«شَرْع» در لغت، با فتحه بر «راء» (یعنی شَرَع) یا با سکون (شَرْع) به معنای برابری و همواری، و به معنای راه (طریق شاری) است؛ یعنی برنامه‌ای (مشروع) است که مردم عموماً از آن پیروی می‌کنند. «شِرْعَة» با کسره بر «شین» و سکون بر «راء»، و «شَرِیعَة» هم‌معنا هستند. از نمونه‌های کاربرد آن، سخن خداوند (سبحانه و تعالی) است:

‘Ash-Shar’u’ linguistically means: With a Fat’hah on its ‘Raa’ (i.e. Shara’) or Sukoon (Shar’u) means evenness (Sawaa’) and the way of a road (Tareeq Shaari’) i.e. it is a Mashroo’ (plan) that the people generally follow. ‘Ash-Shir’ah’ with a Kasrah on the ‘Sheen’ and a Sukoon on the ‘Raa’ and ‘Ash-Sharee’ah’ hold the same meaning. Examples of its usage include the Qawl of Allah (swt):

و کلامُه (سبحانه و تعالى):

And His speech (swt):

«الشَّرْع» بحسب الاصطلاح: هو جميع الأحكام الواردة في الكتاب والسنة، سواء تعلّقت بالعقائد، أو بأفعال العباد، كالمعاملات، والعبادات، والعقوبات، وغيرها من الأفعال.

Ash-Shar’u in accordance to the Istilaah (terminological convention): It is all of the Ahkaam found within the Kitaab and the Sunnah whether they relate to the ‘Aqaa’id (beliefs) or the actions of the ‘Ibaad (servants/people) like the Mu’aamalaat (societal transactions), ‘Ibaadaat (acts of worship) and ‘’Uqoobaat (punishments) amongst others actions.

منظور از «شرعُ مَن قَبلَنا» احکامی است که خداوند (سبحانه و تعالی) برای آن امت‌ها و قوم‌هایی که پیش از ما آمده‌اند تشریع کرده است؛ احکامی که بر پیامبران و فرستادگان آنان نازل شد تا به ایشان ابلاغ کنند. این احکام همانند شریعت ابراهیم، موسی و عیسی (علیهم السلام) است.

What is intended by Shar’u Min Qablinaa are the Ahkaam that Allah (swt) legislated to those nations and peoples who came before us which had been revealed to their Prophets and Messengers so that they convey it to them. This is like the Sharee’ah of Ibraheem, Moosaa and ‘Eisaa (as).