علمائی که به عُرف استناد کرده‌اند، گفته‌اند: عُرف می‌تواند صحیح باشد و می‌تواند فاسد باشد. عُرفِ صحیح آن است که با شریعت مخالفت نداشته باشد، و عُرفِ فاسد آن است که با شریعت مخالف باشد. مثال عُرفِ فاسد این است که برخی خانواده‌ها خو گرفته باشند که در استخرها با هم شنا کنند در حالی که زنان و مردان با هم آمیخته‌اند، یا زنانی بدون پوشش شرعی از خانه بیرون روند، یا در جشن‌های عروسی یا عید، زن و مرد در یک حلقه واحد با هم برقصند. عُرفِ صحیحی که با شریعت مخالف نیست، از سوی برخی علما دلیلی شمرده شده که فقیه یا مجتهد آن را راهنمایی برای رسیدن به احکام برخی از واقعیت‌هایی قرار می‌دهد که نص مشخصی برای آن‌ها وجود ندارد. بنابراین، به نظر ایشان، عُرف یکی از منابع تشریع همچون قیاس و اجماع به شمار می‌آید. برخی دیگر آن را دلیلی دانسته‌اند که برای فهم مقصود متون شرعی و از میان الفاظ طرفین قرارداد به کار می‌رود.

The ‘Ulamaa who adopted the ‘Urf stated: ‘The ‘Urf can be Saheeh (correct) and it can be Faasid (corrupted). The Saheeh is that which does not go against the Shar’a whilst the Faasid is that which goes against the Shar’a. The Faasid would be like some families being accustomed to swimming together in the swimming pools whilst the men and women are mixed or women leaving their houses without the Shar’iy dress or like men and women dancing together in a single circle at weddings or Eid celebrations. The ‘Urf As-Saheeh which is not contrary to the Shar’a has been considered by some of the ‘Ulamaa to be a Daleel that the Faqeeh or Mujtahid uses as a guide to arrive to the Ahkaam (rulings) of some of the realities which do not have a text for them. It therefore represents, in their opinion, a Masdar (source) from the Masaadir (sources) of legislation like Al-Qiyaas and Al-Ijmaa’. Some of them have considered it to be a Daleel that is used to guide to understanding the intent of the Shar’iyah texts and from the wordings (Alfaazh) of contracting parties.