شرع مَن قَبلَنا برای ما شریعت نیست و از ادلهٔ شرعی به شمار نمی‌آید. دلیل این مطلب کتاب، سنت و اجماع صحابه است.

The Shar’u Min Qablinaa is not a Shar’a for us and it is not considered to be from the Adillah Ash-Shar’iyah. The Daleel for that is the Kitaab, the Sunnah and the Ijmaa’ As-Sahaabah.

درباره‌ی کتاب:

1 - As for the Kitaab:

الله (سبحانه وتعالى) فرموده است:

Allah (swt) has said:

و فرمود (سبحانه و تعالی):

And He (swt) said:

و اسلام وہ دین ہے جو اللہ (سبحانہ و تعالیٰ) نے محمد ﷺ پر نازل فرمایا۔

And Islaam is the Deen that Allah (swt) revealed upon Muhammad (saw).

معنای آیهٔ اول این است که دینی که پس از بعثت پیامبر محمد ﷺ نزد خداوند پذیرفته است، دین اسلام است.

The meaning of the first Aayah is that the Deen that is considered to be acceptable to Allah after the sending of the Messenger Muhammad (saw) is the Deen of Islaam.

اور دوسری آیت کا معنی یہ ہے کہ جو شخص محمد ﷺ کی بعثت کے بعد اسلام کے سوا کوئی اور دین اختیار کرے تو اللہ اس سے وہ دین قبول نہیں کرے گا اور وہ آخرت میں خسارہ پانے والوں میں سے ہوگا۔ اس پر یہ بات دلیل ہے کہ نصرانی اور یہودی کو شریعتِ اسلام خطاب کرتی ہے اور انہیں حکم دیتی ہے کہ وہ اپنی شریعتیں چھوڑ دیں۔ مزید یہ کہ محمد ﷺ کی بعثت کے بعد عیسائیت اور یہودیت کفر شمار ہوتی ہیں اور ان کے پیروکار کفار ہیں۔ یہ اس بات کی طرف اشارہ کرتا ہے کہ "شَرْعُ مَنْ قَبْلَنَا" ہمارے لیے شریعت نہیں ہے، بلکہ اس بات کی طرف بھی اشارہ کرتا ہے کہ شَرْعُ مَنْ قَبْلَنَا کی پیروی حرام ہے۔

And the meaning of the second Aayah is that whoever embraces a Deen other than the Deen of Islaam after the sending of Muhammad (saw) then Allah will not accept that from him and he will be from amongst the losers in the hereafter. This is supported by the fact that the Nasraaniy (Christian) and Yahoodiy (Jew) are addressed by the Sharee’ah of Islaam and commanded to leave their Sharee’ahs. In addition, Christianity and Judaism after the sending of Muhammad are considered to be Kufr (disbelief) and their adherents Kuffaar (disbelievers). This indicates that the Shar’u Min Qablinaa is not a Shar’a for us and indeed it indicates that it is Haraam to follow the Shar’u Min Qablinaa.

الله (سبحانه و تعالی) فرمود:

Allah (swt) said:

این بدان معناست که شریعت محمد ﷺ همان شرایع پیشین نیست، و شرایع پیشین نیز شریعت محمد ﷺ نیستند، زیرا آنها شِرعه و منهاج او نیستند، در حالی که هر پیامبری شِرعه و منهاجی دارد. بنابراین این دلیلی است بر اینکه او و امتش ملزم‌اند تنها به شریعت اسلام پایبند باشند و نه به هیچ شریعت دیگری.

This means that the Sharee’ah of Muhammad (saw) is not the previous Sharaa’i and that the previous Sharaa’i are not the Sharee’ah of Muhammad because they are not his Shir’ah and Minhaaj in the case where every Messenger has a Shir’ah and Minhaaj. This is therefore a Daleel that he and his Ummah are restricted to adhering to the Sharee’ah of Islaam and not to any other Sharee’ah.

۲ – و اما السنّت:

2 – As for the Sunnah:

جابر (رض) روایت کرتے ہیں کہ رسول اللہ ﷺ نے فرمایا:

Jaabir (ra) related that the Messenger of Allah (saw) said:

در اینجا پیامبر ﷺ به ما خبر می‌دهد که هر پیامبری پیش از ایشان تنها به سوی قوم خویش فرستاده می‌شد؛ یعنی آن پیامبر فقط برای قوم خودش فرستاده شده بود و دیگران ملزم به شریعت او نبودند. بنابراین ثابت می‌شود که هیچ‌یک از پیامبران جز محمد ﷺ به سوی ما فرستاده نشده‌اند و در نتیجه شریعت‌های ایشان برای ما شریعت نیست.

Here the Messenger (saw) is informing us that every Nabi before him was sent to his people or nation (Qawm) specifically meaning that he had not been sent to other than his Qawm and that others were not bound by his Sharee’ah. It is therefore established that none of the Anbiyaa’ were sent to us apart from Muhammad (saw) and consequently their Sharee’ahs are not a Sharee’ah for us.

