دلیل این موضوع چنین است:
The evidence for that is as follows:
جایز نیست که اجتهاد به پیامبر خدا ﷺ نسبت داده شود
It Is Not Permitted For Ijtihaad To Be Attributed To The Messenger Of Allah (saw)
۱ – الدلیل العقلی (دلیلِ عقلی یا فکری):
1 – Ad-Daleel Al-‘Aqliy (Rational or intellectual evidence):
مفهوم اجتهاد با عصمت (معصوم بودن) پیامبر ﷺ در تعارض است، زیرا روا نیست که در رسالت (الرِّسالة) و تبلیغ (التبليغ) خطایی رخ دهد. پیامبر ﷺ از خطا در رسالت و تبلیغ معصوم است؛ و از آن جهت که ما مأموریم از پیامبر ﷺ در آنچه از پروردگارش به ما میرساند پیروی کنیم، این عصمت لازم است. حال آنکه اجتهاد مستعد خطاست، و از نظر عقلی روا نیست که خداوند ما را به پیروی از خطا فرمان دهد.
The concept of Ijtihaad is contradictory to the ‘Ismah (infallibility) of the Messenger (saw) because it is not permitted for error to occur in respect to the message (Ar-Risaalah) and conveyance (At-Tableegh). The Messenger of Allah (saw) is therefore infallible from an error in respect to the message and the conveyance and because we have been commanded to follow the Messenger (saw) in respect to that which he conveys to us from his Rabb. That is whilst Ijtihaad is open to error and it is not intellectually conceivable for Allah to command us to follow the error.
۲ – الدليل الشرعي:
2 – Ad-Daleel Ash-Shar’iy:
الله تعالیٰ نے قرآنِ کریم میں خبر دی ہے کہ رسول ﷺ صرف وحی کے ذریعے خبردار کرتے ہیں، اور وہ صرف وحی ہی سے بولتے یا کلام کرتے ہیں۔ اللہ سبحانہ وتعالیٰ نے فرمایا:
Allah Ta’Aalaa has informed in the Qur’aan Al-Kareem that the Messenger (saw) only warns by the Wahi and only speaks or utters from the Wahi (divinely inspired revelation). Allah (swt) said:
«بگو: من شما را تنها به وسیله وحی هشدار میدهم» (الأنبیاء ۴۵).
Say: “I warn you only by the revelation” (Al-Anbiyaa’ 45).
و فرمود تعالیٰ:
And He Ta’Aalaa said:
وَمَا يَنْطِقُ عَنِ الْهَوَىٰ إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحَىٰ Note: The Qur'an verse is set in Arabic script as is customary in Persian Islamic texts.
Nor does he speak of (his own) desire. It is only a revelation that is inspired (An-Najm 4)
این امر، واقعیتها آن را ثابت کردند. زیرا هرگاه مسئلهای پیش میآمد یا حادثهای رخ میداد، او پاسخ دادن به پرسش یا داوری درباره واقعیت را به تأخیر میانداخت تا آنکه وحی بر او نازل شود؛ برخی از آن به سرعت به او میرسید و برخی پس از روزها. بنابراین برای پاسخ دادن، اجتهاد نمیکرد، بلکه منتظر پاسخ یا حکم از جانب وحی میماند. الله (سبحانه و تعالی) فرموده است:
The realities proved this. That is because when an issue arose or an incident occurred, he delayed answering the question or passing judgment upon the reality, until the Wahi had been revealed upon him, some of which came to him quickly whilst some of it came after days. And so he did not undertake Ijtihaad in order to respond but rather he waited for the answer or the Hukm from the Wahi. Allah (swt) said:
من تنها از آنچه به من وحی میشود پیروی میکنم (الأنعام ۵۰).
I but follow what is revealed to me by inspiration (Al-An’aam 50).