پیروان این نظر از جمله الشافعی و الحنابلة هستند. اکثریت فقها گفته‌اند: اگر یا هنگامی که مجتهدان مسلمانان، صرف‌نظر از سرزمین‌ها (مکان‌ها)، محل‌های زادگاهی و گروه‌بندی‌های متفاوتشان، درباره موضوعی که واقعیتی برای شناخت حکم شرعی آن به آنان ارائه شده است، توافق کنند، و هریک از ایشان صراحتاً نظر خود را درباره حکم آن، با قول یا فعل، ارائه دهد، چه این کار به‌صورت جمعی و در یک نشست انجام شود یا به‌صورت فردی، و سپس همه نظرات ایشان بر حکمی واحد درباره آن واقعیت متفق باشد، این خود یک اجماع است. این حکمی که بر آن توافق کرده‌اند، حکم شرعی‌ای خواهد بود که پیروی از آن واجب است و مخالفت با آن جایز نیست، همان‌گونه که برای دیگران در هیچ زمانی جایز نیست آن را نقض کنند، زیرا با اجماع ثابت شده است.

The proponents of this opinion including Ash-Shaafi’iy and AlHanaabilah. The majority of Fuqahaa’ said: If or when the Mujtahideen of the Muslims have agreed irrespective of their different lands (locations), their places of origin and their groupings, in the case where a reality has been presented to them in order to know its Hukm Ash-Shar’iy and then each of them provides his opinion explicitly in respect to its Hukm, by Qawl (speech) or Fi’l (action), whether they did this collectively gathered or as individuals, and then all of their opinions had been in agreement upon a single Hukm in respect to that reality, then this represents an ‘Ijmaa’. This Hukm that they had agreed upon would then represent a Hum Shar’iy that is Waajib (obligatory) to follow and it is not permitted to oppose it just as it is not allowed for others in any time to contravene it because it has been established by Ijmaa’.