الحرام بحسب الاصطلاح الشرعی:

Al-Haraam in accordance to the Istilaah Ash-Shar’i (terminological Shar’iy definition):

آنچه شارع (قانونگذار) با درخواستی قاطع (طلب جازم) از انجامش نهی کرده است، و کسی که آن را انجام دهد سرزنش و مجازات می‌شود. «حرام» مترادف با واژه «محظور» است.

It is that which the Shaari’ (Legislator) has requested not to be performed by way of a decisive request (Talab Jaazim) and it is that which its doer is censured and punished for. Al-Haraam is synonymous with the word Mahzhoor.

از نظر حنفیه، واژه «حرام» تنها در صورتی به کار می‌رود که دلیل حکم قطعی (قطعی‌الدلالة و قطعی‌الثبوت) باشد، و اگر دلیل حکم ظنی باشد، آن را «مکروه تحریمی» می‌نامند.

In the view of the Hanafiyah the word Haraam is not used unless the Daleel for the Hukm was Qat’iy (definite) and if it was Zhanniy (indefinite) they called it ‘Makrooh Tahreeman’.

با این حال، میان حنفیه و دیگران هیچ تفاوتی در این نیست که، در مورد حرام و مکروه تحریمی، کسی که آن را ترک کند پاداش داده می‌شود و کسی که آن را انجام دهد مجازات می‌شود.