این حکم شامل همه کسانی می‌شود که امانت به آنان سپرده شده است، چه کارگر خصوصی باشد و چه کارگر عمومی. بر این اساس، کنار گذاشتن دلیل و سپس حکم دادن از راه استحسان، نشانه حکم راندن بر پایه هوای نفس و بر پایه آنچه عقل آن را مصلحت می‌بیند، است.

This covers and includes everyone who has been entrusted whether he was a private hired hand or a public hired hand. As such abandoning the Daleel and then passing judgment by way of Istihsaan reflects passing judgment based on Hawaa (a desire of whim) and by what the mind has viewed to represent a Maslahah (interest).

از این روی روشن می‌شود که آنچه استحسانِ ضرورت و مصلحت نامیده شده است، دلیلِ شرعی به شمار نمی‌آید، بلکه بیانگرِ رها کردنِ دلیلِ شرعی و پذیرفتنِ آن چیزی است که عقل آن را مصلحت یا ضرورت می‌داند.

From that it becomes clear that what has been called the Istihsaan of Daroorah and Maslahah does not represent a Daleel Shar’iy but rather it reflects the abandoning of the Daleel Ash-Shar’iy and adopting what the ‘Aql (mind) views to be a Maslahah or Daroorah (necessity).

با این حال، احکامی که امامانی که استحسان را پذیرفته‌اند استنباط کرده‌اند، احکام شرعی به شمار می‌روند، زیرا آن عالمان استحسان را بر این اساس پذیرفته‌اند که آن را دلیلی شرعی می‌دانستند که متکی بر دلیلی شبهه‌ناک است.

Despite this, the Ahkaam that the A’immah (Imaams) who adopt Istihsaan have deduced are considered to be representative of Ahkaam Shar’iyah because those Scholars have adopted Istihsaan upon their consideration that it represents a Daleel Shar’iy reliant upon a Shubhat Daleel.