الفقه في اللغة: «الفهم». قال الله تعالى على لسان موسى (عليه السلام):

Al-Fiqh linguistically means: ‘Al-Fahm’ (understanding). Allah Ta’Aalaa said upon the tongue of Mousaa (as):

این یعنی که آنها آنچه را که من به ایشان می‌گویم «می‌فهمند».

Which means that they ‘understand’ what I say to them.

این «علم» احکامِ شرعیِ عملی است که از ادلّهٔ تفصیلیِ آن‌ها گرفته می‌شود.

‘It is the ‘Ilm (knowledge) of the practical Ahkaam Ash-Shar’iyah taken from its detailed evidences’.

این از این رو است که مقصود از این: الواجب، المندوب، المباح، المکروه و الحرام است.

What is intended by this is: Al-Waajib, Al-Mandoob, Al-Mubaah, Al-Makrooh and Al-Haraam.

السبب، والشرط، والمانع، والعزيمة، والرخصة، والصحّة، والفساد، والبطلان.

What is intended is also: As-Sabab, Ash-Shart, Al-Maani’, Al- ‘Azeemah, Ar-Rukhsah and As-Sihhah, Al-Fasaad and Al-Butlaan.

آنچه به افعال بندگان (عبادالله) مربوط است، مانند نماز، جهاد، تجارت و نصب خلیفه برای مسلمانان.

That which has a relationship to the actions of the ‘Ibaad (slaves) like the Salaah, the Jihaad, the trade and appointing a Khalifah for the Muslims.

آنچه بدون استنباط اخذ می‌شود و آنچه از طریق استنباط اخذ می‌شود۔

That which is taken without Istinbaat (deduction) and that which is taken by way of Istinbaat.

این‌ها ادلهٔ جزئیه (شواهد جزئی) هستند، مانند آیه یا حدیث، یا بخشی از آن دو، مانند: «أَقِیمُوا الصَّلَاةَ» (نماز را برپا دارید) و مانند: «اللهُ الْبَیْعَ حَلَالٌ» (خداوند خرید و فروش را حلال کرده است).

These are the Adillah Al-Juz’iyah (partial evidences) like the Aayah or the Hadeeth or a part from them both like: “Aqeemu-s-Salaah” (establish the prayer) and like: “Allah has made Bai’ (trade) Halaal”.