از جمله شروط صحت تکلیف نسبت به فعل این است:

From among the conditions of the validity of the Takleef in respect to the action are:

۱ – اینکه عمل برای مکلَّف معلوم باشد تا تکلیف با مجهول صحیح نیست۔ از این رو می‌بینیم که تکالیفی که در قرآن آمده‌اند مجمل‌اند، مانند نماز و زکات، که سپس پیامبر خدا ﷺ با گفتارها (اقوال) و کردارهای (افعال) خود آن‌ها را تبیین و روشن کرد و بدین‌سان جهالت نسبت به آن‌ها را برطرف ساخت (یعنی تا معلوم شوند)۔ در واقع، الله سبحانه و تعالی به پیامبرش ﷺ فرمان داد که مجمل قرآن را روشن و تبیین کند۔ الله تعالی فرمود:

1 – That the action is Ma’roof (known) to the Mukallaf as the Takleef (being charged) with the Majhool (unknown) is not valid. For that reason, we find that the Takleefaat that came in the Qur’aan are Mujmalah (undetailed), like the Salaah and the Zakaah for example, which were then explained and made clear by the Messenger of Allah (saw) in his statements (Aqwaal) and actions (Af’aal) which took away the angle of ignorance in respect to them (i.e. so that they are known). Indeed, Allah (swt) commanded His Messenger (saw) to make clear and explain the Mujmal of the Qur’aan. Allah Ta’Aalaa said:

علاوه بر این، شارع (قانون‌گذار) از مکلَّف خواسته است که دربارهٔ آنچه نمی‌داند، از اهل علم بپرسد. خداوند تعالی فرموده است:

In addition, the Shaari’ (Legislator) has requested the Mukallaf to ask the people of knowledge in respect to that which they do not know. Allah Ta’Aalaa said:

این به آن سبب است که علما کسانی هستند که آنچه را خداوند (سبحانه و تعالی) از احکام تکلیف بر بندگان مقرر کرده، آموخته‌اند.

That is because the ‘Ulamaa are those who have studied that which Allah (swt) has placed upon the servants in terms of the actions of Takleef.

۲ – اینکه کاری که بر عهدهٔ مکلَّف گذاشته شده، در توان او باشد، همان‌گونه که خداوند (سبحانه و تعالی) فرموده است:

2 – That the action that has been charged to undertake is within the capability of the Mukallaf as Allah (swt) has said:

اللہ (سبحانہ و تعالیٰ) نے بندوں کو ناممکن کام کا مکلف نہیں ٹھہرایا، اور انہیں ایسی چیز کا مکلف نہیں کیا جو ان کے اختیار میں نہ ہو۔ لہٰذا وہ جذبات اور دل کے ان امور کے بارے میں مکلف یا مجبور نہیں ہیں جو ان کے اختیار کے تحت نہیں ہیں۔ یہ ایسا ہی ہے جیسے کسی خاص چیز سے محبت کرنے یا کسی دوسری چیز سے نفرت کرنے کا حکم دیا جائے۔ اسی تناظر میں رسول اللہ ﷺ کی وہ حدیث آئی ہے جو آپ ﷺ کی جانب سے اپنی ازواج کے درمیان تقسیم کے بارے میں ہے:

Allah (swt) has not charged the servants (Al-’Ibaad) to undertake the impossible and He did not charge them with that which does not fall under their will. As such, they are not charged or burdened in respect to the matters of the emotions and the heart which are not under the control of their will. This would be like being charged to love a specific matter or thing or to hate another thing. It was in this context that the Hadeeth of the Messenger of Allah (saw) in respect to his division between his wives came:

پس او توانایی آن را دارد که حق هر یک از همسرانش را در نفقه و در تقسیم زمان و شب‌ها ادا کند، اما توانایی آن را ندارد که همه آنان را به یک اندازه دوست داشته باشد. این به آن دلیل است که مسئله‌ی عواطف است و کنترل کامل آن در توان انسان نیست.

So he possesses the ability to give each wife their right in respect to the Nafaqah (spending) and in respect to spending time and nights however he does not possess the ability to love each of them equally. That is because it is a matter of the emotions which are not within the person’s capability to completely control.

۳- اینکه مشخصات عملی که بر عهدهٔ مکلف گذاشته شده، از منبعی صادر شده باشد که اختیار فرمان دادن و صدور تکلیف را دارد، یعنی از جانب الله (سبحانه و تعالی) باشد. این برای آن است که انجام آن عمل، اطاعت و پیروی از فرمان الله تعالی باشد و او بابت انجام آن، ثواب دریافت کند. بنابراین، برای مثال، اعمال نماز، شامل شروط، ارکان و صورت‌های آن، پذیرفته نمی‌شوند و تکلیف را ساقط نمی‌کنند، مگر اینکه مکلف آن‌ها را مطابق آنچه الله (سبحانه) خواسته است انجام دهد. در نتیجه، برای او جایز نیست که عمداً برای نماز عصر پنج رکعت بخواند یا در نماز دست‌های خود را پشت سرش به هم گره بزند، و این به دلیل سخن رسول الله ﷺ است که فرمود:

3 – That the specification of the action that has been charged to undertake has come from a source that possesses the authority to command and issue the Takleef i.e. that it has come from Allah (swt). That is in order for the implementation to be an act of obedience and compliance to the command of Allah Ta’Aalaa and so that he attains Thawaab (reward) for undertaking it. So for example, the actions of the Salaah including the Shuroot, Arkaan and forms, are not counted (accepted) and do not release the fulfilment of the responsibility unless the Mukallaf undertakes them in accordance to what Allah (swt) has demanded. Consequently, it is not permissible for him to deliberately pray five Raka’aat for the ‘Asr prayer or for him to clasp his hands together behind his back during the Salaah and that is due to the speech of the Messenger of Allah (saw):