دلالةُ الإيماء والتنبيه هي ما يُفهم من مقصود الشارع من اللفظ بحسب وضع اللغة، وهي تقع فيما يرشد إلى العلّة. وذلك حين يأتي الشرع بنصٍّ يُرتَّب فيه الحكم على وصفٍ بحرف الفاء. فهذا الترتيب أو الربط يُعدّ تنبيهًا أو إيماءً على أن ذلك الوصف هو علّة الحكم، إذ لولا ذلك لم يكن لهذا الاقتران (الاقتران) والترتيب فائدةٌ ولا قيمة.

Dalaalat ul-Iemaa’ and At-Tanbeeh refers to what must be the intended meaning of the Shaari’ (Legislator) from the Lafzh (wording) in accordance to the provision of the language and it occurs in that which guides to an ‘Illiyah (reasoning). This is when the Shar’a brings a text where the Hukm is arranged upon a description (Wasf) by the letter ‘Faa’a (الفاء(. This arrangement or linkage provides a Tanbeeh (alert) or Iemaa’ (indication/clue) for that Wasf being representative of the ‘Illah of the Hukm. Otherwise, there would have been no value or benefit for this linkage (Iqtiraan) or arrangement/ordering (Tarteeb).

مثال:

Example:

الله (سبحانه و تعالی) فرمود:

Allah (swt) said:

شارع (قانون‌گذار) حکم قطع دست را در مورد سرقت با حرف «فاء» مقرر کرده است. این امر از راه الإيماء (اشاره و قرینه) و نه به صورت صریح، دلالت دارد که وصفِ «سرقت» علتِ حکمِ قطع است. با این حال، این علتی قاصره است، زیرا از آن فراتر نمی‌رود و بر آن قیاس صورت نمی‌گیرد. بلکه تنها سببِ قطع (یعنی حکم) را نشان می‌دهد. اصلِ «فاء» از نظر لغوی این است که برای عطف قرار داده شده تا ترتیب (التَّرتيب) را همراه با تعقیب (التَّعقيب) بدون تأخیر (التَّراخي) برساند. با این حال، ترکیب متن سبب شده است که «فاء» علتّیت (التعليل) یا سببیت (السببيّة) را برساند، و این برقراری علت یا سببیت، دلالتِ الإيماء و التنبيه است.

The Shaari’ (legislator) has arranged or ordered the Hukm, which is the cutting of the hand, upon theft by the Harf (letter) ‘Faa’a’. That indicates by the way of Al’Iemaa’ (indication/clue) and not explicitly that the Wasf (description of ‘Saraqah’ (theft) is the ‘Illah for the Hukm of the cutting. However, it is (nevertheless) an ‘Illah Qaasirah (deficient reasoning) because it does not extend beyond it and analogy is not made upon it. Rather it only represents the Sabab (cause) for the cutting (i.e. for the Hukm). The Asl (original position) in respect to the ‘Faa’a’ linguistically is that it has been provided for Al-‘Atf (connection) to establish the ordering (At-Tarteeb) along with the consequence (At-Ta’qeeb) without abatement/procrastination (At-Tarakhiy). However, the composition of the text made the ‘Faa’a’ establish the ‘Illiyah (reasoning) or Sababiyah (causality) and its establishing of this reasoning or causality is the Dalaalat ul-Iemaa’ and At-Tanbeeh.

بنابراین، اگر معنای لازم در ارتباط با دلالت الاقتضاء (دلالت تقاضایی) توسط عقل یا شرع تعیین شود، آنگاه معنای لازم در ارتباط با دلالت الایماء و التنبیه توسط مقتضای زبان تعیین می‌شود.

Consequently, if the necessary meaning in respect to the Dalaalat ul-Iqtidaa’ (dictated indication) is dictated by the ‘Aql or the Shar’a, then the necessary meaning in respect to the Dalaalat ul-Iemaa’ and At-Tanbeeh is dictated by the provision of the language.

Please send the English text you want translated into Persian. Once you share it, I'll translate it following the rules.

Another example:

رسول الله ﷺ فرمودند:

The Messenger of Allah (saw) said:

«وقوله: "وهو غضبان" وصف مناسب لنهي القضاء، بمعنى أن له أثرًا وتأثيرًا في الحكم. وما دام وصفًا مناسبًا، فإنه وفق دلالة اللغة يُعطى له معنى لازم بحسب اللغة، فيكون علةً للحكم الذي اقترن به، أي حكم النهي عن القضاء أو إصدار الحكم. وما يدل على التعليل في هذا التركيب في اللغة يُسمى دلالة الإيماء والتنبيه، وذلك لأن دلالة هذا التركيب، وفق دلالة اللغة، تنبّه إلى كون الغضب علةً للنهي عن القضاء وتشير إليها.»

‘Whilst he is angry is a Wasf Munaasib (a suitable description) for forbidding the passing of judgment meaning that it has an impact or effect upon the judgment. As long as it is a Wasf Munaasib, according to the provision of the language, a necessary meaning has been made for it in accordance to the language. It is for it to be the ‘Illah for the Hukm that it is connected to i.e. the Hukm of the forbiddance of judging or passing judgment. That which has indicated the ‘Illiyah (reasoning) of this composition in the language is called the Dalaalat ul-Iemaa’ and At-Tanbeeh and that is because the provision of this composition, in accordance to the provision of the language, alerts to and indicates (or points) to the ‘Illah of the forbiddance of judging being ‘anger’.

Please send the English text you want translated into Persian. Once you share it, I'll translate it following the rules.

Another example:

رسول الله ﷺ فرمودند:

The Messenger of Allah (saw) said:

قاتل یک وصفِ مناسب (وصفی که برای فهمِ حکم مناسب است) است که به حکم پیوسته است و از این رو نشان می‌دهد و راهنمایی می‌کند که آن وصف، علّت (دلیلِ حکم) است. این مطلب از وضعِ لغوی (وضعُ اللغة) دریافت شده است، زیرا آن‌چه را که این وصفِ مناسب (یعنی قاتل) از کسانی که از مقتول ارث می‌برند بیرون یا مستثنا است، به سببِ کشتنِ او، بیان کرده است.

‘The killer is a Wasf Munaasib (fitting description for understanding) linked to the Hukm and as such it indicates and guides to it being an ‘Illah (reasoning). That has been understood from the language provision (Wad’u l-Lughah) as it has informed that this Wasf Munaasib (the killer) is outside or excluded from those who inherit from the one who has been killed which is due to the reason of him killing him.

بنابراین، مقتضای زبانی این عبارت ایجاب می‌کرد که از آن یک «علّت» (دلیل و سبب) فهمیده شود، و این همان «دلالۃ الإیماء» و «التنبیه» است.

The language provision for this composition therefore dictated that an ‘Illiyah (reasoning) be understood from it and this represents the Dalaalat ul-Iemaa’ and At-Tanbeeh.

دلالت الإجماع و التنبیه از دلالات مفهوم (معنای فهمیده‌شده‌ی ضمنی) هستند، نه از دلالات منطوق (معنای صریح و بیان‌شده).

The Dalaat ul-Iemaa’ and At-Tanbeeh are from the Dalaalaat of the Mafhoom (understood implicit meaning) and not from the Dalaalaat (indications/implications) of the Mantooq (expressed or explicit meaning).