حفظِ قرآن به این شکل انجام گرفت:
The preservation of the Qur’aan took place as follows:
هر بار که آیات قرآن کریم بر رسول خدا ﷺ نازل می‌شد، ایشان آن‌ها را برای یارانشان تلاوت می‌کرد و آنان نیز آن‌ها را دقیقاً همان‌گونه که از ایشان دریافت کرده بودند، حفظ می‌کردند. سپس آن آیات را در نماز خود تلاوت می‌کردند و در همان حال، ایشان به کاتبان وحی (که برگزیده شده بودند) فرمان می‌داد که آن‌ها را بر پوست‌ها و چرم‌ها و دیگر موادی که در آن زمان بر آن‌ها نوشته می‌شد، بنویسند. سپس پیش از رحلتش ﷺ، آن را (به‌طور کامل) بر جبرئیل علیه‌السلام عرضه کرد.
1) Every time Aayaat of the Qur’aan Al-Kareem were revealed upon the Messenger of Allah (saw) he would recite them to his companions and they would then memorise it exactly as they received it from him. They would then recite the Aayaat in their Salaah and at the same time he would command (the selected) recorders of the Wahi to write them upon skins and hides amongst other materials that were written upon at that time. Then prior to his passing (saw) he recited it (in its entirety) to Jibreel (as).
۲) هنگامی که پیامبر خدا ﷺ از دنیا رفت، تمام قرآن بر روی وسایلی نوشته شده بود و در سینه‌های صحابه (رضی الله عنهم) حفظ شده بود. بنابراین، تعداد کسانی که هر آیه‌ای از آیات قرآن را حفظ کرده بودند به حد تواتر رسیده بود.
2) When the Messenger of Allah (saw) passed away the whole Qur’aan had been written on materials and had been memorised within the breasts of the Sahaabah (rah). Therefore, the number of those who had memorised it had reached the level of Tawaatur for every Aayah from the Aayaat of the Qur’aan.
در زمان ابوبکر (رض) گردآوری و تنظیم قرآن بر اساس آنچه توقیفی (از جانب الله تعیین‌شده) بود، کامل شد؛ دقیقاً همان‌گونه که از رسول الله ﷺ نقل شده بود. این کار را کمیته‌ای به سرپرستی کسی انجام داد که بیش از همه آن را حفظ کرده بود، یعنی زید بن ثابت (رض)، که یکی از نویسندگان وحی هنگام نزول آن بود. بدین ترتیب آیات و سوره‌ها مرتب و سامان‌دهی شدند. آیات و سوره‌ها گرد آورده شدند و سپس با نخ به هم بسته شدند. آنگاه ابوبکر (رض) آن را «المصحف» نامید و این مصحف مورد پذیرش امت به‌واسطه اجماع (إجماع) قرار گرفت، در حالی که تمام آنچه در آن است، به‌واسطه تواتر (گزارش‌های قطعی) تأیید شده است.
3) At the time of Abu Bakr (ra) the ordering and gathering together of the Qur’aan was completed in accordance to what was Tawqeefiy (set by Allah) exactly as it had been transmitted from the Messenger of Allah (saw). This was undertaken by a committee led by the one who had most preserved it, Zaid Bin Thaabit (ra), who had been one of the writers of the Wahi as it descended. And so its Aayaat and Suwar (Soorahs) were ordered and organised. The Aayaat and Suwar were put and brought together and then tied by string. Then Abu Bakr (ra) gave it the name of Al-Mushaf and this Mushaf has been adopted by the Ummah by way of a consensus (Ijmaa’) upon it whilst all that is in it has been affirmed by way of Tawaatur (definite reports).
۴) در زمان عثمان بن عفان (رض)، یکی از صحابه (حذیفة بن الیمان) به عثمان گفت: «این امت را پیش از آن‌که در کتاب (یعنی قرآن) اختلاف کنند، همان‌گونه که یهود و نصارا در کتاب‌های پیش از خود اختلاف کردند، دریاب». پس عثمان (رض) به حفصه (رض) پیام فرستاد تا مصحفی را که در زمان ابوبکر (رض) جمع‌آوری و تدوین شده بود، نزد او بفرستد. سپس عثمان زید بن ثابت، عبدالله بن زبیر، سعید بن العاص و عبدالرحمن بن الحارث را برای این کار مأمور کرد. آنان چهار نسخه تهیه کردند و او (عثمان) یک نسخه را به کوفه، یک نسخه را به بصره، یک نسخه را به شام فرستاد و یک نسخه را نزد خود در مدینه منوره نگه داشت.
4) In the time of ‘Uthmaan Ibn ‘Affaan (ra), one of the Sahaabah (Hudhaifah Bin Al-Yamaan) said to ‘Uthmaan: “Take hold of this Ummah before they differ in respect to the Kitaab (i.e. the Qur’aan) like the differing of the Jews and the Christians (in respect to their books before them)”. So ‘Uthmaan (ra) communicated to Hafsah (ra) for her to send to him the Mushaf which had been collected and compiled at the time of Abu Bakr (ra). Then ‘Uthmaan appointed Zaid Bin Thaabit, Abdullah Ibn Zubair, Sa’eed Ibn Al-‘Aas and Abdur Rahman Bin Al-Haarith over this matter. They then made four copies and he (‘Uthman) sent a single copy to each of Al- Koofah, Al-Basrah, Ash-Shaam whilst keeping one copy with him in Al-Madinah Al-Munawwarah.
۵) سپس قرآنِ کریم را در هر نسل تا روزگار ما، شمار زیادی از مردم حفظ کردند، به حدی که به سطح «تواتر» می‌رسید.
5) The Qur’aan Al-Kareem was then memorised by a number reaching the level of Tawaatur in every generation until our current day.
تواتر قرآن، به همراه نوشته شدن آن، قرآن را قطعی الثبوت می‌سازد از این جهت که این همان قرآنی است که الله تعالی بر پیامبر محمد ﷺ نازل فرموده است.
The Tawaatur of the Qur’aan alongside it having been written down makes it Qat’iy Ath-Thuboot (definite in transmission) in regards to it being the Qur’aan that Allah Ta’Aalaa revealed upon the Messenger Muhammad (saw).
هیچ چیزی جز متواتر، قرآن شمرده نمی‌شود. بنابراین، قرائت عبدالله بن مسعود (رض) درباره کفّارۀ یمین (سوگند) با سه روز روزه، که در آن آمده است، [قرائت او] قرآن شمرده نمی‌شود.
Nothing apart from the Mutawaatir is considered to be Qur’aan. Therefore, the reading of Abdullah Ibn Mas’ood (ra) in regards to the Kaffaarah (expiation) of the orphan: