آیا نمی‌بینی که خداوند آنچه را در زمین است در اختیار تو نهاده است؟ (الحج: ۶۵).
Do you not see that Allah has put at your disposal (to use) whatever is upon the earth? (Al-Hajj 65).
حکمِ اشیاء و حکمِ افعال
The Hukm Of Things And The Hukm Of Actions
انسان کارهای خود را برای ارضای غرایز و نیازهای عضوی‌اش انجام می‌دهد. مثلاً غریزهٔ نوع یا تولیدمثل (غریزة النوع) را از طریق ازدواج ارضا می‌کند، غریزهٔ بقا (غریزة البقاء) را از طریق مالکیت اموال، و غریزهٔ تدین (غریزة التدیّن) را از طریق عبادات. او نیازهای عضوی‌اش را با خوردن، نوشیدن و خوابیدن، و همچنین با دیگر کارهای مشابه، برطرف می‌سازد.
The human undertakes his actions in order to satisfy his instincts and organic needs. So for instance he satisfies his instinct of (human) kind or procreation (Ghareezat An-Naw’i) through marriage, he satisfies the survival instinct (Ghareezat ul-Baqaa’) through the ownership of property and the instinct of religiosity (Ghareezat At-Tadayyun) through acts of worship. He satisfies his organic needs by eating, drinking and sleeping amongst other such actions.
پس حکمِ اشیاء کیا ہے؟
So what then is the Hukm of things?
کسی که متون شرعی مربوط به اشیاء را بررسی کند، درمی‌یابد که شارع وصف اباحه را به‌طور کلی برای آنها بیان کرده و سپس از این عمومیت، تعدادی از چیزهایی را استثنا کرده که شارع حکم تحریم را برای آنها قرار داده است.
The one who examines the Shar’iyah texts related to things finds that the Shar’a has provided them with the description of Ibaahah (permissibility) in a general manner and then exempted from that generality a number of things which the Shar’a has given the Hukm of Tahreem (prohibition).
برخی از ادلّه‌ای که بر اباحۀ (جواز) همۀ چیزها دلالت می‌کنند:
Some of the Adillah (evidences) that indicate the Ibaahah (permissibility) of all the things:
قول الله تعالى:
The Qawl of Allah Ta’Aalaa:
ای مردم، از آنچه در زمین است، حلال و پاکیزه بخورید۔ (البقرہ: ۱۶۸)
O mankind, eat from whatever is on earth [that is] lawful and good (Al-Baqarah 168).
و قولِه تعالى:
And His Qawl Ta’Aalaa:
و قولِه تعالى:
And His Qawl Ta’Aalaa:
آیا نمی‌بینی که خداوند آنچه را در آسمان‌ها و آنچه را در زمین است، برای تو رام کرده است؟ (لقمان ۲۰).
Do you not see that Allah has subjected to you whatever is in the heavens and whatever is in the earth? (Luqmaan 20).
برخی از أدلّه‌ای (دلایلی) که بر تحریم (حرام بودن) برخی از چیزها دلالت می‌کنند:
Some of the Adillah (evidences) that indicate the Tahreem (prohibition) of some of the things:
إِنَّمَا حَرَّمَ عَلَيْكُمُ الْمَيْتَةَ وَالدَّمَ وَلَحْمَ الْخِنزِيرِ وَمَا أُهِلَّ بِهِ لِغَيْرِ اللَّهِ Note: the input contains a Qur'an verse, so it should be rendered in Arabic as the instructions say text between { and } is a Qur'an verse. Correcting to the required format: {إِنَّمَا حَرَّمَ عَلَيْكُمُ الْمَيْتَةَ وَالدَّمَ وَلَحْمَ الْخِنزِيرِ وَمَا أُهِلَّ بِهِ لِغَيْرِ اللَّهِ} (النحل ۱۱۵)
He has only forbidden to you dead animals, blood, the flesh of swine, and that which has been dedicated to other than Allah (An-Nahl 115).
