المُشكِل لفظٌ دلالتُه على المعنى المقصودِ منه غيرُ واضحة، وهو يمثّل عدمَ الوضوح الناشئ من الصيغة أو الأسلوب، ولا يمكن إدراك هذا المعنى أو التثبّت منه إلا بالاجتهاد.

The Mushkil is the Lafzh which its Dalaalah (implication) is not clear in respect to the meaning that is intended from it. It represents a lack of clarity arising from the Seeghah (form) or the Usloob (style) and this meaning cannot be comprehended or ascertained without Ijtihaad.

بنابراین «مشکل» از «خفی» مبهم‌تر است، زیرا لفظ «خفی» در دلالت (مفهوم) روشن است، در حالی که لفظ «مشکل» در دلالتش روشن نیست.

The Mushkil is therefore more obscure that the Khafiy because the Lafzh of the Khafiy is clear in Dalaalah (implication), whilst the Lafzh of the Mushkil is not clear in its Dalaalah.

Example: Note: the label "Example:" is translated as "نمونه:". نمونه:

Example:

الله (سبحانه و تعالی) فرمود:

Allah (swt) said:

القُرءُ لفظٌ مشترَك (عبارةٌ لفظية تحمل أكثر من معنى)، ولذلك يكون معناه غير واضح. وهو عند العرب يدلّ على معنيين محتملين: الطُّهر (الطهارة) والحيض. ومع أنه معلوم أن الشارع قصد أحدهما دون الآخر، لأنه لا بدّ أن يكون لكل مسألة حكمٌ واحد، فإن على المسلم أن يبحث عن هذا الحكم ويعرفه عن طريق الاجتهاد.

The Qur’u is a Mushtarak Lafzh (a worded expression that holds more than one meaning) and hence its meaning is unclear. Amongst the Arabs it indicates two (possible) meanings: At-Tuhr (purity) and Al-Haid (menstruation). That is whilst it is known that the Shaari’ (Legislator) intended one of them and not the other because it is necessary for there to be one Hukm for one Mas’alah. At the same time, it is the duty of the Muslim to search for this Hukm and know it via Ijtihaad.

پس لفظ «قُرُوء» یک لفظ مشترک است که بر دو معنا دلالت دارد: پاکی و حیض. و در نتیجه‌ی به‌کار رفتن این لفظ در آیه، اشکالی (مسئله‌ای دشوار و پیچیده) پدید آمده است. از این رو این متن مُشکل (دشوار و پیچیده‌فهم) به شمار آمده است.

So the Lafzh ‘Qur’un’ is a Lafzh Mushtarak indicating two meanings: Purity and menstruation and as a result of the usage of this Lafzh in the Aayah an Ishkaal (a difficult or problematic issue) has arisen. This text has therefore been considered to be Mushkil (problematic).

اکنون تصویری از اجتهادات فقها در باب ترجیح یکی از دو معنا بر دیگری از راه قرائن و ادلّه ارائه می‌دهم؛ معنایی که مجتهد آن را به‌عنوان مقصود شارع، محتمل‌تر یا راجح‌تر یافته است.

I will now present a picture of the Ijtihaadaat of the Fuqahaa in regards to outweighing one of the two meanings over the other by way of Qaraa’in (connotations) and Adillah (evidences) that the Mujtahid found most probable or preponderant to reflect what the Shaari’ (Legislator) intended.

الف – نظر حنفیہ کہ «القرء» سے مراد «الحیض» (حیض) ہے:

A – The opinion of the Hanafiyah that the intended meaning of ‘Al-Qur’u’ is ‘Al-Haid’ (menstruation):

آنان استدلال خود را بر آنچه در ادامه می‌آید بنا نهاده‌اند: اینکه خداوند تعالی برای مواردی که عدّه به واسطه‌ی حیض ممکن نیست، عدّه را به ماه‌ها قرار داده است. این نشان می‌دهد که حیض در باب عدّه اصل است، همان‌گونه که در قول خداوند تعالی آمده است:

They based their deduction upon the following: That Allah Ta’Aalaa made I’tidaad or ‘Iddah (period of waiting) by months in the case where the period of waiting by the Haid (menstruation) is not possible. That indicates that the Haid (menstruation) is the Asl (origin) in respect to the waiting period as was mentioned in the Qawl of Allah Ta’Aalaa:

حکمت تشریع عِدّت آن است که دانسته شود رحم خالی است و حاملگی وجود ندارد. آنچه این امر را آشکار می‌کند حیض است، نه طُهر.

