This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original
The Aqsaam (Categories or divisions) of the Sunnah in respect to its Sihhah (validity and soundness) and its Da’f (weakness)
سنت از نظر صحت (السِّحَّه) و ضعف (الضَّعف) به سه دسته تقسیم می‌شود:
he Sunnah is divided in respect to As-Sihhah (soundness) and Ad Da’f (weakness) into three categories:
صحیح، حسن و ضعیف
Saheeh, Hasan and Da’eef.
1 - Al-Hadeeth As-Saheeh (Sound):
این همان حدیثی است که سلسلهٔ اسنادش، انتقال راوی عادل و ضابط را از راوی عادل و ضابط تا پایان متصل میکند و نه شاذ است و نه معلّل.
This is the Hadeeth in which its Isnaad (chain) connects the transmission of the ‘Adl Ad-Daabit from the ‘Adl Ad-Daabit until its end and is not Shaadh or Mu’allal.
العَدْل (العادل): الصَّدُوقُ التَّقِيّ (الإنسانُ الصادقُ الذي يخشى اللهَ ويُطيعُه).
Al-‘Adl (the just): As-Sudooq At-Taqi (The honest person who fears Allah and obeys Him).
الضابط (الدقیق): معروف به زیرکی و اینکه اهل بیدقتی یا غفلت نیست.
Ad-Daabit (the precise): Known for his astuteness and not being careless or inattentive.
تا پایان: السند (زنجیرهٔ راویان) به رسولالله ﷺ متصل می‌شود.
Until its end: The Sanad (chain) connects to the Messenger (saw).
نه شاذ (نامنظم) و نه بدون شذوذ: یعنی حدیث با آنچه از راوی قوی‌تر و موثقتر از خود روایت می‌شود مخالفت نداشته باشد.
Not Shaadh (irregular) or without Shudhoodh (irregularity): That it does not go against the Thiqqah (a trustworthy narrator) stronger than it.
معلَّل (دارای علت) یا بدون عِلّت: اینکه از عیوبی مانند گسستگی سلسلهی اسناد پاک باشد.
Mu’allal (defective) or without an ‘Illah (defect): That it is free of defects like the interruption of the chain.
بالاترین سطح حدیث صحیح، آن است که بخاری و مسلم بر صحت (سندی) و روایت آن اتفاق نظر داشته باشند. این همان چیزی است که با عبارت «صحیح متفق علیه» (مورد اتفاق) بیان می‌شود. استفاده از حدیث صحیح به‌عنوان دلیل یا برهان برای احکام، از قویترین شکلهای احتجاج (استدلال به دلیل برای استنباط احکام) به شمار میآید.
The highest level of the Saheeh Hadeeth is that which Al-Bukhaari and Muslim have agreed upon its Sihhah (soundness) and Riwaayah (report). This is what is indicated to by the statement: ‘Saheeh Mutaffaq ‘Alaihi’ (Agreed upon). The utilisation of the Saheeh Hadeeth as an evidence or proof for the Ahkaam is considered to be from the strongest forms of Ihtijaaj (evidential usage of proof to derive Ahkaam).
2 - Al-Hadeeth Al-Hasan:
«آن حدیثی است که منشأ آن شناخته شده و راویانش مشهور یا معروف شده‌اند». این حدیث را اکثر علما پذیرفته‌اند و اکثر فقها از آن بهره برده‌اند. این حدیثی است که هیچ‌یک از راویان در سند آن متهم به دروغ‌گویی نشده‌اند و به سبب حُسنِ ظن نسبت به روایت آن «حسن» نامیده می‌شود، هرچند به پایه راویان حدیث صحیح نمی‌رسد.
“It is the Hadeeth whose point of origin is known and its transmitters (Rijaal) have become famous or well known”. It has been accepted by the majority of the ‘Ulamaa and utilised by the majority of the Fuqahaa. It is the Hadeeth in which none in the Isnaad (chain) has been accused of lying and it is called Hasan due to the Husn Azh Zhann in respect to its Riwaayah (narration) despite not reaching the level of the transmitters of the Saheeh Hadeeth.
علمای علوم حدیث، برای این نوع از حدیث چنین تعریفی ارائه کرده‌اند: حدیث حسن حدیثی است که سندش، از طریق راویانِ عادل و خفیفِ الضبط (کم‌ضبط‌تر)، تا پایانِ آن بدون شذوذ (ناهمگونی) و علّت (نقص) متصل باشد.
The ‘Ulamaa have provided the following definition for this category of Hadeeth: The Hasan Hadeeth is that which its Sanad (chain) has connected through the transmission of the ‘Adl, Khafeef Ad-Dabt (lesser precision) until its end without Shudhoodh (irregularity) or ‘Illah (defect).
بنابراین تفاوت میان حدیث صحیح و حدیث حسن، در وجود سطح پایین‌تر یا سبک‌تری از ضبط و دقت در راوی است. جز این، این دو به یکدیگر شبیه‌اند.
The difference therefore between the Saheeh Hadeeth and the Hasan Hadeeth is the existence of a lesser or lighter level of precision from the transmitter. Aside from that they resemble each other.
3 – Al-Hadeeth Ad-Da’eef (weak Hadeeth):
حدیثِ ضعیف آن حدیثی است که شرایط صحیح و حسن در آن وجود ندارد یا این شرایط با هم جمع نشده‌اند۔
The Da’eef (weak) Hadeeth is that in which the attributes of the Saheeh and Hasan are not met or do not come together.
سه نظر درباره‌ی استناد به آن (احتجاج) وجود دارد:
There are three opinions in respect to using it as evidence (Ihtijaaj):
این روایت اصلاً به عنوان دلیل به کار گرفته نمی‌شود و این نظر علمای بزرگ (کبار) همچون البخاری است. این نظر درست‌ترین دیدگاه‌هاست.
1 – It is not used as evidence at all and this is the opinion of the Kibaar (major) Ulamaa like Al-Bukhaari. It is the most correct of the opinions.
۲ – این حدیث به عنوان دلیل در باب فضایل اخلاق و صفات (ویژگی‌های شخصیتی) به کار می‌رود.
2 – It is used as evidence in respect to the merits of Akhlaaq (morals) and traits (characteristics).
۳ – این [قیاس] زمانی به عنوان دلیل به کار می‌رود که الزامات احکام شرعی در قرآن یا سنت صحیح تحقق نیافته باشد یا برآورده نشده باشد. هر دو قول اخیر ضعیف‌اند، زیرا هیچ دلیل شرعی‌ای که پذیرش یکی از آن دو را تأیید کند وجود ندارد.
3 – It is used as evidence if the (requirements of the) Ahkaam Ash Shar’iyah are not fulfilled or met by the Qur’aan or the (Saheeh) Sunnah. The last two opinions are both weak because there is no Daleel Shar’iy that supports the adoption of either of them.
حدیث ضعیف انواع گوناگونی دارد، از جمله حدیث شاذ (نامعمول یا متناقض)، معلّل (معلول و دارای علت پنهان)، منقطع (گسسته) و موضوع (ساختگی) و غیر از اینها.
The Da’eef Hadeeth is of different types including the Shaadh (irregular or contradictory), the Mu’allal (defective), the Munqati’ (interrupted) and the Mawdoo’ (fabricated) amongst others.
Al-Hadeeth Al-Mursal: ‘Mursal At-Taabi’iy’
این همان حدیثی است که تابعی (نسل پس از صحابه) آن را به پیامبر خدا ﷺ در خصوص یک قول، فعل یا تقریر نسبت می‌دهد، چه آن تابعی مشهور باشد چه کمتر شناخته‌شده. به آن «مرسل التابعی» گفته می‌شود و این حدیثی است که در سندش نامی از صحابی برده نمی‌شود.
This is the Hadeeth that the Taabi’iy (generation after the Sahaabah) raised to the Messenger of Allah (saw) in regards to a Qawl, Fi’l or Taqreer, whether the Taabi’iy was major or minor (i.e. well known or not as well known). It has been called ‘Mursal At-Taabi’iy’ and it is the Hadeeth in which the Sahaabiy is not mentioned (in the chain).
آنان (علمای حدیث) آن را از انواع حدیث ضعیف به شمار آورده‌اند۔
They (the Ulamaa) have considered it to be from the kinds of Da’eef (weak) Hadeeth.
حکم مرسل تابعی: «آنچه که صحابی در سلسلهٔ سند ذکر نشده باشد».
The Hukm of the Mursal At-Taabi’iy: ‘That which the Sahaabiy was not mentioned in the chain’.
الف – استدلال به آن به هیچ وجه جایز نیست.
A – It is not allowed to use it as evidence at all.
ب – استدلال به آن جایز است.
B – It is permissible to use it as evidence.
ج – این روایت به‌عنوان دلیل همراه با شروط (شرایط) به کار می‌رود، و آن این است که با حدیثی که در حوزه‌ی خود مسند (یعنی از ابتدا تا انتها متصل السند) است، در تضاد نباشد یا با آن مخالفت نکند.
C – It is used as evidence with Shuroot (conditions) and that is that it does not contradict or go against a Hadeeth that is Musnad (i.e. complete top to bottom) within its subject area.
صحیح‌ترین این آرا، نظر آخری است، زیرا نبودن ذکر صحابی در سند حدیث، آن را ضعیف و غیرقابل استناد نمی‌کند. این به آن دلیل است که صحابه (رضی الله عنهم) به تعدیل [بررسی عدالت] نیازی ندارند، چرا که الله تعالی ایشان را ستوده و تزکیه کرده و رسول الله ﷺ نیز چنین کرده است.
The most correct of these opinions is the last one because the absence of the mention of the Sahaabiy from the Sanad (chain) of the Hadeeth does not make it Da’eef and invalid to be used as evidence. That is because the Sahaabah (rah) are not in need of evaluation of their trustworthiness (Ta’deel) as Allah Ta’Aalaa has praised and commended them and the Messenger of Allah (saw) did likewise.
بنابراین، مرسلِ تابعی به‌عنوان دلیل پذیرفته می‌شود، به شرط آنکه با حدیثی که از آن قوی‌تر است مخالفت یا تعارض نداشته باشد.
As such the Mursal At-Taabi’iy is used as evidence as long as it is not contradictory to or in opposition to a Hadeeth that is stronger than it.
از جمله مشهورترین احادیث مُرسَل این‌هاست:
The most well-known Mursal Hadeeth include:
- المُرسَل سعيد بن المسيّب من أهل المدينة.
- The Mursal of Sa’eed Ibn ul-Musayyib from the people of Al Madinah.
- المرسلُ لعطاءِ بنِ أبي رباح من أهلِ مكة.
- The Mursal of ‘Ataa Bin Abi Rabaah from the people of Makkah.
المرسل للحسن بن أبي الحسن البصري من أهل البصرة.
- The Mursal of Al-Hasan Bin Abi l-Hasan Al-Basriy from the people of Basrah.