و قولِه (سبحانه و تعالی):
And His Qawl (swt):
بر شما حرام شده است: مردار، خون، گوشت خوک، و آنچه به غیر نام خدا ذبح شده باشد، و حیوانی که خفه شده یا با ضربه‌ای مرده یا از بلندی افتاده یا با شاخ زدن کشته شده باشد، و آنچه درنده از آن خورده باشد، مگر آنچه [تا زنده است] ذبح کرده باشید، و آنچه بر سنگ‌های قربانگاه ذبح شده، و اینکه با تیرهای قرعه‌ی فال، تصمیم بگیرید.
Prohibited to you are dead animals, blood, the flesh of swine, and that which has been dedicated to other than Allah, and [those animals] killed by strangling or by a violent blow or by a head-long fall or by the goring of horns, and those from which a wild animal has eaten, except what you [are able to] slaughter [before its death], and those which are sacrificed on stone altars, and [prohibited is] that you seek decision through divining arrows (Al-Maa’idah 3).
از این متون و متونی مانند آن، این قاعده شرعی استنباط شد:
From these texts and those similar to them the following Qaa’idah Ash-Shar’iyah was deduced:
«الأصل في الأشياء الإباحة ما لم يرد دليل على التحريم»
‘The original position in respect to things is Ibaahah (permissibility) as long as there is no evidence of prohibition’.
این به آن معناست که شارع با دلایل عام، همه‌ی چیزها را بدون ذکر نام هر یک، مباح کرده است، سپس آن چیزهایی را که شارع با دلایل خاص حرام کرده و نام هر یک از آنها را ذکر نموده، از همه‌ی این امور مستثنا کرده است.
This means that the Shaari’ has made all of the things permissible by the general evidences without mentioning the name of each thing and then exempted from all of these things those things which the Shaari’ prohibited through specific evidences which mentioned each of these things by its name.
درباره حکم (شرعی) افعال انسان چیست؟
As for the Hukm (ruling) of the actions of the Insaan (human)?
خداوند متعال از هر مکلَّف (شخص دارای مسئولیت شرعی) خواسته است که در انجام کارهایش، به دستورهای خدا و نهی‌های او پایبند باشد و خود را در چارچوب آنها نگه دارد. دلیلش این است که او (جل‌جلاله) در روز قیامت، از این شخص برای هر کاری که انجام داده، چه خیر و چه شر، حساب خواهد کشید. خداوند متعال می‌فرماید:
Allah Ta’Aalaa has requested from every Mukallaf (legally responsible person) during the undertaking of his actions to be restricted to and to adhere to the commands of Allah and his forbiddances. This is because He (swt) will hold the person account on the Day of Judgement for every action that he has done whether it is Khair (good) or Sharr (bad/evil). Allah Ta’Aalaa said:
پس هرکس به وزن ذرهای کار خیر کند، آن را خواهد دید. و هرکس به وزن ذرهای کار شر کند، آن را خواهد دید. (الزلزلہ 7-8)
So whoever does an atom's weight of good will see it. And whoever does an atom’s weight of bad shall see it (Az-Zalzalah 7-8).
و رسول الله ﷺ فرمودند:
And the Messenger of Allah (saw) said:
هر کس در امر ما (یعنی اسلام) چیزی را وارد کند که از آن نیست، آن مردود است. (البخاری و مسلم)
Whoever brings anything into our matter (i.e. Islaam) that is not from it, then it is rejected (Al-Bukhaari and Muslim).
از این دلایل و مانند آنها، این قاعده‌ی شرعی استنباط می‌شود
From these evidences and others like them the Qaa’idah Ash-Shar’iyah is deduced
اصلِ حکم نسبت به افعال، پایبندی به «الحکمُ الشرعی» است.
‘The original position in respect to the actions is adherence to the Hukm Ash-Shar’iy’.
بنابراین، مسلمان باید پیش از انجام دادن هر عملی، حکم شرعی آن را بداند، چه آن حکم واجب (فرض) باشد، چه مستحب، حرام، مکروه یا مباح؛ و این برای آن است که آنچه حلال است انجام دهد و از آنچه حرام است دوری کند.
Therefore, a Muslim must know the Hukm Ash-Shar’iy (ruling) of the action before proceeding upon it whether the Hukm was Fard, Mandoob, Haraam, Makrooh or Mubaah, and that is so that he does that which is Halaal and stays away from what is Haraam.