هدف اصول الفقه - الواضح فی اصول الفقہ | Quran Course

هدف اصول الفقه - الواضح فی اصول الفقہ | Quran Course

آیا از جانب خداوند است یا نه؟ و برای آنکه مصدر (منبع) بتواند به عنوان حجت (دلیل معتبر) در نظر گرفته شود، لازم است که دلیل قطعی، یعنی «البرهان القاطع» (دلیل قاطع)، برای اثبات اعتبار آن به عنوان حجت وجود داشته باشد. این کار برای آن است که مسلمان متقاعد و مطمئن شود که آنچه در مقام عمل انجام می‌دهد، با فرمان‌های خداوند و با آنچه او تعالی نهی کرده است، هماهنگ و منطبق است.

respect to whether it is from Allah or not? And for the Masdar (source) to be considered as a Hujjah (valid proof) then it is necessary for the Daleel Al-Qat’iy (definite evidence) which is the ‘Burhaan Al'Qaat’i’ (decisive proof) to establish its consideration as a Hujjah. This is so that the Muslim is convinced and assured that what he is undertaking in terms of actions are in line with the commands of Allah and what He Ta’Aalaa has forbidden.

۲) بهکارگیری قواعد اصول الفقه بر دلایل تفصیلی شرعی، از قبیل آیات و احادیث و غیره، به منظور رسیدن به احکام عملی شرعی است که مسلمانان را در زندگیشان مقید میسازد تا هنگام انجام کارها به آنها پایبند باشند. این هدف از شریفترین اهداف است، و علت آن این است که الله تعالی انسان را آفرید و شریعت را بر او نازل کرد تا در زندگی دنیا به احکام آن عمل کند. سپس در روز قیامت بر آن محاسبه خواهد شد، و در نتیجه یا بهشت (جنت) خواهد بود یا آتش (نار). الله تعالی فرمود:

2) The application of the Qawaa’id of Usool ul-Fiqh upon the detailed Shar’iyah evidences like the Aayaat, the Ahaadeeth and others is for the purpose of arriving at the practical Ahkaam Ash'Shar’iyah that bind the Muslims in their lives so that they adhere to them when undertaking actions. This objective is of the most noble of objectives and that is because Allah Ta’Aalaa created the human and revealed the Sharee’ah to him so that he abides by its Ahkaam in his life of the Dunyaa. He will then be held to account upon that on the Day of Judgement where it will either be Jannah (paradise) or the Naar (fire). Allah Ta’Aalaa said:

برخی از علمای اصول بر این باورند که نسخ (منسوخ شدن حکم) افزون بر متأخر بودن یکی از دو آیه نسبت به دیگری (یعنی از نظر زمان نزول)، نیازمند دلیلی دیگر است که نشان دهد آیه‌ای به وسیله آیه‌ای دیگر منسوخ شده است. این علما آن دو دلیلی را که ظاهراً با یکدیگر متعارض می‌نمودند، با هم جمع کرده و گفته‌اند:

2) There are scholars of Usool who say that the Naskh (abrogation) requires another Daleel that indicates the abrogation of an Aayah by another, in addition to the issue of one being advanced and the other being delayed (i.e. in terms of the time of revelation). These scholars combined these two Daleels that appeared to be contradictory and said:

آن زنی که شوهرش در حالی که او باردار است وفات می‌کند ممکن است در مورد مدت عِدّه‌اش تناقضی ببیند، به‌ویژه اگر پس از وفات شوهرش، کمتر از چهار ماه و ده روز بزاید. بنابراین آنان راه‌حل زیر را ارائه کرده‌اند:

The one whose husband dies whilst she is pregnant could perceive a contradiction in respect to the length of time of her ‘Iddah (waiting period) and particularly if she was to give birth after her husband’s passing in less than four months and ten days. As such they presented the following solution:

ومن الممکن الجمع بین الدلیلین بالطریقة التالیة: إن المرأة الحامل التی توفی زوجها تعتد بأطول المدتین. فإن وضعت حملها قبل مرور أربعة أشهر وعشرة أیام من تاریخ وفاته، فإنها تنتظر حتى تتم الأربعة أشهر والعشرة أیام. وإن انقضت هذه المدة قبل أن تضع حملها، فإنها تنتظر حتى تضع حملها. وهذا التوفیق بین الدلیلین یمثل تطبیقاً للقاعدة الأصولیة التی تنص على: «العمل بالدلیلین أولى من إهمال أحدهما».

It is possible to reconcile between the two evidences in the following way. The pregnant woman whose husband has passed away waits for the longer of the two time periods. If she gives birth before four months and ten days from the date of his death, then she waits until the four months and ten days is completed. And if that time comes to an end before she has given birth then she waits until she has given birth. And this Tawfeeq (reconciliation) between the two evidences represents an application of the Qaa’idah (principle) in Usool ul-Fiqh that states: ‘Working with the two evidences is better (or more appropriate) than neglecting one of them’.