برخی از علمای مسلمانان، موارد زیر را نمایانگر برخی از جنبه‌های معجزه‌آسای قرآن دانسته‌اند:

Some of the ‘Ulamaa of the Muslims regarded the following to represent some of the miraculous aspects of the Qur’aan:

۱) الإعجاز العلمی (اعجاز علمی یا دانشِ علمیِ دربرگیرنده در آن):

1) Al-I’jaaz Al-‘Ilmy (miraculous nature of the knowledge it contained or scientific knowledge):

این مطلب به آنچه قرآن درباره برخی دانش‌ها یا حقایق علمی بیان کرده، مربوط می‌شود که در زمان نزول وحی کشف نشده بودند. مانند قول خداوند متعال:

This relates to the Qur’an mentioning some knowledge or scientific based facts which had not been discovered at the time of the revelation. This is like the Qawl of Allah Ta’Aalaa:

این به آن دلیل است که تنها بعدها کشف شد که بادها در بارور شدن گیاهان و پوشش گیاهی نقش یاری‌دهنده دارند.

That is because it was only discovered later that the winds assist the fertilisation of plants and vegetation.

۲) الإعجاز الإخباري (معجزِیتِ آنچه خبر داد):

2) Al-I’jaaz Al-Ikhbaariy (miraculous nature of what it informed):

این امر در خبر دادن از حقایقی نمایان می‌شود که در آینده رخ می‌دهند و سپس واقعاً به وقوع می‌پیوندند. مانند سخن خداوند متعال:

This manifests in its informing about realities that will happen in the future and then actually happened. This is like the speech of Allah Ta’Aalaa:

این شامل خبردادن (اِخبار) از رویدادها و حقایقی نیز می‌شود که به امت‌های پیشین مربوط است و عرب‌های آن زمان هیچ آگاهی‌ای از آن‌ها نداشتند، مانند داستان نوح (ع) برای نمونه.

This also includes the Ikhbaar (informing) about the incidents and realities related to the previous nations which the Arabs at that time had no knowledge of, like the story of Nooh (as) for example.

۳) الإعجاز البیانی (اعجاز بیانی یا شیوایی و زیبایی بیان)

3) Al-I’jaaz Al-Bayaaniy (miraculous nature of style of speech):

این امر در شیوه‌ی قرآن و در ارائه‌ی معانی‌ای نمایان است که عرب‌ها را سرگشته و حیران کرد. آنان پس از سنجش و مقایسه‌ی آن با آنچه از شعر و سخن فصیح می‌شناختند، دریافتند که قرآن از همان جنس نیست. زیرا قرآن با شیوه‌ای یگانه نازل شده بود، و این ویژگی اعجازآمیز و بی‌همتا را یکی از دشمنان دعوت اسلامی، ولید بن مغیره، آشکارا بیان کرد؛ آنجا که گفت: «ما شعر را در همه‌ی انواعش شناخته‌ایم: رجز و هجز و قریض (گونه‌های ویژه‌ی شعر)، با محتوا و گستره‌اش، و این [قرآن] شعر نیست.» سپس گفت: «ما کاهنان و سحر ایشان را دیده‌ایم، در حالی که او بر آنان افسون نمی‌دمد و گره نمی‌زند... به خدا سوگند که سخنش شیرین‌ترین سخن است، آراسته به زیبایی و جذابیت. ریشه‌اش پربار و شاخه‌هایش میوه‌دار است...» (السیرة النبویة، ابن هشام).

This is manifested in the style of the Qur’aan in its provision of meanings which made the Arabs baffled and perplexed. After evaluating and measuring between it and what they had known in respect to poetry and eloquent speech they found that it wasn’t of the same kind. This is because it had come in a unique style and this miraculous nature and inimitable quality was remarked upon by one of the enemies of the Islamic Da’wah, Al-Waleed Ibn Al-Mugheerah, when he said: “We have known poetry in its entirety, its Rajaz, Hajaz and Qareed (specificities of Poetry), its content and its extent, and it (the Qur’aan) is not poetry”. Then he said: “We have seen magicians and their magic whilst he does not put spells on them or blow knots... By Allah it is the sweetest of speech, adorned with beauty and charm. Its root is abundant and its branches are fruitful...” (As-Seerah An-Nabawiyah, Ibn Hishaam).

تعریفِ الإعجاز (ناتوان‌سازی یا اعجازِ جاودانه‌ی قرآن) بر «الإعجازِ العلمی» و «الإعجازِ الإخباری» منطبق نمی‌شود، زیرا به نظر من اصلاً نمایانگرِ «الإعجاز» نیستند. و این به دو دلیل است:

The definition of Al-I’jiaaz (miraculous nature of inimitability) does not apply upon the ‘I’jaaz Al-‘Ilmiy and Al-I’jaaz Al-Ikhbaariy as they are not, in my opinion, representative of the Al-‘I’jaaz at all. That is for two reasons:

۱) آیاتی که قوانین علمی و خبرهای گذشته و آینده را در بر دارند، بخشی از قرآن را تشکیل می‌دهند. به عقیدهٔ ایشان، تنها همین آیات معجزه‌آمیزند، در حالی که بقیهٔ آیات و سوره‌ها چنین اعجازی ندارند. این در حالی است که قرآن در همهٔ اجزایش در یک سطح معجزه‌آمیز است، و الله تعالی عرب‌ها را به آوردن یا ساختن سوره‌ای همانند آن به چالش کشید، مانند سورهٔ الإخلاص یا سورهٔ الناس برای نمونه، که از مواردی که ایشان آن‌ها را جنبهٔ اعجاز و بی‌همتایی قرآن می‌پنداشتند، خالی‌اند.

1) The Aayaat that comprise of the scientific laws and the news of the past and future represent some of the Qur’aan. They are therefore according to their opinion miraculous Aayaat whilst the remainder of the Aayaat and Suwar do not contain this ‘I’jaaz. This is despite the Qur’aan being miraculous throughout at the same level whilst Allah Ta’Aalaa challenged the Arabs to bring or reproduce a Soorah like it, like Soorah Al-Ikhlaas or An-Naas for example, which are free from the matters that they considered to be angles for the miraculous or inimitable nature and character of the Qur’aan.

2) الإعجاز یعنی تأکید و اثبات ناتوانیِ انسان از آوردن مانندِ آنچه فراتر از توانِ اوست، تا روزِ قیامت. تا زمانی که بشر بتواند برخی از قوانینِ هستی را کشف کند و دربارهٔ گذشته و آینده سخن بگوید، حتی اگر دروغگو باشد، و در حالی که میلیون‌ها کتاب در این موضوعات نوشته شده است، حضورِ این مطالب در قرآنِ کریم در زمانِ ما نشانهٔ اعجاز نیست. این با حقیقتِ واقعیِ اعجاز مغایرت دارد، زیرا حقیقتِ اعجاز بیانگرِ ناتوانیِ همیشگیِ بشر تا ابد است.

2) The ‘I’jaaz represents the confirmation and proving of the inability of man to reproduce the thing that is beyond his ability until the Day of judgement. As long as humankind is capable of discovering some of the laws of existence and are capable of speaking about the past and the future and even if they are untruthful and in the case where millions of books have been written in these subject areas, then the presence of these matters within the Qur’aan Al-Kareem does not indicate the I’jaaz in our current time. This is contrary to the true reality of the I’jaaz which indicates the continual inability of humankind forever.

این اموری که آنها آنها را معجزات علمی و آموزنده می‌دانستند، دلایلی بر علم الله تعالی هستند که گذشته، حال و آینده را در بر می‌گیرد، اما با این حال، جنبه‌ها یا وجوه اعجاز بی‌همتای قرآن را نشان نمی‌دهند.

هنگامی که این را می‌شنوی، زمزمه یا نجوای «سین» تکرارشونده در پایان هر آیه را حس می‌کنی و آهنگ روان آن را که کاملاً هماهنگ و متناسب با معنایی است که در آرامش شب، سپیدهٔ فجر و نور رو به خاموشی ستارگان نمایان می‌شود. و آنگاه که کلام الهی الله تعالی را می‌شنوی:

When you hear this you sense and feel the whisper or murmur of the repeated ‘Seen’ (at the end of each Aayah) and the smoothness of its rhythm that is in complete harmony and fitting to the meaning manifested in the calmness of the night, the dawn of Fajr and the fading light of the stars. And when you hear the speech of Allah Ta’Aalaa:

هنگامی که این [آیات] شنیده می‌شود، شنونده ترس و هراس را احساس می‌کند، در حالی که می‌تواند واقعیت هولناک جهنم را تصور و مجسم کند؛ خداوند تعالی ما را از عذاب آن پناه دهد. ۳) این الفاظ، تعابیر و آهنگ‌ها در قرآن، گستره و تنوعی از معانی را در بر دارند، از جمله احکامی که روابط میان مردم و روابط میان دولت‌ها را سامان داده و تنظیم می‌کنند. گرد آمدن این معانی گوناگون و متنوع در درون الفاظ و ترکیب‌هایی که به دقت ساخته شده‌اند، از این رو جلوه‌ای از جلوه‌های اعجاز قرآن کریم است.

When this is heard the one listening to it feels terror and alarm whilst being able to picture and visualise the terrifying reality of Jahannum (hellfire), may Allah Ta’Aalaa provide us with refuge from its torment. 3) With these worded expressions, compositions and rhythms the Qur’aan contains a host and great variety of meanings including the rulings to organise and regulate the relationships amongst the people and the relationships between states. The coming together of these many and various meanings within precisely built wordings and compositions is therefore a manifestation from the manifestations of the I’jaaz of the Qur’aan Al-Kareem.

اعجازُ القرآنِ الكريمِ، أي عدمُ قدرةِ الخلقِ على الإتيانِ بمثلِه، يكمنُ إذن في الأسلوبِ الذي يجمعُ بينَ الألفاظِ والتراكيبِ والمعاني، ولا يكمنُ في الأخبارِ التي يتضمنُها عن الأممِ السابقةِ أو عمّا سيأتي، ولا في القوانينِ العلميةِ، فهذه ليست موضعَ الإعجاز. وقد أدركَ العربُ إعجازَ أسلوبِ القرآنِ، لكنهم لم يُدركوا حقيقةَ هذا الأسلوبِ على وجهِها الكامل، إذ لو أدركوها كما ينبغي لاستطاعوا أن يحاكوه.

The I’jaaz (miraculous inimitable nature) of the Qur’aan Al-Kareem is therefore within the style that incorporates wordings, compositions and meanings whilst it does not lie in the information that it provides about the previous nations or of the future just as it isn’t found within scientific laws. The Arabs perceived the I’jaaz of the style of the Qur’aan but did not comprehend the true reality of this style, as had they fully comprehended it, they would have been able to imitate it.