شرط و سبب در این جهت با هم مشترک‌اند که هر دو به چیزی دیگر وابسته‌اند؛ یعنی امری بدون آن‌ها تمام نمی‌شود یا به وجود نمی‌آید. با این حال، هیچ‌یک از آن‌ها جزئی از حقیقت آن چیز یا آن امر نیستند.

1 – The Shart and the Sabab agree in respect to each of them both being tied to something else where the matter is not completed or does not come into being without it. That is whilst neither of them represent a part of the reality of that thing or matter.

2 – سبب با شرط تفاوت دارد، زیرا سبب وجودش مستلزم وجود آن چیز است و عدمش مستلزم عدم آن چیز. پس اگر زوال خورشید رخ دهد، نماز ظهر به وجود می‌آید و اگر زوال خورشید رخ ندهد، نماز به وجود نمی‌آید.

2 – The Sabab differs from the Shart as the Sabab necessitates from its existence the existence (of the matter) and from its non-existence it dictates the non-existence of the matter. So if the Zawaal of the sun happens the Zhohr prayer comes into being and if the Zawaal of the sun does not take place then the Salaah does not come into being.

در حالی که شرط از نبودِ خود، نبودِ عمل (یا امر) را ایجاب می‌کند، اما از وجودِ خود، وجودِ (عمل یا امر) را ایجاب نمی‌کند. برای نمونه، وضو نسبت به نماز شرط است؛ پس اگر وضو نباشد، نماز نیست، اما اگر وضو باشد این موجب نمی‌شود که نماز خوانده شود، زیرا مسلمان می‌تواند با آن وضو نماز نخواند.