نمونه‌هایی از کاربرد شرع من قبلنا
Examples Of The Application Of Shar’u Min Qablinaa
شریعتِ پیشینیان که از یہود، نصاریٰ (مسیحیان) و دینِ ابراہیم بود، در تورات و انجیل تحریف و دگرگون شده است۔ تورات و انجیلی که امروز موجود است، همان نیست که بر موسیٰ و عیسیٰ، علیہما السلام، نازل شده بود، بلکه دچارِ تغییر و تحریفی شده‌اند که آنها را بسیار دور از تورات و انجیلی کرده که بر دو فرستادهٔ موسیٰ (ع) و عیسیٰ (ع) نازل شده بود۔
The Shar’u Min Qablinaa from the Yahood, Nasaaraa (Christians) and the Deen of Ibraheem had been twisted and distorted in the Tawrah and the Injeel. The Tawrah and Injeel that are present today are not the same that were revealed to Mousaa and ‘Eisaa, peace be upon them both, but rather they have been afflicted by change and distortion which have taken them both far away from the Tawrah and Injeel which were revealed to the two Messengers Mousaa (as) and ‘Eisaa (as).
الله (سبحانه و تعالى) در قرآن کریم برخی از احکامی را که پیامبرانِ پیش از محمد ﷺ آورده بودند ذکر فرموده است. در ادامه نمونه‌ای از این احکام آمده است:
Allah (swt) has mentioned some of the Ahkaam that the Messengers prior to Muhammad (saw) had come with in the Qur’aan Al-Kareem. The following is a selection of these:
۱ – خداوند متعال درباره‌ی سلیمان (ع) فرمود:
1 – Allah Ta’Aalaa said in relation to Suleiman (as):
و او پرندگان را بازرسی کرد و گفت: «چرا هدهد را نمی‌بینم؟ یا از غایبان است؟ قطعاً او را به عذابی سخت عذاب خواهم کرد یا سرش را خواهم برید، مگر آنکه دلیلی روشن برای من بیاورد.» (النمل ۲۰-۲۱).
And he took attendance of the birds and said, "Why do I not see the hoopoe - or is he among the absent? I will surely punish him with a severe punishment or slaughter him unless he brings me clear authorization." (An-Naml 20-21).
این در حالی است که میان مسلمانان هیچ اختلاف نظری درباره ساقط شدن مجازات نسبت به پرنده وجود ندارد، حتی اگر آن پرنده کاری انجام داده باشد که آن را خطا می‌دانستند. در واقع، مجازات همه حیوانات ساقط شده است، زیرا نصی (متنی) آمده که این موضوع را بیان می‌کند. رسول خدا ﷺ فرمود:
This is whilst there is no difference of opinion amongst the Muslims in respect to dropping punishment for the bird and even if it did something seen to be wrong. Indeed, the punishment of all animals has fallen as a Nass (text) has come explaining that. The Messenger of Allah (saw) said:
زیان‌ها و آسیب‌هایی که حیوانات وارد می‌کنند، بی‌تقصیر (بی‌گناه) است.
The injuries/harms of the beasts are free of blame/innocent
(یعنی ایشان از سرزنش آزادند و هیچ ضمانتی یا مسئولیتی بر عهده‌شان نیست برای هر چیزی که تباه یا خراب کنند و غیره…).
(i.e. they are free from blame and there is no guarantee/liability for anything they ruin or damage etc…).
۲ – و از شریعت زکریا (علیه السلام) است سخن خداوند متعال:
2 – And from the Sharee’ah of Zakariyaa (as) is the Qawl of Allah Ta’Aalaa:
زکریا گفت: «پروردگارا! برای من نشانه‌ای قرار ده.» فرمود: «نشانه‌ات این است که سه شب با مردم سخن نگویی، با آنکه از نظر جسمی سالم هستی» (مریم: ۱۰).
(Zakariyaa) said: "My Lord! Appoint for me a sign." He said: "Your sign is that you shall not speak unto mankind for three nights, though having no bodily defect (Maryam 10).
