العُرف هو ما اعتادت عليه الجماعة وصار عادةً راسخة تسير عليها في حياتها من حيث القول والفعل، وهو يمثل العادة المتكررة للمجتمع.

The ‘Urf is what the society is accustomed to, made habitual and proceeds upon in its life in terms of speech and action and it represents the repetitive custom of the society.

برخی از فقهای مسلمانان، مانند مالکیه و حنفیه، آن را دلیلی برای تشریع (قانون‌گذاری) در موردی دانسته‌اند که نصی (متنی) بر واقعه‌ای از میان وقایع وجود ندارد. با این حال، عُرف نسبت به غیرمسلمانان، منبعی اساسی و اصلی برای قانون ساخته‌ی بشر به شمار می‌آید.

Some of the Fuqahaa of the Muslims like Al-Maalikiyah and Al Hanafiyah counted it as a Daleel for Tashree’ (making legislation) in the case where there is no Nass (text) (applying) upon a (given) reality from amongst the realities. However, the ‘Urf in respect to non-Muslims represents a fundamental and main source for the man-made law.

غربی‌ها، به طور کلی، قوانینی را که زندگی و روابط اجتماعی‌شان را تنظیم می‌کند وضع می‌کنند و مشکلات برخاسته میان خود را بر اساس «عرف» یا بر پایه آنچه از نظر آداب و رسوم به آن خو گرفته‌اند، حل و فصل می‌کنند.