمالیه جداگانه بررسی می‌کنیم و حجیت (اعتبار آن به عنوان منبع) آن را بر اساس دلیل و برهان می‌سنجیم، و اینکه آیا این دلیل از وحی (الهام الهی) سرچشمه گرفته است یا نه. زیرا ما مسلمانان مأموریم که از آنچه پیامبر خدا محمد ﷺ قطعاً از جانب الله تعالی آورده است پیروی کنیم. این به سبب گفتار الله تعالی است که فرموده است:

We will take each Daleel from amongst these Adillah Al-Ijmaaliyah separately and examine its Hujjiyah (validity as a source) based on proof and evidence and upon the basis of whether it is a Daleel emanating from the Wahi (divinely inspired revelation). That is because we as Muslims have been commanded to follow what the Messenger of Allah Muhammad (saw) definitely brought from Allah Ta’Aalaa. This is due to the Qawl (statement) of Allah Ta’Aalaa:

زیرا اگر دلیل اجمالی (منبعِ دلیل) بر پایۂ یقین‌ناپذیری یا گمان (ظن) استوار باشد، آنگاه این امکان و احتمال پدید می‌آید که اختلاف در این باره رخ دهد که آیا آن از جانب الله است یا نه. در اینجا، برای آنکه منبع دلیل حجت (برهان و مدرک قاطع) باشد، باید قطعی‌الثبوت باشد، یعنی یقین داشته باشیم که از جانب الله است. این برای آن است که مسلمان مطمئن و آسوده‌خاطر باشد که کارهایی را که انجام می‌دهد، مطابق با اوامر و نواهی الله تعالی است. میان مسلمانان به‌طور کلی از طریق براهین و ادلۀ قطعی و درست (براهین)، برخی عقلی و برخی نقلی، ثابت شده است که قرآن و سنت از جانب الله‌اند و حجت به شمار می‌روند. اما در حجیت بقیۀ ادلّه، همچون الإجماع، القیاس، المصالح المرسلة و دیگر ادلّۀ غیر از آنها، اختلاف کرده‌اند.

This is because if the Daleel Al-Ijmaaliy (source evidence) was based on uncertainty or conjecture (Zhann) then the potential and possibility of difference would occur in respect to whether it is from Allah or not from Allah. This is the case where the source for it to be a Hujjah (proof and evidence) must be Qat’iy Ath-Thuboot (definite in transmission) that it is from Allah. That is so that the Muslim is convinced and comfortable that the actions he is undertaking are in accordance to the commands and forbiddances of Allah Ta’Aalaa. It has been established amongst the Muslims as a whole through definite correct proofs and evidence (Baraaheen), some ‘Aqliy and some Naqliy, that the Qur’aan and the Sunnah are from Allah and that they represent a Hujjah. They have differed in respect to the Hujjiyah of the remainder of the Adillah like Al-Ijmaa’, Al-Qiyaas, Al Masaalih Al-Mursalah and the others beside them

فصل دوم

الکتاب الکریم

۲) السنة النبویة الشریفة

۳) النَّسْخ (نسخ) در رابطه با قرآن و سنت:

مقدمہ