The Hikmah (wisdom) of the legislation of the I’tidaad (waiting period) is to know that the womb is free and that there is no pregnancy. What makes that evident is the Haid (menstruation) and not the Tuhr (purity).

ب – رأی الشافعیہ کہ «القُرء» سے مراد «الطُّهر» (وہ پاکیزگی کی مدت جو دو حیضوں کے درمیان ہو) ہے، اور اس رأی کا استنباط درج ذیل پر مبنی تھا:

B – The opinion of Ash-Shaafi’iyah that the intended meaning of ‘Al-Qur’u’ is ‘At-Tuhr’ (period of purity in between menstruation) the deduction of which was based upon the following:

الله (سبحانه و تعالی) فرمود:

Allah (swt) said:

یعنی: آنان را برای آغاز عِدّه‌شان طلاق دهید؛ و این در حالی است که معلوم است طلاقِ مشروع و قانونی در حالت طُهر (پاکی) واقع می‌شود، نه در حالت یا وضعیت حیض (عادت ماهانه). بنابراین، نامِ عِدّه برای دورانِ طُهر قرار داده شد. و گفته‌اند که لفظ «ثَلاثَة» (سه) در قولِ خداوند (سبحانه و تعالی):

This means: Divorce them for the commencement of their ‘Iddah and this is whilst it is known that the legitimate or legal Talaaq (divorce) occurs in the state of Tuhr (purity) and not the state or condition of Haid (menstruation). Consequently, the name of ‘Iddah (waiting period) was provided for the (period of) Tuhr (purity). And they said that the Lafzh (wording) ‘Thalaathah’ (three) in His Qawl (swt):

اینکه لفظ «ثلاثة» به صورت مؤنث آمده، در حالی که در زبان عربی معروف است که اگر عدد مؤنث باشد، معدود (چیزی که شمرده می‌شود) مذکر است و نه مؤنث. پس مقصود، سه «أطهار» (یعنی سه طُهر) است، به این معنا که «قُرْء» همان طُهر (دوران پاکی) است و نه «حیض» (دوران عادت ماهانه). مثال دیگر:

That the Lafzh came in the feminine form (Mu’annath) whilst it is known in the Arabic language that if the number is feminine then the thing or matter being numbered (Al-Ma’dood) is masculine (Mudhakkar) and not feminine. What is intended therefore is three ‘At’hur’ (i.e. three Tuhrs) meaning that the Qur’u is At-Tuhr (period of purity) and not Al-Haid (period of menstruation). Another example:

اشکال اینجا در یک لفظ واحد نیست، بلکه در اسلوب (شیوهٔ بیان) است. پس منظور از قول خداوند متعال چه کسی است:

The ‘Ishkaal (problematic matter of difficulty) here does not lie in one single Lafzh (worded expression) but it is rather within the Usloob (style). So who is it that is intended by the Qawl of Allah Ta’Aalaa:

آیا منظور شوهر است یا ولی (سرپرست)؟ حنفیان بر این باورند که مقصود شوهر است، زیرا این معنا با سبک و اسلوب آیه هماهنگ است و او (شوهر) دارنده‌ی گره یا عقد ازدواج است که با انعقاد نکاح کامل شده است. اما مالکیان گفته‌اند که کسی که گره ازدواج در دست اوست «ولی» است، با این ملاحظه که زن کم‌سن و سال (قاصره) است. این تفسیر اما تفسیری دور از ذهن است.

Is it the husband or it is the Wali (guardian)? The Hanafiyah viewed that it refers to the husband because it is the meaning that is in agreement with the Usloob (style) and he (the husband) is the possessor of the knot or contract of marriage that was completed by the contract of the marriage. Al-Maalikiyah however said that the one in whose hand is the knot of the marriage is the ‘Wali’ with the consideration that she is Qaasirah (young). That however is a distant interpretation.

متن تا زمانی که مقصود (معنای موردنظر) آن از طریق اجتهاد معتبر (یعنی فرایند اجتهاد صحیح و مورد پذیرش) شناخته نشود، پیاده و اجرایی نمی‌گردد.

The text is not implemented or applied until after the Maqsood (intended meaning) from the text is known by way of Al-Ijtihaad Al-Mu’tabar (i.e. valid and recognised process of Ijtihaad).