منشأ فقه و چگونگی پیدایش آن - الواضح فی اصول الفقہ | Quran Course

منشأ فقه و چگونگی پیدایش آن - الواضح فی اصول الفقہ | Quran Course

0% read · 1 min left

الواضح فی اصول الفقہ Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

منشأ فقه و چگونگی پیدایش آن

The origins of Fiqh and how it arose

by Muhammad Hussein Abdullah1 min readViewed 280 times

فقه با نزول وحی آغاز شد، زیرا وحی (از راه جبرئیل (ع)) بر پیامبر خدا محمد ﷺ نازل می‌شد و اندیشه‌ها و احکام اسلام را در قالب قرآن یا حدیث به او می‌رساند. سپس پیامبر ﷺ آن را به مردم اطراف خود ابلاغ می‌کرد و مسلمانان به آنچه این وحی به همراه داشت، در زمینه عقاید و احکام، پایبند شده و خود را متعهد می‌دانستند. این به سبب آن بود که قرآن کریم و حدیث نبوی به زبانی نازل شدند که عرب در آن برتری داشت و آن را می‌فهمید. به‌ویژه آنان درک روشنی از معانی و اندیشه‌هایی داشتند که الفاظ این دو به آنها راهنمایی، اشاره و بیان می‌کرد. الفاظ برخی از این آیات و احادیث بر یک معنای واحد دلالت دارند و بی‌دشواری فهمیده می‌شوند، مانند آیه

Fiqh arose with the descent of the Wahi (divinely revealed inspiration) as the Wahi (through Jibreel (as)) used to descend upon the Messenger of Allah Muhammad (saw) conveying to him the thoughts and Ahkaam of Islaam in the form of the Qur’aan or the Hadeeth. Then the Messenger (saw) would convey that to the people around him and the Muslims would adhere and commit themselves to what this Wahi came with, in respect to Aqaa’id (beliefs) and Ahkaam (rulings). This is because the Qur’aan Al-Kareem and the Prophetic Hadeeth were revealed in the language that the Arabs had excelled in and understood. In particular they had a clear understanding of the meanings and thoughts that the Alfaazh (worded expression) of these two guided to, indicated and expressed. The Alfaazh (wordings) of some of these Aayaat and Ahaadeeth indicate one single meaning and are understood without difficulty like the Aayah

این آیه دلیل جزئی (دلیل جزئی) است که به حکم تحریم زنا راهنمایی می‌کند، و این حکم از الفاظ آیه بدون نیاز به تلاش ذهنی فهمیده می‌شود.

So this Aayah is a Daleel Juz’iy (partial evidence) that guides to the Hukm of the Tahreem (prohibition) of Zinaa whilst the Hukm is understood from the Alfaazh (wordings) of the Aayah without exerting mental effort.

هناک آیات و احادیث نیز وجود دارد که الفاظ آن‌ها بیش از یک معنا را می‌تواند در بر داشته باشد، و صحابه (رضی الله عنهم) در فهم آن‌ها اجتهاد می‌کردند. در نتیجه، یکی از آن‌ها معنایی را می‌فهمید که با معنایی که دیگری فهمیده بود متفاوت بود، و هر کدام طبق آنچه فهمیده بود عمل می‌کرد؛ و این در حالی بود که رسول خدا ﷺ این کار را تأیید می‌فرمود. روایت شده است که وقتی پیامبر ﷺ از غزوهٔ احزاب بازگشت، به مسلمانان فرمود: «هیچ‌یک از شما نماز عصر را نخواند مگر آنکه به بنی قریظه رسیده باشد». پس وقت نماز عصر در راه فرا رسید؛ برخی گفتند: «ما نماز عصر را نمی‌خوانیم تا به بنی قریظه برسیم، چنان‌که رسول خدا ﷺ فرمود». و برخی دیگر گفتند: «بلکه باید همین حالا نماز عصر را بخوانیم، زیرا پیامبر ﷺ تنها قصد شتاب‌دادن به ما را داشت». چون این خبر به پیامبر ﷺ رسید، هر دو گروه را تأیید فرمود، هر گروه بر اساس فهم خود.

There are also Aayaat and Ahaadeeth in which their Alfaazh (worded expressions) can hold more than one meaning and the Sahaabah (rah) would make Ijtihaad in respect to understanding them. Consequently, one of them would understand a meaning different from the meaning that another had understood and each would work or act in accordance to what they had understood, that is whilst the Messenger of Allah (saw) approved of them doing this. It was related that when the Nabi (saw) returned from the Ghazwah (battle) of Al-Ahzaab he said to the Muslims: “None of you shall pray ‘Asr until he is in Bani Quraizhah”. And so the time for ‘Asr came whilst they were on route and so some of them said: “We will not pray ‘Asr until we reach Bani Quraizhah as the Messenger of Allah (saw) said” whilst others said: “Rather we should pray ‘Asr now because the Messenger (saw) was only intending that we rush”. Then when this reached the Messenger (saw) he approved of both groups, each of them according to their understanding.

در نتیجه، فقه به فهمیدن آیه و حدیث و استنباط حکم شرعی از آن دو اشاره دارد و به آن مربوط است۔

Consequently, Fiqh refers and relates to understanding the Aayah and the Hadeeth and taking the Hukm Ash-Shar’iy from them.

مسلمانان بر همین روش ادامه دادند؛ بنابراین هر بار که با حادثهٔ تازهای روبهرو میشدند، حکم شرعی آن را از آیات و احادیث درمییافتند و سپس به همان فهم پایبند میماندند. یا برخی از ایشان حکم آن را درمییافتند، در حالی که دیگران نظر آنان را میپذیرفتند و بدان عمل میکردند. این امر بدون آنکه فقه بر کاغذ ثبت شود انجام میگرفت و تا حدود آغاز سدهٔ دوم هجری ادامه یافت.

The Muslims continued upon that method and so every time they came across a new incident they understood its Hukm Ash-Shar’iy from the Aayaat and the Ahaadeeth and then committed to that understanding. Or some of them would understand its Hukm whilst others would take and adopt their opinion. This took place without recording the Fiqh upon paper and this continued until approximately the beginning of the second Hijri century.