بسیاری از مواردی که در کاربرد واژه «الاستحسان» از سوی حنفیه به چشم می‌خورد، به معنای چیزی است که در مقابل «القیاس» قرار دارد. آنان می‌گویند: القیاس حکم به «الحظر» (منع) می‌کند، اما الاستحسان حکم به «الإباحة» (جواز) می‌کند. ایشان الاستحسان را دلیل شرعی‌ای قرار داده‌اند که در برابر دلیل شرعی همانندش، یعنی القیاس، ایستاده است.

A lot of what has come in terms of the utilisation of the wording Al-Istihsaan by the Hanafiyah is with the meaning of that which is in opposition to Al-Qiyaas. So they would say: Al-Qiyaas dictates Al-Hazhr (prohibition) but Al-Istihsaan dictates Ibaahah (permissibility). They have made Istihsaan a Daleel Shar’iy that is in opposition to a Daleel Shar’iy like it, represented in Al-Qiyaas.

برخی از آنان گفته‌اند که در دیدگاه حنفیه، الاستحسان به هر دلیلی اطلاق می‌شود که با القیاس الظاهر (آنچه آشکار و روشن است) مخالف باشد.

Some of them said that in the Hanafiyah view Al-Istihsaan represents every Daleel that is contrary to the Qiyaas Azh-Zhaahir (what is apparent or evident).

حنفیہ استحسان کو دو اقسام میں تقسیم کرتے ہیں۔

The Hanafiyah divide Al-Istihsaan into two categories:

۱ - استحسان القیاس۔ ۲ - وہ استحسان جو قیاس کے دیگر دلائل، جیسے سنت اور اجماع، کے مخالف ہونے کی وجہ سے پیدا ہوتا ہے۔ یہی قسم ہمارے مطالعے کا موضوع ہے۔

1 - Istihsaan Al-Qiyaas. 2 - The Istihsaan caused by the opposition of Qiyaas to other evidences like the Sunnah and Ijmaa’. It is this category that represents the subject area of our study.