حجیّتُ القرآن (اعتبار و دلیلیّت آن)
Hujjiyat ul Qur’aan (Its proof and validity)
قرآن کتابی است که از نظر زبان و سبک عربی است و محمد ﷺ آن را آورد. بنابراین یا می‌تواند از جانب عرب‌ها آمده باشد، یا از جانب محمد ﷺ یا می‌تواند از جانب الله تعالی آمده باشد. به دلیل عربی بودن زبان و سبک آن، ممکن نیست که از غیر این سه منبع آمده باشد.
The Qur’aan is a book which is Arabic in terms of language and style, which Muhammad (saw) came with. It can therefore either have come from the Arabs, or from Muhammad or it could have come from Allah Ta’Aalaa. It is not possible for it to have come from any other than these three due to it being Arabic in language and style.
اما اینکه قرآن از سوی اعراب آمده باشد، این ادعا باطل و نادرست است، زیرا قرآن آنان را به چالش کشید که مانند آن را بیاورند و حتی یک سوره مانند آن را پدید آورند. خداوند متعال می‌فرماید:
As for it having come from the Arabs then this is false and invalid because the Qur’aan challenged them to come with and reproduce the like of it, indeed just one Soorah like it. Allah Ta’Aalaa said:
یا آیا می‌گویند [درباره‌ی پیامبر ﷺ]: «او آن را ساخته است»؟ بگو: «پس اگر راستگو هستید، سوره‌ای مانند آن بیاورید و هر کس را که می‌توانید جز خدا [برای یاری] فرا خوانید» (یوسف، ۳۸).
Or do they say [about the Prophet]: "He invented it?" Say: "Then bring forth a Soorah like it and call upon [for assistance] whomever you can besides Allah, if you should be truthful" (Yousuf 38).
از این رو [این کتاب] از عرب نیست، زیرا آنان ناتوان بودند و توان آن را نداشتند که مانند آن یا سوره‌ای همانند آن بیاورند. ناتوانی ایشان ثابت و محقق شد و همچنان از آوردن مانندِ آن عاجزند.
It is therefore not from the Arabs because they were incapable and did not have the ability to reproduce the like of it or a Soorah like it. Their inability was established and verified and they still remain incapable of bringing the like of it.
و اما اینکه آن [قرآن] در اصل از محمد ﷺ صادر شده باشد، این نیز باطل و نادرست است، زیرا محمد ﷺ عرب بود و هر اندازه که نبوغ و فصاحتش بالا باشد، باز هم یکی از افراد جامعه‌اش به شمار می‌آمد. تا زمانی که عرب‌ها نتوانستند مانند آن را بیاورند و محمد ﷺ نیز یکی از آنان است، آنچه بر آنان صدق می‌کند بر او نیز صدق می‌کند. افزون بر این، از محمد ﷺ سخنانی (احادیثی) به ما رسیده که به طریق تواتر [یعنی به‌طور قطعی و با نقل‌های فراوان] روایت شده است، مانند این حدیث: «هر کس عمداً بر من دروغ بندد، جایگاهش را در آتش آماده کند» (البخاری و مسلم). اگر این حدیث یا هر حدیث دیگری با آیه‌ای از قرآن مقایسه شود، هیچ شباهتی در سبک و اسلوب میان آن‌ها یافت نخواهد شد.
As for it having originally come from Muhammad (saw) then this is also false and invalid because Muhammad (saw) was an Arab and whatever the level of his genius or eloquence, he was still one from amongst his society. As long as the Arabs were not able to bring the like of it and as long as Muhammad (saw) is one of them, then what applies to them also applies to him. In addition to that Muhammad (saw) has Ahaadeeth (speech) that has reached us by way of Tawaatur (definite transmission) like the Hadeeth: “Whosoever lies about me deliberately then let him take his seat in the fire” (Al-Bukhaari and Muslim). If this Hadeeth or any Hadeeth is compared to an Aayah of the Qur’aan no resemblance in style can be found between them.
