۱ – برای مجتهد جایز نیست که در درون مذاهب، رخصت‌ها را پیروی کند؛ و این به آن دلیل است که او توانایی ترجیح دادن دیدگاهی را دارد که آن را درست می‌داند. او موظف است آنچه را که به گمان غالب خود درست‌ترین (صواب) است پیروی کند، و پیروی غیر از آن برایش روا نیست. این حکم استثنای مواردی یا مسائلی است که پیش‌تر در رابطه با تغییر اجتهاد ذکر کردیم.

1 – It is not permitted for the Mujtahid to follow the Rukhas within the Madhaahib and that is because he is capable of outweighing the opinion that he views to be correct. He is bound to follow that which he believes most likely (Ghalab ‘Alaa Zhannihi) to be the Sawaab (correct view) whilst it is not permissible for him to follow other than that. That is with the exception of the specific circumstances or cases that we have previously mentioned in relation to the changing of the Ijtihaad.

۲ – اگر عمل «المقلِّد المتَّبِع» که حکم را همراه با دلیلش می‌پذیرد، به حکمِ یک مسئله پیوند خورده باشد، یعنی بر اساس حکمی مشخص به عملی دست زده باشد، برای او جایز نیست که این حکم را ترک کند، مگر از راه یک ترجیحِ شرعی، مانند قوّت دلیل یا میزان علمِ مجتهد.

2 – If the action of the Al-Muqallid Al-Mutabbi’u, who adopts the Hukm alongside its Daleel, has connected to a Hukm of a Mas’alah i.e. he has undertaken the action based upon a specific Hukm, it is not permissible for him to leave this Hukm except through a Shar’iy outweighing, like through the strength of the evidence or the level of the knowledge of the Mujtahid.