المحكوم فيه: هو ما يتعلق به طلب الشارع.

Al-Mahkoom Feehi: It is what the Talab Ash-Shaari’ (request of the Legislator) is attached or related to.

در آن صورت است که خطاب الشارع به فعل مکلف و به آنچه که از نظر شیء، سبب، شرط یا صحت، بطلان و فساد، یا رخصت و عزیمت به آن فعل مرتبط است، متعلق می‌شود. به بیان دیگر، المحکوم فیه همان چیزی است که از نظر تکلیف و از نظر وضع به خطاب الشارع مرتبط است.

That is in the case where the Khitaab Ash-Shaari’ is attached to the action of the Mukallaf and to what is connected to that action in terms of a thing, a Sabab, Shart, or Sihhah, Butlaan and Fasaad, or Rukhsah and ‘Azeemah. In other words, the Mahkoom Feehi is that which is related to the Khitaab Ash-Shaari’ in terms of At-Takleef and in terms of Al-Wad’u.

مثلاً:

So for example:

وجوبی که از این خطاب استنباط می‌شود، به فعل مکلَّفین تعلق دارد. آن وجوب این است: وفای به عقود؛ و بدین ترتیب، این خطاب این فعل را واجب ساخته است.

The Wujoob (obligation) deduced from this address is attached to the action of the Mukallafeen. It is: The fulfilment of the contracts and as such the address, has made this action Waajib (obligatory).

و در خصوص قول الله تعالیٰ:

And in respect to the Qawl of Allah Ta’Aalaa:

حکم استحباب (مستحب بودن) که از این خطاب استنباط می‌شود، به فعلی از افعال مکلفین مربوط است، یعنی نوشتن (ثبت) بدهی. این خطاب، همین فعل را مندوب (مستحب) قرار داده است.

The Nadb (recommendation) deduced from this address relates to an act from amongst the acts of the Mukallafeen which is the writing down (recording) of the debt. The address, as such, made this action Mandoob.

قولِ خداوند (سبحانه و تعالی):

The Qawl of Allah (swt):

حرمتی که از این خطاب استنباط می‌شود، به چیزی تعلق دارد که انسان از آن بهره می‌برد و آن مردار است. بنابراین این خطاب آن چیز را حرام گردانیده است. و در ارتباط با قول خداوند تعالی:

The Tahreem (prohibition) deduced from this address is attached to a thing that the human utilises which is the Maitah (carrion). As such the address made this thing Haraam. And in relation to the Qawl of Allah Ta’Aalaa:

الخطاب هنا متعلّق بالمرض والسفر، ولذلك جعل عدمُ الصوم في رمضان لكلٍّ من هذين العارضين رخصةً، وهذا تمثيلٌ للحكم الوضعي.

The Khitaab (address) here relates to the Marad (sickness) and the Safar (travel) and so it made not fasting in Ramadhaan for each of these circumstances a Rukhsah and this is representative of a Hukm Wad’iy.

بنابراین، آنچه شریعت آورده است، بیانی است از حکم کردارهای انسان و آنچه به آن کردارها مربوط است؛ و این برای آن است که آن کردارها بر وفق فرمان‌های خداوند و همه آنچه او منع کرده است، جریان یابد.

Therefore, that which the Sharee’ah has brought represents an explanation of the Hukm of the actions of the human and the things related to those actions. That is for the purpose of making them (the actions) proceed in accordance to the commands of Allah and all that He has forbidden.