۳ - دلالتِ النص - الواضح فی اصول الفقہ | Quran Course

۳ - دلالتِ النص - الواضح فی اصول الفقہ | Quran Course

آیه در منطوق خود، یعنی در الفاظ و عبارتش، به حرمت خوردن مال یتیم به ناحق راهنمایی می‌کند، در حالی که ترکیب (ساختار) آن بر حرمت تباه کردن آن دلالت دارد، مانند آتش زدن به آن یا غرق کردن آن در آب.

The Aayah in its Mantooq, meaning its Alfaazh and ‘Ibaarah, guides to the prohibition of eating the property of the orphan unjustly whilst its Tarkeeb (composition) indicates the prohibition of damaging it like by putting fire to it or submerging it in water for instance.

مفهوم آیه، یعنی دلالت النص، که بر آنچه از آن ساکت است دلالت دارد، بر حرام بودن سوزاندن و غرق کردن مال یا هر امری که به تباه شدن آن بینجامد دلالت می‌کند.

The Mafhoom of the Aayah, i.e. the Dalaalat An-Nass, which is that which has been silent about, indicates the prohibition of burning and sinking the property or any matter that leads to damaging it.

در نتیجه، حکمی که درباره‌ی آنچه مسکوت عنه است (یعنی آنچه در الفاظ نص ذکر نشده) قرار دارد و آن سوزاندن و غرق کردن (یعنی زیان رساندن) است، با حکمی که در نص ذکر شده، یعنی خوردن مال یتیم به ناحق که حکم تحریم را دارد، موافق و هم‌سو است.

Consequently, the Hukm that has been silent about (Maskoot ‘Anhu), meaning that which was not mentioned within the Alfaazh (wordings) of the text, which is burning and sinking (i.e. damaging), is in conformity (agreement) to the Hukm that has been mentioned in the Nass (text) which is the eating of the property of the orphan unjustly which takes the Hukm of Tahreem (prohibition).

Please send the English text you would like translated into Persian. I'll translate it following the rules you've set.

Another example:

الله (سبحانه وتعالی) می‌فرماید در سورۃ الزلزلہ:

Allah (swt) says in Soorah Az-Zalzalah:

دلالت العبارة، یعنی منطوق النص یا الفاظ آن، دلالت دارد بر اینکه خداوند (سبحانه و تعالی) بندگانش را بر اساس اینکه چه کسی هموزن ذره‌ای خیر یا هموزن ذره‌ای شر یا بدی انجام دهد، حساب خواهد کرد. آن شخص برای کار خیر پاداش داده می‌شود و برای کار بد، هر قدر هم که آن اعمال کوچک باشند، مجازات می‌شود. مفهوم آیه، یعنی دلالت النص، دلالت دارد بر اینکه خداوند (سبحانه و تعالی) بندگانش را بر اساس خیری بیش از وزن ذره‌ای حساب خواهد کرد، که به خاطر آن پاداش داده می‌شود، و بر اساس شری بیش از وزن ذره‌ای حساب خواهد کرد، که به خاطر آن مجازات می‌شود.

The Dalaalat Al-‘Ibaarah, meaning the Mantooq of the Nass or its Alfaazh (wordings) indicate that Allah (swt) will account His ‘Ibaad (slaves) upon the basis of who does an atoms weight of good or an atoms weight of evil or bad. The person will be rewarded for the good and punished for the evil however small the acts may be. The Mafhoom of the Aayah, meaning the Dalaalat un-Nass, indicates that Allah (swt) will account His servants upon greater than an atoms weight of good, that he will be rewarded for and upon more than an atoms weight of evil, that he will be punished for.

این بخش آخر که [در متن] ساکت گذاشته شده است (یعنی به آن تصریح نشده)، از دلالت النص و از شیوه‌ی ترکیب آن فهمیده می‌شود، در حالی که از عبارة النص، یعنی از الفاظ آن، فهمیده نشده است.

This last part, which has been silent upon (i.e. not mentioned), is understood from the Dalaalat un-Nass and from the manner of its composition whilst it has not been understood from the ‘Ibaarah (expression) of the Nass i.e. from its Alfaazh (wordings).