و مفتی از جمله اهل الذکر (اهل دانش نسبت به نصوص) است.
And the Mufti is from amongst the Ahlu-dh-Dhikr (people of knowledge of the texts).
از جمله شرایط مفتی این‌هاست:
From amongst the conditions (Shuroot) of the Mufti are:
۱ – اینکه او فقیهی است که بر شماری از احکام شرعی آگاه است و اقوال گسترده‌ی مذاهب را مطالعه کرده است، هرچند شرط آن نیست که مجتهد باشد.
۲ – اینکه او حکم مسئلهای را که پیش او عرضه شده بیان می‌کند و در پی حق به آن می‌پردازد، بدون آنکه به مقاصد (اهداف یا نیات) حاکمان توجهی داشته باشد.
1 – That he is a Faqeeh and knowledgeable of a host of Ahkaam Ash-Shar’iyah and had studied the wide spread statements of the Madhaahib whilst it is not a condition for him to be a Mujtahid. 2 – That he provides the Hukm for the Mas’alah (issue or question) that has been presented before him and he approaches it seeking the Haqq without paying any regard to the Maqaasid (aims or intent) of the rulers.
۳ – آنکه از میان دیدگاه‌هایی که خودش برگزیده است، همان را برای فردی که فتوا می‌خواهد انتخاب کند. بر این اساس، خودش برای خویش آسان‌ترین دیدگاه‌ها را برنمی‌گزیند، در حالی که سخت‌ترین یا دشوارترین دیدگاه‌ها را برای دیگران به پیروی واگذارد۔
۴ – آنکه برای مسئلهای که به او عرضه میشود، حکم شرعی را همراه با دلیلی که بر آن مبتنی است بیان کند، و قوی‌ترین دلایل را از نظر دلالت بر حکم برگزیند۔
3 – That he selects for the one seeking the Fatwaa from the opinions that he has chosen for himself. As such, he does not choose for himself that which is the easiest from amongst the opinions whilst selecting the most severe or hardest opinions for others to follow. 4 – That he provides the Hukm Ash-Shar’iy for the issue presented to him along with the Daleel that it is based upon and chooses the evidences that are the strongest in respect to indicating the Hukm.
۵ – اینکه مفتی از درجه‌ای از تقوا و پرهیزگاری برخوردار باشد و خود را ملتزم و مقید به احکام شرعی سازد. زیرا نزد خداوند منفورترین مردم کسانی‌اند که چیزی را می‌گویند که خود به آن عمل نمی‌کنند ([سوره الصف، آیات ۲-۳]).
5 – That the Mufti is of a level of Taqwaa and piety and adheres or restricts himself to the Ahkaam Ash-Shar’iyah. That is because the most despised in the sight of Allah are those who say that which they don’t do (ref: Soorah As-Saff Aayah 2-3).
۶ – اگر مسئلهای که از او پرسیده میشود موضوع اختلاف یا تفاوت نظر باشد، مفتی آن قول را برمیگزیند که به گمان غالب خود درست میداند (غَلَبَ عَلَى ظَنِّه).
6 – If the Mas’alah that he is being asked about is a matter of dispute or difference of opinion then the Mufti selects that which he believes preponderantly (Ghalab ‘Alaa Zhannihi) to be correct.
۷- مفتی باید وقت بگذارد و عجله یا شتاب نکند. او باید اندیشه و تأمل به کار گیرد و در مسئله غور کند تا به حق برسد. اگر نتواند به آن دست یابد، باید بگوید: «لا أدری» (نمی‌دانم). سپس باید پرسش‌کننده را به کسی راهنمایی کند که به باور او حکم آن مسئله را میداند.
7 – The Mufti should take his time and not rush or be hasty. He should apply thought and contemplation, pondering over the matter, until he arrives to the Haqq (truth). Then if he is unable to arrive at that he should say: “Laa Adriy” (I don’t know). He should then guide the questioner to a person he believes has the knowledge of the Hukm for the Mas’alah.
۸ – بر مفتی واجب است که دلیلِ شرعی را پیروی کند که او را به فتوای صحیح درباره‌ی تحلیل یا تحریم (حلال بودن یا حرام بودن) رهنمون شود.
8 – It is obligatory upon the Mufti to follow the Daleel Ash-Sahr’iy that leads to the correct Fatwaa in respect to Tahleel or Tahreem (permissibility or prohibition).
۹ – برای مقلِّد جایز است که از فردی شایسته فتوا بخواهد و بپرسد، در حالی که کسی برتر یا دارای شایستگی بیشتر (افضل) نیز وجود دارد.
9 – It is permitted for the Muqallid to ask and seek a Fatwaa from someone of merit whilst there is someone who is better or of greater merit (preferable).