اگر دو دلیل ظنی با یکدیگر تعارض داشته باشند و دلیل راجح (ترجیح‌داده‌شده یا قوی‌تر) به کار گرفته نشود، این به معنای عمل کردن به دلیل مرجوح (مغلوب یا ضعیف‌تر) است، در حالی که از نظر عقلی ممکن نیست مرجوح را بر راجح ترجیح داد.

If two Zhanniy evidences are in conflict and the Raajih (outweighing or stronger) one is not worked with, it means working with the Marjooh (outweighed or weaker) whilst outweighing the Marjooh (outweighed/weaker) over the Raajih (outweighing/stronger) is rationally not possible.

ثابت شده است که در میان متون شرعی تعارض رخ می‌دهد و واقعاً میان برخی متون رخ داده است. بنابراین ناگزیر باید یکی از دو دلیل را بر دیگری ترجیح داد، زیرا حکم خداوند در یک مسئله واحد است. پیامبر خدا ﷺ و صحابه (رضی الله عنهم) پس از او به ترجیح عمل می‌کردند و اجماع بر عمل به ترجیح واقع شده است.

It has been confirmed that conflict amongst the Shar’iyah texts can happen and it has indeed happened between some of the texts. It is therefore necessary to outweigh one of the two evidences because the Hukm of Allah for a single issue is one. The Messenger of Allah (saw) and the Sahaabah (rah) after him worked with Tarjeeh and their Ijmaa’ (consensus) has fallen upon working with At-Tarjeeh.

دلایلی برای عمل به «التَّرجِیح» وجود دارد. این دلایل شامل دلایل شرعی و عقلی هستند.

There are evidences for working with At-Tarjeeh. They include both Shar’iy and ‘Aqliy evidences.

۱ – کار رسول اللہ ﷺ با التَّرجِیح۔

1 – The Messenger’s (saw) working with At-Tarjeeh.

ابوهریره رضی اللہ عنہ نے کہا: «نبیﷺ نے ہمیں عصر کی نماز پڑھائی اور دو رکعت کے بعد سلام پھیر دیا۔ ذوالیدین کھڑے ہوئے اور کہا: اے اللہ کے رسولﷺ! کیا نماز کم کر دی گئی ہے یا آپ بھول گئے ہیں؟ تو آپﷺ نے فرمایا: ایسا کچھ بھی نہیں ہوا۔ اس نے کہا: اے اللہ کے رسولﷺ! کچھ نہ کچھ ہو گیا ہے۔ پھر رسول اللہﷺ لوگوں کی طرف متوجہ ہوئے اور فرمایا: کیا ذوالیدین سچ کہہ رہا ہے؟ لوگوں نے جواب دیا: جی ہاں، اے اللہ کے رسولﷺ! تو نبیﷺ نے باقی ماندہ نماز مکمل کی، پھر سلام پھیرنے کے بعد بیٹھے ہوئے دو سجدے کیے۔» (مسلم)۔ اور ابوداود کی روایت میں یہ اضافہ ہے: «ابوبکر اور عمر بھی لوگوں میں موجود تھے۔»

Abu Hurairah (ra) said: “The Nabi (saw) prayed Salaat ul-‘Asr with us and he made the Tasleem after two Rak’ah. Dhu-l-Yadain stood and said: Have you shortened the Salaah O Messenger of Allah or did you forget? And so he (saw) said: None of that happened. And so he said: Some of that had (taken place) O Messenger of Allah. So the Messenger turned towards the people and said: Did Dhu-l-Yadain speak the truth? They replied: Yes, O Messenger of Allah. So the Nabi (saw) completed what remained of the Salaah and then prostrated two prostrations whilst he was sitting after the Tasleem” (Muslim). And it was added in a Riwaayah of the Hadeeth recorded by Abu Dawud: “Abu Bakr and ‘Umar were amongst the people”.

بنابراین، پیامبر خدا ﷺ سخن ذوالیدین را از همان ابتدا نپذیرفتند و سپس آن را پذیرفتند پس از آنکه مردم آن را تأیید کردند یا به آن وزن دادند. این نشان می‌دهد که پیامبر ﷺ به گزارش دوم، که مردم آن را تأیید کردند، بر گزارش نخست، که ذوالیدین به تنهایی آن را بیان کرده بود، ترجیح دادند.

Therefore, the Messenger of Allah (saw) did not take the statement of Dhu-l-Yadain to begin with and then took it after the people supported or gave weight to it. This indicates that the Messenger (saw) gave weight to the second report that the people supported over the first report that Dhu-l-Yadayn was alone in presenting.

۲ – إجماعُ الصحابةِ على الترجيح:

2 – Ijmaa’ As-Sahaabah upon At-Tarjeeh:

از مالک روایت شده که گفت: «مادربزرگی نزد ابوبکر آمد و درباره میراث خود از او پرسید. ابوبکر گفت: در کتاب خدا، عزّ و جلّ، چیزی برای تو نیست و من نمی‌دانم که در سنت رسول خدا ﷺ چیزی برای تو باشد. پس بازگرد تا از مردم بپرسم. مغیرة بن شعبه گفت: او (یعنی مادربزرگ) در حضور رسول خدا ﷺ بود و آن حضرت ﷺ یک ششم را به او داد (یا برای او تعیین کرد). ابوبکر پرسید: آیا کسی را داری که این را تأیید کند؟ او گفت: محمد بن سلمه. محمد بن سلمه نیز همان را گفت که مغیرة گفته بود. پس ابوبکر یک ششم را برای او تعیین کرد.» (مالک در الموطأ)

It was related from Maalik that he said: “The grandmother approached Abu Bakr asking him about her inheritance. So Abu Bakr said: You do not have in the Kitaab of Allah ‘Azza Wa Jalla anything and I am not aware that you have anything in the Sunnah of the Messenger of Allah (saw). So return until I have asked the people. So Al-Mugheerah Bin Shu’bah said: She (i.e. the grandmother) attended the Messenger of Allah (saw) and he gave (or allocated for) her the sixth. So Abu Bakr asked: Do you have anyone to support that? So he said: Muhammad Bin Salamah. He then said the same as Al-Mugheerah. Abu Bakr then allocated it for her” (Al-Maalik in Al-Muwatta’).

بنابراین، ابوبکر به خبر وزن داد و آن را پس از آنکه محمد بن سلمه آن را تأیید کرد پذیرفت و بر اساس آن عمل نمود. هیچ یک از صحابه (رض) او را برای این کار سرزنش نکردند و از این رو این امر یک اجماع به شمار می‌رود.

Therefore, Abu Bakr gave weight to the report (Khabar) taking it after Muhammad Bin Salamah backed it up and then acted by it. None of the Sahaabah (rah) rebuked him for that and as such it represents an Ijmaa’.

Please send the text you would like me to translate from English into Persian. I will translate it as instructed.

Another example:

ترجیح صحابه حدیث عایشه (رضی الله عنها) بر حدیث ابوهریره (رضی الله عنه) در مورد اینکه پیامبر خدا ﷺ در ماه رمضان در حالت جنابت از خواب برمی‌خاست و سپس روزه می‌گرفت. ما پیش‌تر در بخش مربوط به ترجیح، این دو حدیث و ترجیح میان آن‌ها را ذکر کرده‌ایم.

The outweighing of the Sahaabah of the Hadeeth of ‘Aa’ishah (ra) over the Hadeeth of Abu Hurairah (ra) in regards to the Messenger of Allah (saw) waking up in a state of Janaabah (major impurity) in Ramadan and then fasting. We have mentioned the two Hadeeth and the Tarjeeh between them previously in the section about At-Tarjeeh.