حقیقت این است که الاستصحاب دلیلی برای حکم نیست، زیرا دلیل همان چیزی است که حکم یک امر یا یک فعل از آن گرفته می‌شود. حکم یا فرض است، یا مندوب، یا مباح، یا مکروه، یا حرام، و از الاستصحاب هیچ حکمی گرفته نمی‌شود. بلکه الاستصحاب به معنای بقا و ادامهٔ حکمی است که پیش‌تر با دلیلی ثابت شده بود و در اصل، الاستصحاب نبود. زیرا الاستصحاب حکم تازه‌ای را ثابت نمی‌کند، بلکه حکم پیشین که با دلیل معتبر (معتبَر) خود ثابت شده، به‌واسطهٔ استصحاب ادامه می‌یابد.

The truth is that Al-Istishaab does not represent a Daleel upon the Hukm because the Daleel is that which the Hukm for a matter or an action is taken from. The Hukm is either Fard, Mandoob, Mubaah, Makrooh or Haraam and no Hukm is taken from Al-Istishaab. Rather Al-Istishaab means the remaining or continuance of the Hukm that had been established by an evidence previously which was not in origin Al-Istishaab. That is because Al-Istishaab doesn’t establish a new Hukm but rather the previous Hukm established by its legitimately recognised (Mu’tabar) Daleel continues by way of Istishaab.

بنابراین، این امر فی‌نفسه دلیلی برای فقه یا مصدری که احکام از آن استخراج می‌شود محسوب نمی‌گردد. بلکه تنها قرینه‌ای است برای استمرار حکمی پیشین که (از قبل) به وسیلهٔ دلیل ثابت شده بود.