زبان عربی یک اصطلاح (قرارداد) است که عرب‌ها بر آن توافق کردند (یعنی بر سر آن به توافق رسیدند)، و بنابراین الفاظ (واژگان) مشخصی را وضع و تعیین کردند تا معانی مشخصی را نشان دهند.

The Arabic Language is an Istilaah (convention) that the Arabs made a convention (i.e. agreement) upon and so they placed down and set specific Alfaazh (wordings) to indicate specific meanings.

راه و مسیری که از طریق آن زبان عربی را اخذ می‌کنیم، روایت صحیح است. بر این اساس، لفظی عربی شمرده می‌شود اگر از عرب‌ها به طریق روایت صحیح نقل شده باشد؛ و این یا نقل متواتر است یا خبر آحاد. عربانی که زبانشان مورد اعتماد برای استدلال و اثبات است، عرب‌های فصیح‌زبانی هستند که پیش از آنکه زبان عربی دچار فساد شود، به آن سخن می‌گفتند. گروهی یا بخشی از ایشان تا قرن چهارم هجری باقی ماندند؛ اینان کسانی بودند که به شیوه بادیه‌نشینی زندگی می‌کردند و زبانشان به سبب آمیخته نشدن با دیگر مردمانی چون رومیان و ایرانیان (که عمدتاً در شهرها و شهرک‌ها می‌زیستند) فاسد نشده بود.

The way or path by which we take the Arabic language is by way of the Saheeh relation or report (Riwaayah). Consequently, the Lafzh (wording) is considered to be Arabic if it has been related from the Arabs by the path of a Saheeh Riwaayah and this is the Naql At-Mutawaatir (the definite transmission) or the Khabar Al-Aahaad (solitary chain reports). The Arabs, whom their language is relied upon for proof or evidence, are the Aqhaah (pure tongued) Arabs who used to speak in the Arabic language before the Arabic language was corrupted. A group or section of these remained until the fourth century Hijri and these were those who lived as Bedouins and their tongue (language) had not been corrupted due to not mixing with other peoples’ like the Romans and Persians (predominantly in the cities or towns).

بر این اساس، در مورد شناخت زبان و در مورد اینکه یک لفظ عربی است یا نه، جای هیچ دخالت عقل نیست. بلکه این امر وابسته و متکی به نقل است، از راه روایتی که از عربانی که زبانشان مورد اعتماد است، نقل شده است.

Upon this basis, there is no room for the ‘Aql in respect to knowing the language and in respect to knowing whether a Lafzh (wording) is Arabic or not. Rather, it depends and rests upon the transmission through the path of the narration reported from the Arabs whom their language is relied upon.