المُفسَّر لفظٌ يدلّ بسياقه على معناه المراد دلالةً واضحةً، أو هو ما ازدادت وضوحاً بالبيان الوارد عليه بدليلٍ آخر. وهو لا يحتمل التأويل، لكنه يحتمل النسخ في زمن رسول الله ﷺ. ويكون ازدياد الوضوح من نفس الصيغة، ويكون أيضاً من دليلٍ آخر.

The Mufassar is the Lafzh (worded expression) that indicates its intended meaning from the Siyaaq (context or framing) with clarity or it is that which is increased in clarity by the explanation of another Daleel. It is not open to Ta’weel (interpretation) but is open to An-Naskh (abrogation) in the time of the Messenger (saw). The increase in clarity can originate from the same Seeghah (form) and it can also come from another Daleel (evidence).

مثالِ نوعِ اول:

A- Example of the first type:

الله تعالیٰ فرمود:

Allah Ta’Aalaa said:

آیه با دلالتی قطعی که جای تأویل ندارد، نشان می‌دهد که تازیانه‌ی قاذف (متهم‌کننده‌ی دیگران) هشتاد ضربه است. این عددی معین و مشخص است که از نظر افزایش یا کاهش، جای تفسیر و اجتهاد ندارد. همین برداشته شدن امکان تأویل و گشوده بودن معنا است که به روشنی آن می‌افزاید.

The Aayah indicates with a Qat’iy (definite) Dalaalah (indication) that is not open to Ta’weel (interpretation) that the lashing of the Qaadhif (thrower of accusations) is 80 lashes. It is a defined and set number that is not open to interpretation in respect to increasing or decreasing it. It us this lifting (or removal) of the openness or the possibility for interpretation which adds to the clarity.

این قوّتِ وضوح نیز در نتیجه از همان صیغه (شکل) حاصل شده است۔

This strength in respect to clarity has consequently come from the same Seeghah (form).

ب – نمونهٔ نوع دوم:

B – Example of the second type:

آنچه با توضيح دليلی ديگر، در وضوح بيشتر شود.

That which is increased in clarity through the explanation of another Daleel.

الله (سبحانه و تعالی) فرمود:

Allah (swt) said:

در همین راستا و در موارد مشابه، پیامبر ﷺ معانی نماز، زکات و حج را شرح داد و تفصیل بیان کرد و آنچه از این عبادات مقصود است را از طریق گفتار (اَقوال) و کردار (اَفعال) خویش روشن ساخت. از این رو، این واژه‌ها جزو «مُفسَّر» قرار گرفتند که جای تأویل ندارند. بنابراین، هر آنچه در قرآن کریم به صورت الفاظ «مُجمَل» (کلی و بدون تفصیل) آمده و سپس سنت آمده و آن را تبیین کرده و تفسیرش را بیان نموده است، از زمره «مُفسَّر» به شمار می‌آید.

In respect to this and what is similar, the Nabi (saw) detailed and explained the meanings of the Salaah, the Zakaah and the Hajj, and he made clear what is intended from them through his statements (Aqwaal) and actions (Af’aal). These Alfaazh (wordings) then became from the (category of the) Mufassar which are not open to Ta’weel (interpretation). Consequently, in regards to everything that has come in the Qur’an Al-Kareem in terms of the Mujmal (undetailed) Alfaazh, and then the Sunnah came and explained it (i.e. provided its Tafseer), is considered to be from the ‘Mufassar’.

بر هر کس واجب است که بر طبق آنچه که مُفسَّر (به صورت قطعی) به سوی حکمی از احکام با دلالتی روشن راهنمایی می‌کند، عمل کند.

1 – It is obligatory to work (act) in accordance to the Mufassar definitely (Qat’an) in regards to what it guides to in terms of a Hukm by a clear Dalaalah.

۲ – این موضوع جای تأویل (تفسیر به رأی یا توجیه) ندارد.

2 – It is not open to At-Ta’weel (interpretation).

۳ – وقتی تفسیر جامع و کامل باشد، جایی برای اجتهاد در آن باقی نمی‌ماند۔

3 – There is no room for Ijtihaad in it when the explanation (Tafseer) is comprehensive.

۴ – این حکم در دوران الرسالہ (یعنی دورهٔ نزول وحی) قابلیت نسخ دارد.

4 – It is open to An-Naskh (abrogation) in the era of the Risaalah (message i.e. revelation).

۵ – این مفهوم بر نص و ظاهر مقدم داشته می‌شود، زیرا قابل تأویل نیست، در حالی که آن دو قابل احتمال تأویل‌اند.

5 – It is put ahead of the Nass and the Zhaahir because it is not open to interpretation whilst the other two are open to its possibility.