۱ – الاجتهادُ فرضُ كفايةٍ؛ فإن قام به بعضُ الناس سقط الوجوبُ عن الباقين، وإن لم يقم به أحدٌ فإن جميعَ من هو قادرٌ على الاجتهاد يكونون آثمين. وذلك لأنه لا يجوز للمسلمين أن يمرّ عليهم زمانٌ أو عصرٌ دون وجود مجتهدٍ أو مجتهدين قادرين على استنباط الأحكام الشرعية العملية للوقائع الجديدة التي تقع في حياة المسلمين.

1 – Al-Ijtihaad is Fard Kifaayah; if some undertake it, the duty falls from the rest and if some have not undertaken it, then all those who are capable of Ijtihaad are sinful. That is because it is not permissible for the Muslims to have an era or period of time without the existence of a Mujtahid or Mujtahideen who are capable of deducing the practical Ahkaam Ash-Shar’iyah for the new realities occurring in the life of the Muslims.

این بدان معنا نیست که تقلید از یک مجتهد حرام است، زیرا امر به انجام کاری، نهی از ضد آن نیست، همان‌گونه که پیش‌تر در بخش امر و نهی توضیح دادیم۔ ۲ – التقلید در العقیدہ:

That does not however mean that making Taqleed to a Mujtahid is Haraam because the command to undertake a matter is not a forbiddance (Nahi) from doing its opposite, as we explained earlier in the section about the Amr and the Nahi (Command and forbiddance). 2 – At-Taqleed in the Aqeeedah:

همان‌گونه که در عقیده جایی برای اجتهاد نیست، تقلید در عقیده نیز جایز نیست. زیرا خداوند متعال مقلدان را در امر عقیده سرزنش کرده است. او سبحانه فرموده است:

Just as there is no place for Ijtihaad in respect to the Aqeedah, Taqleed in respect to the Aqeedah is not permissible. That is because Allah Ta’Aalaa has rebuked the Muqallideen in the Aqeedah. He (swt) said:

الله (سبحانه وتعالی) از مکلَّفین خواسته است که از آنچه نازل فرموده پیروی کنند:

Allah (swt) has requested from the Mukallafeen to follow what He has revealed:

بنابراین بر مکلَّف واجب است که حکمی را که به اطاعت از الله و رسولش از او خواسته شده، بشناسد. اگر حکم را به صراحت در متون شرعی نیافت، در صورت توانایی، به اجتهاد می‌پردازد تا آن حکم را از نصوص شرعیه استنباط کند، یا آن را از دیگر مجتهدانی که حکم را استنباط کرده‌اند می‌گیرد، یا از کسی که به حکم آگاه است می‌پرسد. الله تعالی فرموده است:

It is therefore obligatory upon the Mukallaf to know the Hukm which is required of him in obedience to Allah and His Messenger. If he does not find the Hukm explicitly stated within the Shar’iyah texts, then if capable, he performs Ijtihaad to derive that Hukm from the Nusoos Ash-Shar’iyah (texts) or he takes it from other than him from the Mujtahideen who have derived the ruling, or he asks someone else who is knowledgeable of the Hukm. Allah Ta’Aalaa said:

بنابراین، تقلید برای مقلِّد و مجتهد، در پذیرفتن و اخذ احکام شرعیِ عملی، جایز است و هیچ دلیلی که بر منع آن دلالت کند وجود ندارد. صحابه (رضی الله عنهم) خود در میان خویش تقلید می‌کردند، با آنکه بیشترشان مجتهد بودند، و دیگر مسلمانان نیز از ایشان تقلید می‌کردند. این امر واقع شد و رخ داد بی‌آنکه هیچ یک از صحابه (رضی الله عنهم) آن را انکار کند یا بر آن خرده بگیرد، و از این رو این امر، اجماعی بر جواز تقلید به شمار می‌آید.

Consequently, At-Taqleed is permitted for the Muqallid and the Mujtahid in respect to taking or adopting the practical Ahkaam Ash-Shar’iyah and there does not exist any Daleel (evidence) indicating its prohibition. The Sahaabah (rah) used to make Taqleed amongst themselves even though most of them were Mujtahideen and other Muslims would make Taqleed to them as well. This occurred and took place without any of the Sahaabah (ra) denying or reproaching them and as such it represents an Ijmaa’ upon the permissibility of Taqleed.

اصلِ اولیه این است که مُکلَّف به احکام شرعیه در تمام کارهایی که انجام می‌دهد ملتزم باشد، چه به عنوان مُقلِّد و چه به عنوان مُجتهد، هرچند که مُجتهد بودن برای او بهتر و شایسته‌تر است، زیرا خداوند بر انجام اجتهاد پاداش نهاده است؛ اگر [مجتهد] به حق برسد دو پاداش می‌گیرد، و اگر خطا کند یک پاداش می‌گیرد.

The original position is for the Mukallaf to adhere to the Ahkaam Ash-Shar’iyah in respect to everything he does, whether this is as a Muqallid or Mujtahid, although it is better or more becoming for him to be a Mujtahid because Allah has placed reward upon the performance of Ijtihaad; if he is correct he attains two rewards whilst if he errs he attains one reward.

و فرمود الله تعالی:

And Allah Ta’Aalaa said:

یَخْرُصُونَ به معنای «دروغ گفتن» است، و از آنجا که دروغ گفتن حرام است، پیروی از ظن در عقیده نیز حرام است.

The word ',يَخْرُ صُو نَ، 'means lying whilst lying is Haraam and so following Zhann in the Aqeedah is also Haraam.