اصل در مورد مسلمان این است که او احکام شرعیه را مستقیماً از متون شرعی، یعنی از آیات و احادیث، خودش برمی‌گیرد. این به آن سبب است که الله تبارک و تعالی با این متون او را خطاب قرار داده و از او خواسته است که جز علم را پیروی نکند. الله تعالی می‌فرماید:

The original position in regards to the Muslim is that he takes what he requires in terms of Ahkaam Ash-Shar’iyah (directly) from the Shar’iyah texts himself i.e. from the Aayaat and the Ahaadeeth. That is because Allah Ta’Aalaa has addressed him with these texts and requested that he does not follow other than ‘Ilm (knowledge). Allah Ta’Aalaa said:

این آیه ما را فرمان می‌دهد که حواس و عقل خود را به کار گیریم تا به دانش احکام شرعی دست یابیم؛ و اگر نتوانستیم، بر ما واجب است که بررسی کنیم و اجتهاد نماییم تا از راه ظن غالب (آنچه بیشتر محتمل دانسته می‌شود)، به حکم شرعی برسیم.

This Aayah commands us to utilise our senses and our minds to arrive at the knowledge of the Ahkaam Ash-Shar’iyah and if we are unable then it is obligatory for us to examine and undertake Ijtihaad in order to arrive, by way of the preponderant Zhann (what is believed to be most likely), to the Hukm Ash-Shar’iy.

تقلید انسان را به علم (علم) یا به «ظن غالب» (نظر راجح) درباره احکام شرعیه می‌رساند، و از این رو علما در حکم تقلید نظرهای گوناگونی دارند، به شرح زیر:

The Taqleed does make a person arrive at knowledge (‘Ilm) or to the Zhann Al-Ghaalib (the preponderant view) of the Ahkaam Ash-Shar’iyah and as such the ‘Ulamaa held a variety of opinions in respect to the Hukm of Taqleed as follows:

۱ – برخی از علما بر این باورند که تقلید به هیچ وجه جایز نیست و اجتهاد را بر مکلف واجب دانسته و یادگیری ابزارها و وسایل آن را لازم شمرده‌اند.

1 – Some of the ‘Ulamaa viewed that At-Taqleed is not permissible at all and made Al-Ijtihaad obligatory upon the Mukallaf and to learn its means and tools.

برخی دیگر بر این باور بودند که تقلید به‌طور مطلق برای کسی که توانایی اجتهاد را دارد و برای کسی که توانایی آن را ندارد، جایز است.

2 – Others viewed that At-Taqleed is absolutely permitted for the one who is capable of performing Ijtihaad and for the one who is incapable.

۳ – دیگران تقلید را برای کسی که توانایی اجتهاد را ندارد جایز دانسته‌اند، و آن را برای کسی که توانایی اجتهاد دارد ممنوع کرده‌اند۔

3 – Others still permitted Taqleed for the one who is incapable of undertaking Ijtihaad whilst prohibiting it for the one who is capable of undertaking it.