المشترک

المشترک - الواضح فی اصول الفقہ | Quran Course

۱ – اختلاف قبایل عرب در تطبیق الفاظ بر معانی؛ یعنی یک قبیله برای معنایی لفظی را به کار می‌برد، در حالی که قبیله‌ای دیگر همان لفظ را برای معنایی متفاوت به کار می‌برد، و همین‌طور.

1 – The differences in Arab tribes in respect to the provision of the Alfaazh to their meanings. So a certain tribe would provide a particular Lafzh for a meaning whilst another would use the same Lafzh for a different meaning, and so on.

۲ – لفظ ابتدا برای یک معنا وضع شده، سپس بر اساس مجاز در معنای دیگری به کار رفته است، و پس از آن کاربرد مجازی آن شهرت یافته یا به طور گسترده رایج شده است. آنگاه با گذشت زمان، این لفظ به ما چنین منتقل شده که برای دو معنا وضع شده است: معنای حقیقی (لغوی) و معنای مجازی.

2 – The Lafzh has been provided for a meaning and then is used in other that meaning in accordance to Majaaz (metaphorical usage) and thereafter the metaphorical (Majaaziy) usage became well-known or widely employed. Then after the passing of time it is transmitted to us in regards to it being provided for two meanings; the Haqeeqiy (literal) and the Majaaziy (metaphorical).

۳- اینکه لفظ، در زبان برای معنایی وضع شده باشد و سپس در «اصطلاح» (قرارداد اصطلاحی) با معنای دیگری به کار رفته باشد. مانند لفظ «الصلاة» که در زبان به معنای «دعا» وضع شده بود و سپس این لفظ در اصطلاح شرع با معنای عبادت معروفی که در رکوع، سجود و غیر آن نمود دارد، وضع گردید...

3 – That the Lafzh was provided and set for a meaning within the language and then it was provided within the ‘Istilaah’ (terminological convention) with another meaning. This is like the Lafzh ‘As-Salaah’ which was provided in the language with the meaning of the ‘Du’aa’’ (supplication) and then this Lafzh was provided in the Istilaah (terminological convention) of the Shar’a with the meaning of the well-known ‘Ibaadah (act of worship) manifested in the Rukoo’, the Sujood and so on…

روح در این آیه، راز حیات است، و این قرینه از چارچوب و سیاق آیه در ارتباط با آفرینش آدم (ع) فهمیده می‌شود.

The Rooh in this Aayah is the secret of life and the Qareenah for that is understood from the framing and context of the Aayah in respect to the creation of Aadam (as).

۴ – اگر یک لفظ مشترک در یک متنِ شرعی از کتاب یا سنت ذکر شده باشد، بررسی می‌شود: اگر قرینه‌ای یافت شود که آن را به یکی از معانی‌اش حمل کند، همان معنا گرفته می‌شود. اما اگر از نظر لغوی میان دو معنا یا بیشتر مشترک باشد و هیچ قرینه‌ای برای ترجیح یکی از معانی وجود نداشته باشد، همه‌ی آن معانی حمل می‌شوند، چنان‌که در نکتهٔ ۲ بالا ذکر شد.

4 – If a Mushtarak Lafzh has been mentioned within a Shar’iy Nass (text) of the Kitaab or the Sunnah it is examined: If a Qareenah is found to carry it over to one of its meanings then that meaning is taken. If, however it is Mushtarak between two meanings or more linguistically and there is no Qareenah to outweigh one of the meanings then all of them are carried over as was mentioned in point 2 above.

و اگر لفظی مشترک میان یک معنای لغوی و یک معنای شرعیِ اصطلاحی باشد، و قرینهای در کار نباشد، آنگاه باید آن را بر معنای شرعیِ اصطلاحی حمل کرد و بر اساس آن فهمید. نمونهٔ این امر در سخن خداوند (سبحانه و تعالی) یافت میشود:

And if it was Mushtarak between a linguistic meaning and a Shar’iy Istilaahi meaning in the absence of a Qareenah then it must be carried and understood in accordance to the Istilaahi Shar’iy meaning. An example of that is found within the Qawl of Allah (swt):

از این رو که الصَّلاة در لغت به معنای دعا (نیایش) است، اما در اصطلاح شرعی، همان نمازِ معروفی است که رسول خدا ﷺ برای ما توضیح داده است. همین امر دربارهٔ زکات نیز صادق است؛ زیرا معنای آن نزد عرب، رشد و افزایش (النَّماء) است، و در اصطلاح شرعی، مالی است که از دارایی مسلمانان ثروتمند گرفته می‌شود و بر اساس شرایطی (شروط) که شریعت مقرر و تبیین کرده است، به فقرای آنان داده می‌شود.

That is because the Salaah linguistically is the Du’aa (supplication) whilst the Salaah in its Istililaahi Shar’iy meaning is the well-known Salaah that the Messenger of Allah (saw) explained to us. The same applies in respect to the Zakaah because its meaning as provided by the Arabs means growth (An-Namaa’) whilst its Shar’iy Istilaahi meaning is the money (or property) that is taken from the wealth of the wealthy Muslims and given to their poor in accordance to the Shuroot (conditions) that the Shar’a has stipulated and explained.

در آیهٔ پیشین هیچ قرینه‌ای که بیانگر مقصود از واژه‌های «الصَّلَاة» و «الزَّكَاة» باشد، که آیا معنای لغوی آن‌ها اراده شده یا معنای شرعی‌شان، ذکر نشده است. در چنین وضعیتی و در موارد مشابه آن، معنای شرعیِ لفظ مورد نظر قرار می‌گیرد؛ زیرا شارع (قانون‌گذار) با معنایی خطاب می‌کند که خود برای آن لفظ قرار داده است، نه با معنایی که در اصل زبان برای آن وضع شده بود.

In the previous Aayah no Qareenah is mentioned to indicate what is intended from the expressions ‘As-Salaah’ and Az-Zakaah’ in terms of them referring to the linguistic or the Shar’iy meaning. In this situation and those similar to them the Shar’iy meaning for the Lafzh (wording) is taken because the Shaari’ (Legislator) addresses with the meaning that He has provided for the Lafzh (wording) and not in accordance to the meaning that was provided within the language in origin.

اگر این گونه نمی‌بود، آنگاه انتقال معنای لغوی به معنای شرعی بی‌فایده و بی‌هدف می‌بود، و خداوند از چنین چیزی منزه است۔

If this had not been the case, then transferring or moving the linguistic meaning to the Shar’iy meaning would be without purpose or point and Allah is glorified above that.

المشترک

تعریف آن:

دلایلِ وجودِ الفاظِ مشترک در زبانِ عربی:

حکمِ مشترَک: