النهی عن «العقود» و«التصرفات» المتعلقة بالأحكام، كالتجارة والنكاح، على نوعين:

The Nahi (forbiddance) of ‘Uqood (contracts) and Tasarrufaat (conduct/disposal) for Ahkaam like trade and marriage are of two types:

۱ – این نهی (بازداشتن) میتواند متوجه «عین» عقد یا «عین» خود تصرف باشد، و در این صورت آن را باطل یا فاسد میسازد.

1 – It can represent a Nahi (forbiddance) of the ‘Ain (essence) of the contract or the ‘Ain of the Tasarruf (conduct/disposal) itself which would make it Baatil or Faasid.

اگر نهی به خود عقد یا به یکی از ارکان آن بازگردد، آن عقد باطل خواهد بود. این امر بر بطلان دلالت دارد و همانند نهی شارع از فروش مردار است. زیرا نهی به یکی از ارکان عقد بازمی‌گردد و آن عقد بر آن مبتنی است، در حالی که ارکان عقد سه چیز است: العاقد (کسی که عقد می‌بندد)، المعقود علیه (موضوعی که عقد بر آن واقع می‌شود) و صیغۀ العقد (لفظ یا عبارت عقد).

It would be Baatil if the Nahi (forbiddance) returned to the (essence of the) contract itself or to one of its Arkaan. That would indicate Al-Butlaan and this is like the Nahi of the Shaari’ in respect to selling Al-Maitah (carrion). That is because the Nahi returns back to a pillar of the contract and is contracted upon that in the case where the pillars of the contract are three: Al-‘Aaqid (the one who contracts), Al-Ma’qood ‘Alaihi (the matter being contracted upon) and Seeghat ul- ‘Aqd (the contract form).