«المحکم» همان لفظی است که بر معنایی که از آن در اصل اراده شده، با دلالتی روشن راهنمایی می‌کند؛ دلالتی که در زمان رسالت، نه محتمل تأویل است و نه منسوخ.

Al-Muhkam is the Lafzh (wording) guiding to the meaning that is intended from it in origin with a clear Dalaalah which is not open to interpretation or abrogation in the time of the Risaalah.

بنابراین «المحکم» بالاترین درجه از وضوح را دارد، زیرا در آن هیچ احتمال تغییری وجود ندارد، و از «المفسّر» روشنتر است، زیرا در زمان الرسالة (یعنی زمان نزول وحی) امکان نسخ آن وجود ندارد.

The Muhkam is therefore of the highest level of clarity because there is no openness (to change) within it and is clearer than the Mufassar because it is not open to being abrogated in the time of the Risaalah (i.e. time of revelation).

مثال:

Example:

الله (سبحانه و تعالی) فرمود:

Allah (swt) said:

و فرمود الله تعالى:

And Allah Ta’Aalaa said:

این معانی که در این دو آیه ذکر شده، مشمول تأویل نیستند و قابل نسخ نیز نیستند. این نوع را «محکم لعینه» (محکمِ به‌خودی‌خود) می‌نامند و همین مقصود در اینجا است.

These meanings mentioned in these two Aayah are not open to Ta’weel (interpretation) and are not open to Naskh (abrogation). This type is called ‘Muhkam Li’Ainihi’ (Muhkam in itself) and this is what is intended here.

۱ – عمل کرنا واجب ہے بالکل اسی کے مطابق جس کی وہ قطعی طور پر رہنمائی کرتا ہے۔ Wait, that is Urdu, not Persian. Correcting: ۱ – واجب است که بر طبق آنچه قطعاً (قطعاً) به آن راهنمایی می‌کند، عمل شود.

1 – It is obligatory to work (act) in accordance to what it guides to definitely (Qat’an).

از بالاترین درجات وضوح است از نظر دلالت الفاظ نصوص.

2 – It is from the highest level of clarity in respect to the Alfaazh of the Nusoos (worded expressions of the texts).

۳ – در هنگام تعارض، بر سایر نصوص صریح مقدّم داشته می‌شود.

3 – It is put ahead (advanced) over all of the other clear texts at the time of conflict.