خود عرب ادعا نمی‌کردند که قرآن کلام محمد ﷺ است، بلکه یکی از ادعاهای آنان این بود که جوانی مسیحی به نام جبر آن را نزد او می‌آورد. سپس الله تعالیٰ آنان را با قولِ خود رد کرد:
The Arabs themselves did not make the claim that the Qur’aan was the speech of Muhammad (saw) but rather one of their claims was that a Christian youth called Jabar would bring it to him. Allah Ta’Aalaa then refuted them by His Qawl:
و یقیناً ما می‌دانیم که آنان می‌گویند: «جز این نیست که انسانی به او [محمد] ﷺ آموزش می‌دهد.» زبان کسی که به او نسبت می‌دهند عجمی است، و این قرآن به زبان عربی روشن است. (النحل: ۱۰۳)
And We certainly know that they say, "It is only a human being who teaches the Prophet." The tongue of the one they refer to is foreign, and this Qur'an is [in] a clear Arabic language (An-Nahl 103).
بنابراین قرآن در اصل از محمد ﷺ نیست.
The Qur’aan is therefore not originally from Muhammad (saw).
بنابراین قرآن قطعاً کلام الله تعالیٰ است. و این معجزه‌ای است برای محمد ﷺ که بر این امر دلالت کند و راهنمایی نماید که او نبی و رسولی است که از جانب الله تعالیٰ فرستاده شده است.
The Qur’aan must therefore definitely be the Kalaam (speech) of Allah Ta’Aalaa. It is a miracle for Muhammad (saw) to indicate and guide to the fact that he is a Nabi and Rasool sent by Allah Ta’Aalaa.
این بیانگر دلیل و برهان عقلی و فکری است مبنی بر اینکه قرآن از جانب خداوند است، و از راه تواتر ثابت و تأیید شده است که این همان قرآنی است که خداوند متعال بر محمد ﷺ نازل فرموده است.
This represents the rational and intellectual (‘Aqliy) proof and evidence in respect to the Qur’aan being from Allah and it has been established and affirmed by Tawaatur (definite transmission) that it is the same Qur’aan that Allah Ta’Aalaa revealed upon Muhammad (saw).
خداوند متعال در این قرآن، در شماری از آیات، بشریت را مخاطب قرار داده و از آنان خواسته است که از آنچه در آن نازل شده پیروی کنند. خداوند متعال فرموده است:
Allah Ta’Aalaa has addressed mankind in this Qur’aan in a number of Aayaat demanding that they follow that which was revealed in it. Allah Ta’Aalaa said:
و این است راه راست من، پس از آن پیروی کنید و از راه‌های دیگر پیروی نکنید، که شما را از راه او جدا می‌کنند.
And verily, this is my Straight Path, so follow it, and do not follow (other) paths, for they will separate you away from His Path (Al-An’aam 153).
و خداوند متعال از آنان خواست که بر اساس آنچه در آن نازل کرده بود حکم کنند و داوری نمایند:
And He Ta’Aalaa demanded that they rule and judge by what He had revealed in it:
و پس میان ایشان بر پایهٔ آنچه خداوند نازل کرده است داوری کن و از هوس‌های ایشان پیروی منما و از ایشان برحذر باش که مبادا تو را از برخی آنچه خداوند بر تو نازل کرده است منحرف سازند. {سوره المائدہ، آیه ۴۹}
And so judge between them by what Allah has revealed and do not follow their desires and beware of them lest they seduce away from some of that which Allah has sent down to you (Al-Maa’idah 49).
و فرمود تعالیٰ:
And He Ta’Aalaa said:
و هر کس به آنچه خداوند نازل کرده حکم نکند، پس ایشان کافرانند (المائده: ۴۴).
And whosoever does not judge by what Allah has revealed then they are the disbelievers (Al-Maa’idah 44).
بنابراین قرآن حجتی (دلیل و برهان) بر تمام انسان‌ها است و احکام آن واجب‌الاتباع هستند.
The Qur’aan is therefore a Hujjah (proof and argument) over mankind and its Ahkaam are obligatory to be followed.