این فرمانی بود به زکریا (ع) که سه شب پیاپی با مردم سخن نگوید، و این نوعی روزه از سخن گفتن بود. در حالی که در اسلام روزه از خوردن، آشامیدن و آمیزش جنسی است، و در اسلام روزه‌ای از سخن گفتن وجود ندارد.
This was a command to Zakariyaa (as) to not speak to the people for three consecutive nights which was a form of Sawm (fasting) from using speech. This is whilst in Islaam the fasting is from food, drink and intimate relations and there is no Sawm in Islaam from speech.
۳ – از شریعت موسیٰ (ع) این است گفتار خداوند (تعالیٰ):
3 – From the Sharee’ah of Mousaa (as) there is the Qawl of Allah (swt):
و بر کسانی که یهودی بودند، هر حیوان دارای سم یکپارچه را حرام کردیم، و پیه گاو و گوسفند را بر ایشان حرام کردیم، جز آنچه بر پشت آنها یا در امعایشان است، یا آنچه با استخوان آمیخته باشد.
And unto those who are Jews, We forbade every (animal) with undivided hoof, and We forbade them the fat of the cow and the sheep except what adheres to their backs or their entrails, or is mixed up with a bone (Al-An’aam 146).
آنچه گفته شد، در حالی است که در شریعت اسلام، همه آن موارد به سبب قول خداوند عزّ و جلّ برای مسلمانان حلال شده است:
That is whilst in the Sharee’ah of Islaam, all of that has been made Halaal for the Muslims due to His Qawl ‘Azza Wa Jalla:
و طعامکم حلٌّ لهم (المائدة ۵).
And your food is lawful to them (Al-Maa’idah 5).
این چربی‌ها (شُحوم) که از غذای ما هستند، برای آنان حلال بود و بدین ترتیب، احکام شریعت آنان منسوخ شده بود۔
These fats (Shuhoom) from our food are lawful for them and as such the Ahkaam of their Sharee’ah had been abrogated.
۴ – و از شریعت یوسف (علیه السلام) است قول خداوند تعالی:
4 – And from the Sharee’ah of Yousuf (as) is the Qawl of Allah Ta’Aalaa:
آنان گفتند: «کیفر آن است که هر کس که [پیمانه] در بارِ او یافت شود، خودِ او کیفرش باشد. ما ستمکاران را این چنین کیفر می‌دهیم!» (یوسف: ۷۵).
They [Yusuf's (Joseph) brothers] said: "The penalty should be that he, in whose bag it is found, should be held for the punishment (of the crime). Thus we punish the Zhaalimoon (wrong-doers, etc.)!" (Yousuf 75).
این به معنای بازداشت دزد به عنوان مجازات سرقت است، در حالی که اسلام قطع دست را مجازات دزد قرار داده است.
This means taking the thief into custody as a punishment for the theft and this is whilst Islaam has made cutting the hand the punishment for the thief.
۵ – و از شریعت یعقوب (ع) است قول او (سبحانه و تعالی):
5 – And from the Sharee’ah of Ya’qoub (as) is His Qawl (swt):
تمام غذاها برای بنی‌اسرائیل حلال بود، مگر آنچه اسرائیل بر خودش حرام کرده بود {همه‌ی غذاها برای بنی‌اسرائیل حلال بود، مگر آنچه اسرائیل بر خود حرام کرده بود} (آل عمران: ۹۳).
All food was lawful to the Children of Israel, except what Israel made unlawful for himself (Aali ‘Imraan 93).
در اسلام، برای پیامبر ﷺ روا نیست که چیزی را که الله حرام نکرده، بر خود حرام گرداند. الله (سبحانه و تعالی) می‌فرماید:
This is whilst in Islaam it is not for the Messenger to make Haraam upon himself that which Allah did not make Haraam. Allah (swt) says
ای پیامبر! چرا آنچه را که خداوند برای تو حلال کرده، بر خود حرام می‌کنی؟ (التحریم ۱) ﷺ
O Prophet! Why do you ban (for yourself) that which Allah has made lawful to you (At-Tahreem 1).