رأیِ صحابی را باید از این منظر نگریست که اجتهادِ خودِ اوست، و از این رو به عنوان دلیلی شرعی و حجت به آن استدلال نمی‌شود. زیرا خداوند (سبحانه و تعالی) فرموده است:

The Ra’y (opinion) of the Sahaabiy is to be viewed from the perspective of it being his Ijtihaad and as such it is not used as a proof upon the basis of it being a Daleel Shar’iy. That is because Allah (swt) said:

مفهوم این آیه این است که آنچه از غیر فرستاده‌ی خدا ﷺ به تو رسیده است، آن را مگیر. و خداوند (سبحانه و تعالی) فرموده است:

The Mafhoom (implied meaning) of this Aayah is that you do not take anything that has come to you from other than the Messenger of Allah (saw). And Allah (swt) said:

بنابراین، در هنگام بروز اختلاف، بازگشت به کتاب خدا و سنت پیامبر او ﷺ واجب است. اما بازگشت به نظر صحابی یا اجتهاد یا احکامی که او صادر کرده، در معنای بازگشت به خدا و پیامبرش ﷺ قرار نمی‌گیرد.

Therefore, at the time of the occurrence of difference, referring back to the Kitaab of Allah and the Sunnah of His Messenger is obligatory. Referring to the opinion of the Sahaabiy or his Ijtihaad or judgments that he has passed does not however fall under the meaning of referring back to Allah and His Messenger.

علاوه بر این، صحابه (رضوان الله علیهم) بر جواز اینکه صحابی مجتهد دیدگاه‌هایی متضاد با یکدیگر داشته باشد، اجماع کرده‌اند. اگر دیدگاه‌ها و اجتهادات ایشان حجت به شمار می‌آمد، چنین نمی‌بود. صحابه (رض) در مسائل اختلاف داشتند و دیدگاه‌هایی متضاد با یکدیگر اختیار کردند، مانند مسئله‌ی طلاق سه‌گانه که ابوبکر و عمر در آن اختلاف داشتند، یا مسئله‌ی تقسیم زمین‌های عراق میان جنگجویان که عمر و بلال در آن اختلاف داشتند. از این رو روشن است که دیدگاه‌های صحابه و اجتهادات و قضاوت‌هایی که ایشان صادر کرده‌اند، دلیلی از میان ادله‌ی شرعی مانند کتاب، سنت و قیاس به شمار نمی‌آید.

In addition, the Sahaabah (Ridwaan Allah ‘Alaihim), agreed (Ijmaa’) upon the permissibility of the Mujtahid Sahaabah holding contrary opinions to each other. If their opinions and Ijtihaadaat had represented a Hujjah then that would not have been the case. The Sahaabah (rah) differed in Masaa’il (issues) and they held opinions contrary to one another like in the Mas’alah of At-Talaaq (divorce) by three pronouncements where Abu Bakr and ‘Umar differed or like the issue of the distribution of the land of Iraq amongst the fighters where ‘Umar and Bilaal differed. From this, it is evident that the opinions of the Sahaabah and their Ijtihaadaat and judgments that they passed do not represent a Daleel from amongst the Adillah Ash-Shar’iyah like the Kitaab, the Sunnah and Al-Qiyaas.

اما صحابه در اسلام جایگاهی دارند و آن، پس از انبیاء (پیامبران)، بالاترین جایگاه است، زیرا خداوند (سبحانه و تعالی) ایشان را در قرآن و احادیث به صراحت ستوده است.

However, the Sahaabah occupy a standing in Islaam and it is the highest standing after the Anbiyaa (prophets) as Allah (swt) has praised them explicitly in the Qur’aan and the Ahaadeeth.

از همین رو، مسلمانان بسیار اهتمام داشتند که نظرها، اجتهادات و احکام (یا فتواهای) صحابه را گردآوری کنند، و آنها را همچنان نقل می‌کردند که حدیث نبوی ﷺ را نقل می‌کردند. بر این اساس، هیچ کتاب حدیثی نیست مگر آنکه در آن نظرات صحابه نیز آمده باشد؛ و این امر شامل مجموعه‌های حدیثی البخاری، مسلم و الموطأ و دیگران نیز می‌شود.

Due to that, the Muslims were very concerned to collect their opinions, Ijtihaadaat and judgments (or verdicts) and they related them just as they related the Prophetic Hadeeth. As such, there is no book of Hadeeth except that it includes within it opinions of the Sahaabah and that includes the Hadeeth collections of Al-Bukhaari, Muslim and the Muwatta amongst others.