آنان که مکلّف به احکام اسلام‌اند همه مردم‌اند، و به همین سبب در تعریف حکم شرعی گفته‌اند: «خطاب شارع که به افعال بندگان تعلّق دارد»، و «بندگان» به مردم گفته می‌شود، چه مسلمان باشند و چه کافران.

Those who are Mukallaf (charged) with the Ahkaam (of Islaam) are all of the people and for that reason it has been said in regards to the definition of the Hukm Ash-Shar’iy that it is: “The address of the legislator related to the actions of the ‘Ibaad” and the ‘Ibaad refers to the people whether they are Muslim or Kuffaar (disbelievers).

دلیل بر این موضوع چنین است:

The Daleel for that is as follows:

۱ – الله (سبحانه و تعالی) می‌فرماید:

1 – Allah (swt) says:

و فرمود الله تعالی:

And Allah Ta’Aalaa said:

بنابراین، «النّاس» (مردم، بشریت) در مجموع مخاطب دین اسلام قرار گرفته‌اند، و بر مسلمانان واجب است که اسلام را به شکلی جذاب و چشمگیر به ایشان برسانند؛ همان‌گونه که رسول خدا ﷺ به فرستادن پیام‌آوران و نامه‌هایی به پادشاهان و فرمانروایان مشهور و برجستهٔ زمان خود پرداخت و ایشان را به پذیرش اسلام و تسلیم در برابر دولت اسلامی فرا خواند.

So the ‘Naas’ (people/mankind) as a whole have been addressed with the Deen of Islaam and it is a duty for the Muslims to convey Islaam to them in an eye-catching manner. This is just as the Messenger of Allah (saw) did when he sent messengers and letters to the well-known and prominent kings and rulers existing at his time inviting them to embrace Islaam and to submit to the Islamic State.

۲ – قرآن که مردم یا بشریت به‌طور کلی را مخاطب قرار می‌دهد:

2 – The Qur’aan addressing the people or mankind as a whole:

الله (سبحانه و تعالی) فرماید:

Allah (swt) said:

اینجا منظور از عبادت، معنای عمومی آن است، یعنی پیروی از فرمان‌های الله و دوری از آنچه او حرام کرده است. الله (سبحانه و تعالی) فرموده است

What is meant by ‘Ibaadah (worship) here is its general meaning which is to follow the commands of Allah and keep away from what He has forbidden. Allah (swt) said

و فرمود الله (سبحانه و تعالی):

And Allah (swt) said:

این [مطلب] در بافت پرسیدن از کافران درباره اعمال فرعی‌شان مانند نماز، و عذابی که به خاطر آنچه انجام نداده‌اند، ذکر شده است؛ همان‌گونه که در گفتار خداوند متعال در همان سوره، که به آن مرتبط است، آمده است:

This was mentioned in the context of asking the disbelievers about their branch actions like the Salaah and their punishment for what they didn’t perform, as shown in the following Qawl of Allah Ta’Aalaa connected to that in the same Soorah:

بنابراین این آیات نشان می‌دهند که آنان همان‌گونه که نسبت به عقاید مکلَّف‌اند، نسبت به احکام فرعی (الأحکام الفرعیة) نیز مکلَّف‌اند. اگر آنان به فروع مکلَّف و مسئول نبودند، خداوند برای ترک و عدم انجام آن‌ها چنین تهدید شدیدی به عذاب نمی‌کرد.

These Aayaat therefore indicate that they are Mukallafeen (charged) with the Ahkaam Al-Furoo’iyah (branch rulings) just as they are Mukallafoon in respect to the ‘Aqaa’id (beliefs). Had they not been charged and accountable for the Furoo’ (branches) Allah would not have threatened them with a severe threat of punishment for leaving and not performing them.

بنابراین، مردم (النَّاس) در مجموع، با شریعت اسلامی به‌طور کامل، شامل اصول و فروع آن، یعنی عقاید و احکام، مخاطب قرار می‌گیرند. و الله (سبحانه و تعالی) آنان را به سبب نداشتن ایمان و ترک انجام واجبات مجازات خواهد کرد.

Consequently, the people (An-Naas) in their entirety are addressed with the Islamic Sharee’ah as a whole including its Usool and Furoo’ i.e. Aqaa’id and Ahkaam. And Allah (swt) will punish them for not having Imaan and for not undertaking the obligatory actions.