۳ – اما اجماعِ صحابه:

3 – As for Ijmaa’ As-Sahaabah:

اجماعِ صحابه بر این است که شریعتِ پیامبر محمد ﷺ، شریعتِ آن پیامبران و رسولانی را که پیش از او آمده بودند نسخ کرده است؛ و اگر عبادت‌هایی بر اساس آن شریعت‌ها انجام می‌شد، این به سبب تأیید آن‌ها توسط شریعت ما بود، نه به‌عنوان نسخ شریعت‌های آن پیامبران.

The Ijmaa’ As-Sahaabah has convened over the Sharee’ah of the Nabi Muhammad (saw) abrogating the Sharee’ah of those Prophets and Messengers that came previously and if worships were undertaken in accordance to them then that was due to being affirmed by our Sharee’ah and not as an abrogation to them.

علاوه بر این، اگر شرع پیشینیان (شَرْعُ مَنْ قَبْلَنَا) برای ما شریعت بود، صحابه (رضی الله عنهم) به آن توجه زیادی می‌کردند، آن را حفظ و نگهداری می‌نمودند، به ما منتقل می‌کردند و همراه با شریعت ما ثبت و ضبط می‌نمودند. اما چنین نشد، زیرا شرع پیشینیان برای ما شریعت نیست.

In addition, had the Shar’u Min Qablinaa been a Shar’a for us, then the Sahaabah (rah) would have paid a great deal of attention to them, cared for them, transmitted them to us and recorded them along with our Sharee’ah. However, that did not happen because the Shar’u Min Qablinaa is not a Shar’a for us.

پاسخ به برخی از استدلال‌های ارائه‌شده:

Response to some of the arguments presented:

در مورد قولِ خداوند تعالی:

As for the Qawl of Allah Ta’Aalaa:

احکامی که در این آیه ذکر شده‌اند، برای ما تشریع نشده‌اند به این دلیل که در این آیه آمده‌اند، بلکه از آن جهت برای ما ثابت‌اند که با دلایل دیگری از شریعت ما اثبات شده‌اند. بنابراین، قصاص (حکم قصاص) که در آیه‌ی کریمه به عنوان حکمی مقرر بر بنی‌اسرائیل ذکر شده، خود نیز یکی از احکام شریعت ماست. خداوند متعال می‌فرماید:

The Ahkaam mentioned in this Aayah were not established for us because they have been mentioned in this Aayah but rather through being proven by other Dalaa’il (indications) from our Sharee’ah. So Al-Qisaas (the law of retribution) mentioned in the Noble Aayah as being prescribed upon Bani Israa’eel is also a Hukm from the Ahkaam of our Sharee’ah. Allah (swt) said:

و فرمود (سبحانه و تعالی):

And He (swt) said:

و این مطلب با گفتار پیامبر ﷺ ثابت شده است:

And it is established by the Qawl of the Messenger (saw):

برای قتل عمد قصاص است، مگر آنکه ولیِّ مقتول از آن درگذرد (طبرانی در مجمع الزوائد، ۲۸۶/۶).

(For) the intentional (killing) is retaliation unless the guardian of the killed person pardons (At-Tabaraani in Majma’ Az-Zawaa’id 286/6).

و قولِ او ﷺ:

And his Qawl (saw):

درباره‌ی قول پیامبر ﷺ:

As for the Qawl of the Messenger (saw):

در صورتی که او (صلی الله علیه وسلم) پس از این سخن، این قول خداوند تعالی را تلاوت کرد:

In the case where he (saw) recited the following Qawl of Allah Ta’Aalaa following this statement:

این خطابی است به موسیٰ (ع).

Which is an address to Mousaa (as).

پیامبر (ص) که پس از بیان حکم کسی که به خواب رفته یا فراموش کرده که نمازش را در وقتش بخواند، آیه را ذکر کردند، تنها برای این بود که توضیح دهند حکم شرعی اسلام در این مسئله همان حکمی است که به موسی (ع) داده شده بود. بنابراین، تعهد و پایبندی ما مطابق با آن چیزی است که پیامبرمان محمد (ص) به ما خبر داده، نه مطابق با آنچه خداوند (ج) به موسی (ع) خطاب کرده بود.

The Messenger’s (saw) mention of the Aayah after explaining the Hukm for the one who slept through of forgot to perform his Salaah in its time was only to explain that the Hukm Ash-Shar’iy of Islam in this issue is the same Hukm that was provided to Mousaa (as). Therefore, our commitment and adherence is in accordance to that which our Messenger Muhammad (saw) informed us of and not in accordance to what Allah (swt) addressed Mousaa (as) with.

من در بخش «مصادر التشريع» (منابع قانونگذاری) به «العُرف»، «مذهب الصحابی» و «شرعُ مَن قبلَنا» اشاره کردم، و این کار را برای توضیح و روشن ساختن نظرم درباره آنها انجام دادم، همچنان که برخی از علمای پیشین در آثارشان چنین کرده بودند… خداوند ما را به درک قوی‌ترین فهم الهام کند، و همانگونه که به ما آموخته، از او چنین دعا می‌کنیم:

I have mentioned within the section of the Masaadir At-Tashree’ (sources of legislation): Al-‘Urf, Madh’hab As-Sahaabiy and Shar’u Min Qablinaa, and I did that to explain and make clear my opinion in respect to them just like some of the previous ‘Ulamaa had done in their works… May Allah inspire us to reach the strongest understanding and we supplicate to Him as He has taught us: